Αδερφε Poet εισαι μεγαλυτερος απο εμενα εζεισες μια αλλη εποχη πιο ''αντρικια'' οπαδικα απο τη σημερινη , εγω δεν ειμουν με το Μαναβη και λογο ηλικιας και λογο Δ.Συνοικιων που οπως ξερεις ειχαν μια ''κοντρα'' με τη θ4 αλλα ο λογος που εβαλαν το πανο στο Βολο ειναι γνωστος και τον ξερω απο τον ιδιο τον Μακη οπως σιγουρα και εσυ, δεν καταλαβα ομως τη δικη σου λογικη να πας στο Βολο με κασκολ του ερπετου και να υποστηριζεις τους καταραμενους της γειτονιας , αν θελεις μου λες......
Φίλε είμαι Επταλοφίτης, φιλαράκι με τον Κούλη, τον Ιωαννίδη, τον Τζαμάλ, τον Πανταζή, τον Γεωργιάδη και πολλά πολλά παιδιά, με εκδρομές σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας για την ΠΑΟΚΑΡΑ της περιόδου 1978-1986. Ξαναδιαβάζω μετά απο καιρό το topic και τώρα είδα την απάντησή σου. Είδα όμως και τις πολλές απαντήσεις των άλλων παιδιών, οπότε καλό θα ήταν να βάλω τα πράγματα στη θέση τους τουλάχιστον απο όσα ξέρω εγώ.
1. Το πανώ υπήρχε και είναι πραγματικότητα, όπως είναι πραγματική και η φωτογραφία και είναι αστείο να λένε κάποιοι ότι είναι φωτομοντάζ.
2. Η κίνηση με το πανώ δεν αντικατόπτριζε τον λαό του ΠΑΟΚ. Την έκαναν μεμονωμένα άτομα που ηγούνταν της θύρας-4 και όχι σαν σύνδεσμος. Απλά καπελώσαν τον σύνδεσμο βάζοντας στο πανώ την υπογραφή του συνδέσμου. Αυτό έγινε και αιτία να υπάρξουν πάρα πολλές αντιδράσεις και ο σύνδεσμος να χάσει την αίγλη που είχε στη δεκαετία 70-80.
3. Όλη η πόλη σύσσωμη καταδίκασε το πανώ εκτός απο τα 46 άτομα που πήγαν. Τώρα μετά απο χρόνια, οι περισσότεροι απο αυτούς, το μετάνοιωσαν. Αυτά που λέγονται περι πρωταθλήματος του Άρη και κύπελλου του Ηρακλή είναι μπαρούφες.
4. Αντιπαράθεση με τον Άρη δεν υπήρχε τόσο μεγάλη όσο σήμερα. Πηγαίναμε στο γήπεδο όλοι μαζί, κάναμε στου Χαριλάου κάναμε κερκίδα στην 1 αλλά και η 2 πάνω απο την μισή ήταν ΠΑΟΚτσήδες αλλά ήταν και Αρειανοί. Δεν γινόταν σε πληροφορώ το παραμικρό. Εκτός απο το γεγονός ότι τους διαλύσαμε την κερκίδα στην 3, και ήταν την ίδια χρονιά, το 1980, αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία. Πάντως μέχρι τουλάχιστον τότε δεν πηγαίναμε κάν με πορεία στου Χαριλάου. Λεωφορειάκι, τα παράθυρα ανοιχτά και κασκώλ ασπρόμαυρα και κιτρινόμαυρα.
5. Η λέξη σκουλίκια δεν ήταν τόσο διαδεδομένη όσο σήμερα. Το μόνο σύνθημα που λέγαμε που ανέφερε τη λέξη σκουλίκια ήταν "σκουλίκια βρωμερά που ζείτε μεσ'το χώμα, τον πούτσο μας θα πάρετε για μιά φορά ακόμα" αλλα και αυτό λεγόταν στα μέσα της δεκαετίας του 80-90 όταν δηλαδή είχε φουντώσει ο ανταγωνισμός των ομάδων στο μπάσκετ!
6. Ο ΠΑΟΚ ήταν μονοκρατορία εκείνο τον καιρό. Ο Άρης και ο Ηρακλής είχαν κάποιους καλούς παίκτες, αλλά ο ΠΑΟΚ είχε ακόμα την αίγλη του Κούδα, του Σαράφη, του Τερζανίδη. Τα μεγέθη των άλλων ομάδων, ήταν σαφώς υποδεέστερα.
7. Ο Άρης είχε μιά αξιόλογη ομάδα που έκανε μερικά καλά Ευρωπαϊκά παιχνίδια, με Περούτζια, με Σαιντ-Ετιέν. Είχε και καλά παιχτάκια, Ζήνδρος, Μπαλλής, Φοιρός, Μόκαλης, Παπαφλωράτος, Κούης, Πάλλας, Τζιφόπουλος, Όλε Σκόμποε. Όντως εκείνη την χρονιά, το άξιζε το πρωτάθλημα, όπως άξιζε και ο Ηρακλής το κύπελλο, ο Ηρακλής που είχε Χατζηπαναγή, κατα την γνώμη μου, τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε ποτέ απο τα παγκόσμια γήπεδα, πολλές φορές καλύτερος του Ροναλντίνιο και του Μαραντόνα, αλλά ακόμα και του μάγου της μπάλλας του Πελέ. Δυστυχώς, αυτόν τον παίκτη δεν μπόρεσε να τον χαρεί το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αν πήγαινε σε μιά μεγάλη ομάδα, όλος ο κόσμος θα μιλούσε γι'αυτόν, ακόμα και σήμερα. Ήταν απίστευτο το κοντρόλ που είχε πάνω στην μπάλα. Έχω δει φάση, να πετάει την μπάλα, να φεύγει 2 μέτρα μακριά του, και να ξαναγυρίζει στο σημείο απ'όπου ξεκίνησε!!! Έκανε με το πόδι, αυτά που δεν μπορούν άλλοι να τα κάνουν ούτε με το χέρι. Δυστυχώς, ο Ηρακλής δεν πήρε τους τίτλους που του άξιζαν.
8. Η αντιπαλότητα που υπήρχε ήταν μεγαλύτερη με τον Ολυμπιακό παρά με τον Άρη. Με τον Άρη είμασταν συμπολίτες. Οι σχέσεις ήταν όπως σήμερα οι σχέσεις του ΠΑΟΚ με τον Ηρακλή. Ένας ευγενής ανταγωνισμός, μιά σχετική αντιπάθεια αλλά τίποτα παραπάνω. Με τον Ολυμπιακό υπήρχε παθολογική αντιπάθεια επειδή δεν είχε περάσει παρά μόνο μιά δεκαετία απο την υπόθεση Κούδα, τότε που πήγε ο Ολυμπιακός να μας φάει τον παίκτη και αποσωβήθηκε εξ'αιτίας του Παντελάκη η μεταγραφή, ΑΦΟΥ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΦΟΡΕΣΕΙ ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ ΦΑΝΕΛΛΑ.
Επομένως, με βάση όλα αυτά που γράφω παραπάνω, που ίσως κάποιοι να μην τα δέχονται κι'όλα αλλά έτσι ήταν ακριβώς τα πράγματα, ήταν τεράστιο το τρύπημα που έφαγε ο ΠΑΟΚ και η πόλη μας, επειδή τότε ακόμα την βλέπαμε την πόλη μας, ήταν λοιπόν τεράστιο το τρύπημα που φάγαμε απο την κίνηση των 46 γραφικών που αμαύρωσαν την ιστορία του ΠΑΟΚ και της θύρας-4. Πλέον αυτών, τα υπόλοιπα είναι φρουφρού κι'αρώματα.
Τώρα, όσον αφορά εμένα προσωπικά, σε πληροφορώ ότι δεν ήμουν ο μόνος ΠΑΟΚτσής που υποστήριζε τον Άρη στο μπαράζ ... δεν ήταν τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, ήταν μπαράζ για το ποιός θα πάρει το πρωτάθλημα, γι'αυτό έγινε και σε ουδέτερη έδρα. Σε πληροφορώ όπως έκανα και παραπάνω, ότι ήταν πολύ λογικό Θεσσαλονικιός οποιασδήποτε ομάδας, να υποστηρίζει τον Άρη αντί τον Ολυμπιακό. Ακόμα και τώρα, προτιμώ τις Θεσσαλονικιές ομάδες απο τις Αθηναϊκές. Στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια, προτιμώ τις Ελληνικές απο τις ξένες. Ακόμα και ο Ολυμπιακός να παίζει με μιά ξένη, εγώ υποστηρίζω τον Ολυμπιακό. Μου είναι παράλογο να υποστηρίξω ξένη ομάδα. Έχω περισσότερα κοινά με τους Έλληνες συνοπαδούς μου, παρά με τους Εγγλέζους. Έχω περισσότερα κοινά με τους Θεσσαλονικιούς συνοπαδούς μου, παρά με τους Αθηναίους. Χαίρομαι το ποδόσφαιρό. Αν μιά χρονιά η ομάδα μου δεν πάει καλά, δεν με φταίει ούτε ο Άρης, ούτε ο Ηρακλής, φταίει η δικιά μου ομάδα. Γι'αυτό λοιπόν ακόμα και στο συλλαλητήριο που είχε κάνει ο Ηρακλής όταν τον έριξαν στη Β' Εθνική είχα πάει. Φέτος, είχα διαρκείας απο την Ξάνθη, λόγω κάποιων επαγγελματικώς ασχολιών που έχω εκεί. Έστειλα εκεί 3 φίλους μου Ηρακλάκηδες στον τελευταίο αγώνα, προσπάθησα να τους βρώ άλλα διαρκείας απο συνεργάτες μου, ήθελα να σωθεί ο Ηρακλής. Μου αρέσει η πόλη μου, και κάθε τι σε αυτήν. Θεωρώ τον Αρειανό και τον Ηρακληδέα αδερφό μου. Ο μεταξύ μας αγώνας, είναι οικογενειακός καυγάς. Ο εχθρός μας, ο κοινός εχθρός μας, είναι η Αθήνα.
Χαίρομαι για την στάση που κράτησα τότε και πήγα στο μπαράζ. Μάλιστα, ήταν η μόνη φορά στα τόσα χρόνια που πάω στο γήπεδο, που κινδύνεψα να με σκοτώσουν, δεν το έπαθα αυτό, ούτε για τον ΠΑΟΚ!!!
Για τον ΠΑΟΚ έφαγα μολότωφ στη Νέα Φιλαδέλφεια στο Άλσος το 1983, έφαγα μαχαιριά στην Πάτρα, αλλά να πώ, τέλειωσα ... το είπα μόνο το '80 στο Βόλο. Και δεν το μετάνοιωσα, γιατί θεωρώ ότι έκανα αυτό που έκρινα σωστό, και μέχρι σήμερα κρίνω σωστό ... πήγα να βοηθήσω τα αδέρφια μου, τους φίλους μου, τους συμμαθητές μου να γευτούν μιά χαρά και να συμμετάσχω και εγώ στη χαρά τους. Θα σου φανεί περίεργο αν σου πώ ότι φέτος ήθελα να πάω σε έναν αγώνα της Ευρωλίγκας να γουστάρω; Μάλλον!!! Βλέπεις τότε το μπάσκετ το βλέπαμε όλοι μαζί, τότε που δεν είχαν σκάσει ακόμα οι οπαδοί απο το ποδόσφαιρο!!!
Μου λείπουν πραγματικά τέτοιες στιγμές. Κάποτε, 1982 πρέπει να ήταν ή 1981 δεν θυμάμαι, είχα πάει μόνος μου, με ασπρόμαυρο κασκώλ, στη θύρα 1 του Άρη, σαν να λέμε έρχεται ένας με κιτρινόμαυρο κασκώλ μέσα στην θ.3 ... και βάζει ένα γκόλ ο Κωστίκος κάπου στο 50' και είχα έναν παπού δίπλα μου που με είχε πρήξει με τον Κωστίκο ... έλα ρε παίκτης είναι αυτό και τέτοια ... και μόλις τους κάρφωσε το γκολάκι ... ως ανισόρροπος ΠΑΟΚτσής ... σηκώνομαι και του δείχνω τα @@ μου ... πάρτα τώρα ρε κωλόπουστα ... του λέω ... με τον Κωστίκο και με τον Κωστίκο. Το παράξενο, για σήμερα δεν είναι αυτό, το παράξενο είναι ότι δεν με πείραξε κανείς, μόνος σε χιλιάδες Αρειανούς, τότε κάναμε αποχή να φύγει ο Παντελάκης. Σήμερα θα με είχαν κάνει σουβλάκια!!!!
Πάντοτε το ποδόσφαιρο ήταν κοινωνικό ζήτημα. Τότε λέγαμε ότι το προήγαγε η χούντα για να πηγαίνει ο κόσμος στα γήπεδα και να εκτονώνεται!! Πάντα υπήρχε βία, τέτοιου είδους βία όμως, αλόγιστη απέναντι στη ζωή του άλλου, στις μέρες μας είναι πρωτόγνωρη.
