Το πιο σημαντικό που προσέφερε η χθεσινή νίκη είναι η χαρά που πήραν οι 5 ψυχούλες των αδερφών μας και πήραν λίγη δύναμη εκεί μέσα.
Το επόμενο πιο σημαντικό είναι πως ο ΠΑΟΚ γίνεται ξανά ευρωπαίος ΠΑΟΚ και γεμίζει βαθμούς που θα τους χρησιμοποιεί την επόμενη πενταετία.
Ακολούθως ότι είμαστε ακόμη μέσα στο στόχο της πρόκρισης, κάτι που θα είναι πολύ σημαντικό.
Και τέλος (έτσι όπως έχουμε καταντήσει πρέπει να το αναφέρουμε) μπήκε στο ταμείο ένα καλό ποσό για να κλείσουν κάποιες τρύπες του μπακαλοτέφτερου.
Αυτά!
Τώρα πρέπει να προσέξω πώς θα τα πω αυτά που θέλω χωρίς να περάσω την εντύπωση πως είμαι ζοχαδιασμένος, ενώ είμαι τόσο χαρούμενος για τη νίκη. Second thought. Δεν γαμείς μωρέ τον κάθε πικραμένο που διαβάζει με προκατάληψη για το τι θα πεις. Πες τα όπως θες. Έτσι κι αλλιώς στο καλούπι που έφτιαξε το μυαλό του θα σε κατατάξει. Πάμε λοιπόν στο ζουμί:
Συγγνώμη αλλά γελάω πραγματικά όταν η χθεσινή επικράτηση αναφέρεται ως έναρξη ανάκαμψης και άλλα παρόμοια. Η ομάδα θέλει πολύ δουλειά και δυστυχώς κανείς δεν είναι διατεθειμένος σε αυτή να δουλέψει. Ούτε προπονητής, ούτε παίχτες, Θα γυρίσουμε επίσημα πλέον στην καταστροφή του παιχνιδιού και όλα καλά. Δεν ονειρεύομαι ρε ωραίο ποδόσφαιρο όπως νομίζετε με το μυαλό σας. Θέλω απλά να τρέχουν οι παίχτες, να πιέζουν, να αλλάζουν θέσεις, να καλύπτουν, να βγαίνουν οργανωμένα και θέλω κι έναν προπονητή να τους τα μάθει όλα αυτά για να δημιουργηθεί μία ομάδα με βάσεις για το μέλλον.
Μέχρι τώρα είχαμε το πανηγύρι του τεμπέλη. Τεμπέλαρος προπονητής που δίδασκε μόνο την εύκολη καταστροφή και έξυνε τ' αρχίδια του μετά, τεμπέληδες παίχτες που γούσταραν το τεμπέλικο ποδόσφαιρο του μένω πίσω από το κέντρο, καταστρέφω και αν κάνω το μισό μηδέν κερδίζω. Αυτό το τουμπουρλούκι όχι μόνο δεν θα μας πάει μπροστά, αλλά θα συνεχίσει μία ομάδα χωρίς καμία προοπτική. Ποτέ δεν θα προοδεύσουμε ως ομάδα έτσι.
Ο Δερμιτζάκης πίστευα ότι ως νέος είχε όρεξη. Κατάλαβα ότι θα τον τρώγανε οι τεμπέλαροι παίχτες μας, όπως φάγανε τον ιταλό που τόλμησε να σκεφτεί να παίξουν ποδόσφαιρο τρέχοντας. Ήλπιζα να είχε κάκαλα να επιμείνει. Αλλά αποδείχτηκε αστείος. Και συμβιβάστηκε όπως έχει κάνει στη καριέρα του κάθε καραγκιοζάκος έλληνας προπονητής, εκτός του Άγγελου φυσικά που τους τεμπέληδες τους έστελνε για καφέ.
Αυτός ο δρόμος θα μας επαναφέρει σε μικροεπιτυχίες, αλλά το μόνο βέβαιο είναι πως ο ΠΑΟΚ αν συνεχίσει έτσι δεν θα καταφέρει ποτέ κάτι πραγματικά μεγάλο. Πραγματικό ποδόσφαιρο όμως ήταν αυτό του Χαλίλοζιτς. Αυτοί σε βάθος χρόνου θα έχουν κέρδος κι εμείς θα μείνουμε με τις πρόσκαιρες χαρές. Δεν πειράζει όμως. Δεν ήρθε και η καταστροφή του κόσμου. Άλλωστε οι περισσότεροι ΠΑΟΚτσήδες έμαθαν να το γουστάρουν αυτό, οπότε ποιος γαμάει τον κάθε γκρινιάρη σαν κι εμένα που σας χαλάει το πανηγυρικό κλίμα με... παράλογες απαιτήσεις
