Ωωω, φέρτε το γιατρό
Το μυαλό που είχαμε, το χάσαμε κι αυτό.Ασήκωτη η φανέλα, ηλεκτρικός ο πάγκος, υδραυλική η καρέκλα, και άλλα γλυκανάλα, κάνουν συχνά πυκνά τις εμφανίσεις τους, συνήθως κάθε χρόνο, και ακόμα πιο συνήθως, με τον ίδιο τρόπο:
Ο x τερματοφύλακας/ σεντερφόρ/ αμυντικός μέσος, δεν άντεξε το βάρος της φανέλας, και ως εκ τούτου πάει από κει που 'ρθε, ο x προπονητής δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη φάση του να είσαι προπονητής στον ΠΑΟΚ, και αφού μετράει μέρες, θα πάει κι εκείνος από κει που ήρθε, πιθανότατα με την αλλαγή ώρας.
Αποτυχημένες οι επιλογές του x τεχνικού διευθυντή, ανόρεχτος ο Νάτχο, αχρείαστος ο Νομπόα, συνταξιούχος ο Μπερμπάτοφ - όρεξη να χουμε, η λίστα είναι ατέλειωτη.
Στον ΠΑΟΚ, έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τουρίστες, άχρηστους, ανίκανους, ορισμένους από τους κορυφαίους ποδοσφαιράνθρωπους που βρέθηκαν στη χώρα, ever.
Από τον αδιάφορο Μπόλονι, μέχρι τον μιζαδόρο Στέφενς, και από τον τυχοδιώκτη Άρνεσεν, μέχρι τον μαθητευόμενο μάγο Τούντορ, ο παρονομαστής είναι ένας, κοινός, και απαράλλαχτος: Δεν κάνει για τον ΠΑΟΚ που ονειρεύομαστε, τον ΠΑΟΚ που δεν τολμάμε να ονειρευτούμε, τον ΠΑΟΚ που βλέπουν οι άλλοι στους εφιάλτες τους.
Αυτός ο ΠΑΟΚ, υπάρχει όμως, ή είναι καθαρά δημιούργημα της φαντασίας μας;
Την εποχή που μεγάλωνα, ο πατέρας μου με μετέδωσε την ιδέα ενός ΠΑΟΚ επαναστάτη, μιας ομάδας την οποία το αθηνοκεντρικό σύστημα πολεμούσε λυσσαλέα και με όλο του το μίσος, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να μην σηκώσω τους τίτλους που με αναλογούσαν, για να μην αναφέρουμε και το γεγονός πως την ομάδα διοικούσαν κάτι λαμόγια, λίγοι, πολύ λίγοι για το τεράστιο μέγεθος του συλλόγου.
Μικρός ακόμα, σύντομα διαπίστωσα πως έστω και μέσω μιας κάποιας υπερβόλας, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ διαφορετικά. Η ομάδα είχε περίπου 3-4 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα, το γήπεδο γέμιζε και δεν γέμιζε - απελπιστικά άδειο πάντως δεν ήταν, οι αθηναϊκές εφημερίδες σε είχαν κάθε χρόνο στους διεκδικητές του τίτλου, μαλάκα φρουτέμπορα που πούλησες τον Μπανιώτη - κόσμος πικραμένος, μα πάντα στις επάλξεις.
Τα χρόνια πέρασαν, τα 3-4 γίναν 13-14, η Τούμπα που στο εν τω μεταξύ είχε αδειάσει απελπιστικά, άρχισε να γεμίζει ξανά, ο Μπατατούδης έφερνε την ελπίδα (Σύριζα ένα πράμα) η αγανάχτηση που είχες πάνω σου επί Βουλινού, έγινε ξανά προσμονή. Τη γκρίνια ακόμα δεν τη ξέραμε.
Γκρινιάζουν πάντα οι χορτάτοι, οι νηστικοί λένε δόξα τω θεώ.
Τα 13-14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, γίνανε 23-24, μέχρι που εμφανίστηκε ο σωτήρας, ο Εμ Βι Πι του Γιούρο, το δικό μας παιδί, ο άνθρωπος μας.
Η Τούμπα ξαναγέμισε, και ξαναάδειασε ωσάν ακορντεόν, είδαμε προπονητή στη θέση του για μια τριετία ολόκληρη, είδαμε μεγάλους παίχτες, είδαμε το χτίσιμο μιας ομάδας από το μηδέν, μιας ομάδας που έφτασε στο ταβάνι που μπορεί να φτάσει μια οποιαδήποτε ομάδα στην Ελλάδα εκτός Ολυμπιακού (ή και κατά καιρούς, Παναθηναικού). Μάθαμε το 4-2-3-1, την υπομονή, τις κομπίνες στα στημένα, μάθαμε πως η προετοιμασία είναι το Α και το Ω, μάθαμε και τη γκρίνια.
Αναπολούμε τον Σάντος που κράζαμε, σε ένα γήπεδο που γεμίζαμε, παίρνοντας νίκες (κατά βάση με 1-0, και κατά ακόμα πιο βάση, με τον αντίπαλο να φτάνει από 0 ως 1 τελικές σε όλο το παιγνίδι) τις οποίες αναθεματίζαμε.
Αλήθεια, σε όσους σήμερα έχουν να πουν για την περιβόητη στήριξη στον Σάντος, απλά να θυμίσουμε πως για 2 χρόνια και 7 μήνες, ο Πορτογάλος ήταν ο αμυντικογενής καρπουζάς, που παίζει με έναν επιθετικό στην Τούμπα κόντρα στον Εργοτέλη, που κάνει την πρώτη αλλαγή στο 75', που δεν μπορεί να πάρει ντέρμπι, που κρατάει όλη την ομάδα πίσω, που αποκλείστηκε από τη Χέρενφεεν, και ταλιμπάν, και ταλιμπάν, και ταλιμπάν.
Κανένας, μα κανένας, δεν στήριξε τον Σάντος τον καιρό που η ομάδα έσπαγε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. Κανένας. Μιλάμε για μια περίοδο που ελέω δουλειάς, παίζει να μην έχασα παιγνίδι στην Τούμπα, και το κλίμα το θυμάμαι καλύτερα κι από το πρωινό μου meeting στη δουλειά.
Ίσως μάλιστα αυτή η περίοδος, αντί να δημιουργήσει τρόπον τινά μια αθλητική παιδεία, κι έναν μπούσουλα για το που μπορεί να φτάσει μια ομάδα αν αφήσεις τον ίδιο προπονητή, με ένα σταθερό κορμό παιχτών μαζί, για πάνω από δύο χρόνια, να έφερε εν τέλει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα: Ο λαός (με την αρωγή των αθλητικών ραδιοφώνων, και των μανιταροσελίδων του φβ - που ανάθεμα τι συμφέρον έχουν να φυτοζωεί ο ΠΑΟΚ, από αυτό ζούνε) μετετράπη σε έναν επικών διαστάσεων ξερόλα του καφενείου, απέκτησε άποψη για όλους και για όλα, από τις θλάσεις και τα όβερλαπς, μέχρι το financial fair play και τα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο.
Κι όλα αυτά από απόσταση.
Από το σπίτι, κι από τον καφενέ - η Τούμπα άδειασε επικίνδυνα, με μοναδικές σταθερές τους λίγους μπερδεμένους, αυτούς που θα είναι εκεί είτε με αντίπαλο τη Ντόρτμουντ, είτε τον Πανθρακικό, είτε με πρόεδρο τον Τζον Γου, είτε με τον μεγιστάνα του καπνού, είτε με αστέρι της ομάδας τον Μπερμπάτοφ, είτε με τον Εγκωμίτη.
Αυτοί, οι οποίοι δεν θα γκρινιάξουν ποτέ, και για τίποτα, από παθολογική αγάπη για τον ΠΑΟΚ.
Τα χρόνια γίνανε 30, 31 κλείνουμε το Μάιο, και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις κάνουν λόγο για τουλάχιστον 10 ακόμα. Το πρότζεκτ φυσικά και δεν θα το δούμε, το απόλυση Τούντορ πριν να βγει η χρονιά, έχει φράξει σε κάθε στοιχηματική που σέβεται τον εαυτό της, ενώ και έχοντας ως οδηγό ανάλογες συμπεριφορές του ηγέτη των πιστών στο παρελθόν, και ο Άρνεσεν καλό είναι να να μην ξεπακετάρει τα καλοκαιρινά του από τη βαλίτσα - αν ξεχειμωνιάσει εδώ θα είναι μεγάλη υπόθεση, καλοκαίρι 2ο δεν βλέπει με την καμία.
Ολοκληρώνοντας όλον αυτόν τον μίνι οδηγό Παράνοια 2015-16, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε πως ακριβώς οι ίδιοι που σήμερα εξισώνουν ούτε λίγο, ούτε πολύ τον Άρνεσεν με τον Σβούρα, και τον Τούντορ με τον Σαράφη, θα βγουν να ξεσπαθώσουν για έλλειψη υπομονής από τον ηγέτη των πιστών, με τη γνωστοποίηση των απολύσεων των, ωρέ που πάμε, πότε θα κάνουμε ομάδα, για τίποτα δεν είμαστε εμείς, και ούτω καθεξής.
Η Τούμπα θα αδειάσει λίγο ακόμα, θα μείνουν πια μόνο οι μπερδεμένοι, και ο μεγιστάνας του καπνού θα εμφανιστεί για άλλη μια φορά προβληματισμένος γιατί ο κόσμος δε γεμίζει το γήπεδο, και δε στηρίζει την προσπάθεια.
Τρέλα;
Απλά, ΠΑΟΚ.
ΥΓ Ούτε για αστείο επιστροφή Ζαγοράκη - Βρύζα στον ΠΑΟΚ.
Ούτε για αστείο.
http://www.looper5.com/2016/01/blog-post.htmlΌλο το ζουμί
