Ομάρ Καγιάμ - Ρουμπαγιάτ
μου πήρε καιρό αλλά τελικά τ αποφάσισ και πήγα απ το 'Σίτυ', την καρδιά της οικονομίας της ινγκλαντέρας, εκεί όπου υποτίθεται πως αν συναντάς κάποιον στον δρόμο παίζει στο στοίχημα 1.90 να είναι κάποιος χρηματιστής-τραπεζίτης και τα ρέστα...ήταν μεσημέρι και καθώς με έκοψε η λόρδα είπα να βρω κάτι να φάω, αλλά σκεφτόμουν πως αφού εδώ είναι η γειτονιά των καπιταλόσκυλων θα πρέπει να είμαι εξαιρετικά προσεχτικός που θα μπω...τελικά το πράμα μου έκανε εντύπωση απ τ' ανάποδο...τα μόνα που έβλεπες ήταν κάτι σαντουιτσάδικα του κώλου, το ίδιο κακόγουστα όσο τα της υπόλοιπης κωλοχώρας, και κάτι τύπους γραβατωμένους, με χαρτοφύλακες μαύρο ατασέ που λέει κι ο Πουλίκας, που βγάζουν κάθε μέρα όσα λεφτά θα δούμε εγώ κι εσύ σε μια ζωή, να πάνε και να τρώνε κρύα πανίνι και κάτι άψητα κατσέλης με τόνο και μαγιονέζα...
θυμήθηκα τότες τον Ομάρ Καγιάμ και τα ρουμπαγιάτ του...και όταν γύρισα Ελλάδα αποφάσισα πως αξίζει τον κόπο να παρακάμψω μια φορά τις αρχές μου για χάρη του και να αγοράσω για δεύτερη φορά το ίδιο βιβλίο...ποιος πούστης μου το καβάτζωσε το έχω δεχτεί προ πολλού πως δεν πρόκειται να θυμηθώ, ήταν την εποχή που μπαινοβγαίναν πράματα και άνθρωποι στην ζωή μου με τέτοια ταχύτητα που όταν το πράμα χαλάρωσε δεν έπαιζε με την καμία να ανασκετευάσω το τι συνέβει πότε και από ποιον...και κάπως έτσι το έχασα...
πήρε στην Δύση κοντά κάτι χιλιετίες για να πιάσει τα νοήματα που η ανατολή είχε σακουλευτεί από σχεδόν πάντα...και έπρεπε να έρθει ο μεγαλωμένος στο Αλγέρι (ανάμεσα σε άραβες) Αλμπέρ Καμύ για να τους το κάνει νια-νια με τον υπαρξισμό (αν και μετά λύπης διαπιστώνω πως ακόμα θέλουν πολλά ψωμιά για να φτάσουν στο ελάχιστο τον ηδονισμό της ανατολής) πως η ζωή είναι η μόνη θρησκεία...πράματα δηλαδή κλεμμένα από την παράδοση της ανατολής, που κομμάτι της, όσο κι αν το έχει ξεχάσει, αποτελεί ο πέρσης γερο-μαθηματικός Ομάρ Καγιάμ, γεννημένος το 1048 και ζωντανός για πάντα...
μέσω των Ρουμπαγιάτ...δεν ξέρω λέξεις για να περιγράψω την ομορφιά αυτού του βιβλίου, αυτό άλλωστε είναι το γαμάτο στην ομορφιά, πως μένεις άφωνος μπροστά της...οπότε κι εγώ, κόβω...
Υ.Γ.
(δείγμα)
Τετράστιχο Αριθμός 72:
Είν' η ζωή παράξενο που φεύγει καραβάνι,
που της θερίζει τη χαρά της Μοίρας το δρεπάνι,
Πες μου, γιατί να θλίβεστε και συλλογιέστε τ' Αύριο;
Κέρνα μας, κέρνα κεραστή, κι η Νύχτα μας προκάνει.
Τετράστιχο Αρ. 20:
Για μένα που των μυστικών ανοιγοκλείει η θύρα
Όμοια λύπη και χαρά μαζί τα δυό τα επήρα
Μια και στον κόμο αυτόν εδώ όλα ένα τέλος θά 'χουν,
Πάμε παιδιά στο καπηλειό να φέρουμε μια γύρα.
Τετράστιχο Αρ. 69:
Πάραδεισο ο δίκαιος ψέμα είναι πως θα πάρει
Ν' απλώνεις στης κληματαριάς μονάχα το κλωνάρι.
Να προτιμάς τα μετρητά από τα βερεσέδια.
Και των κυμβάλων η φωνή από μακριά έχει χάρη.
