πηγή:
http://blackwhitestories.blogspot.com/ΠΑΟ-ΠΑΟΚ 1-Ο ή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ξενερώματοςΟι ομάδες που πέρσι κατέκτησαν τις πρώτες δύο θέσεις της κατηγορίας η οποία ονομάζεται από κάποια τραγική ειρωνία "Super League", προσέφεραν αμφότερες μία τραγική εμφάνιση, και ο λιγότερο τραγικός νίκησε.
Δεν μπορεί να ειπωθεί διαφορετικά. Ό,τι άλλο διαβάσετε σήμερα και αύριο σε εφημερίδες, σάιτ, ραδιόφωνα θα είναι χρύσωμα χαπιού και προπαγάνδα. Δηλαδή ο "πράσινος" τύπος θα προσπαθήσει να το περάσει σαν μεγάλη επιτυχία, και ότι η ομάδα ανταπεξήλθε στα δύσκολα, βγήκε αλώβητη, ψυχή πρωταθλητή και να χαμε να λέγαμε, ενώ ο τύπος που πρόσκειται στον Π.Α.Ο.Κ θα τονίσει τα διαιτητικά λάθη και την... ανάκαμψη που έρχεται.
Η πολύ μικρή πληθυσμιακά κοινότητα που σκέφτεται πέρα από το συμβατικό αυτό "πρόλογο", αισθάνεται πλέον τόσο κουρασμένη με την κασέτα που παίζεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που δε ξέρει σε ποιόν να πρωτοφωνάξει.
Δε μου αρέσει να το παίζω αντικειμενικός, για την ομάδα μου θα γράψω, αυτή με καίει γιατί εκτός από λάτρης της μπάλας είμαι και οπαδός. Θα μου πεις που συμβιβάζονται αυτά τα δύο;
Όταν βλέπεις Π.Α.Ο.Κ δε γίνεται να συμβιβαστούν, θέλεις την ομάδα σου να κερδίζει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, τη βλέπεις να παίζει μπαλάρα και λες είναι αμαρτία να μη κερδίσει, τη βλέπεις να σέρνεται και λες "ας κερδίσω έστω από τύχη". Σε άγει και σε φέρει το πάθος σου και έρχεται δεύτερη η επιθυμία σου να απολαύσεις το -όποιο- θέαμα.
Όταν όμως βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι τους κανόνες και την ροή του ποδοσφαίρου ως αθλήματος, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο αμφίρροπος χαρακτήρας του είναι που σε έχει "αρρωστήσει" από μικρό. Ότι μπορεί ο Δαυίδ να νικήσει το Γολιάθ.
Μπορείς να οπλιστείς με υπομονή όταν δεις ότι αξίζει να περιμένεις για να δουλέψει κάποιος, και να δείξεις εμπιστοσύνη.
Γι'αυτό είναι χρήσιμο ο οπαδός να ξέρει μπάλα.
Να μπορεί να διαμορφώσει άποψη ανεξάρτητα από το τι ακούγεται δεξιά κι αριστερά, τις περισσότερες φορές κατευθυνόμενα.
Δεν ξέρω εάν αυτή την εμπιστοσύνη μπορεί να την εμπνεύσει πλέον σε κανένα ο προπονητής κύριος Π. Δερμιτζάκης.
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν από αυτούς που στο άκουσμα της πρόσληψής του και στα πρώτα του -επιθετικογενή- δείγματα, τον ψιλοπήγα.
Όπως και απογοητεύτηκα με τα δείγματα ανοργανωσιάς και απειθαρχίας που πλημμύρισαν το ποδοσφαιρικό τμήμα τις τελευταίες εβδομάδες.
Ο Παύλος Δερμιτζάκης, απέναντί του το βράδυ του Σαββάτου είχε έναν εξίσου ανασφαλή και άπειρο από μεγάλες ομάδες προπονητή, που σε μία κρίση πανικού και συμπεριφοράς, είχε παραιτηθεί για.. μερικά λεπτά ύστερα από νίκη της ομάδας του.
Δεν πιστεύω πλέον τον Νιόμπλια όπως δεν πιστεύω και τον Δερμιτζάκη.
Είναι η λεγόμενη "νέα γενιά" Ελλήνων προπονητών, παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, γνώστες της ρουφιάνας της "ελληνικής πραγματικότητας", από αυτούς που πάντα γκρίνιαζαν γιατί δίνονται δουλειές στους ξένους τεχνικούς και γιατί δεν παίρνουν ευκαιρίες "τα δικά μας παιδιά".
Τώρα που αυτά τα παιδιά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, δείχνουν μία απίστευτη επιπολαιότητα και μία διάθεση να "γαντζωθούν στον πάγκο", κάτι που έχει τα αντίθετα με τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Οι παίκτες αποσυντονίζονται και γίνονται απείθαρχοι όταν βλέπουν απέναντί τους έναν άνθρωπο που ασχολείται υπερβολικά με το τομάρι του, αλλάζοντας συνεχώς σχέδια και πρόσωπα, και αδυνατεί να μεταδώσει την ηρεμία στο αγωνιστικό σύνολο, αφού δεν την έχει εξασφαλίσει πρώτα για τον εαυτό του.
Τελικά, με την βοήθεια της τύχης αλλά και της ποιότητας των παικτών του, ο Νιόμπλιας πήρε μεγαλύτερη παράταση ζωής από τον συνάδελφό του, αλλά έχω μία ακλόνητη σιγουριά ότι κανείς από τους δύο δε θα "βγάλει" τη φετινή χρονιά στο τιμόνι της ομάδας του.
Όλα στον Π.Α.Ο.Κ. έχουν πτωτική πορεία, και τον περσινό ενθουσιασμό έχει αντικαταστήσει μία αίσθηση ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο.
Αίσθηση γνώριμη για τον παοκτσή, αλλά σε άλλους καιρούς.
Με την έλευση Ζαγοράκη και την αλλαγή στην οργάνωση της ΠΑΕ που επήλθε έκτοτε, ο παοκτσής είχε κάπως ησυχάσει ότι το τρένο είχε μπει σε ράγες που θα βγάλουν κάπου.
Το εγχείρημα δείχνει αυτή τη στιγμή να έχει πλήρως εκτροχιαστεί, και τις αιτίες τις γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με τον ιστορικό αυτό σύλλογο: το σταδιακό "ξήλωμα" της παρέας που είχε αναλάβει την ΠΑΕ τα τελευταία χρόνια, οι επιλογές-ολέθρια λάθη που αντί να διορθωθούν πολλαπλασιάζονται, και μία ανεξήγητη επιθυμία να κρυφτούν τα παραπάνω προβλήματα κάτω από το χαλάκι.
Κάπως έτσι ήταν το αποψινό χρονικό, ενός προαναγγελθέντος ξενερώματος.
Και είναι αλήθεια ότι σε πρώτες συζητήσεις με φίλους παοκτσήδες, επικρατεί αυτή η ατμόσφαιρα. Ύστερα από την ήττα με τον Άρη, υπήρχε οργή. Τώρα όμως είναι μία κατάσταση πλήρους ξενερώματος. Δε θέλεις να πεις πολλά, θέλεις μόνο το επόμενο ποτό, ένα βαρύ τσιγάρο και μία κρυφή ελπίδα ότι όταν ξυπνήσεις αύριο το πρωί θα έχουν αλλάξει πολλά.
