Το παιχνίδι το χάσαμε (μάλλον δεν το κερδίσαμε) μέσα από τα χέρια μας. Ίσως να πρέπει να βγει ανακοίνωση ενάντια στη διαιτησία, αλλά δεν συμφέρει με αυτά που έγιναν πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα από τους συνοπαδούς μας. Ως προς την έξωθεν καλή μαρτυρία. Θα τιμωρηθούμε, καθώς πέσαμε στη λάκκα, στην παγίδα που μας έστησε η κωλόγρια. Το ότι μας πολεμάει το σύστημα μόλις κατάλαβαν ότι τα δις του Champions League δεν είναι και τόσο σίγουρα για τους πολυμετοχικούς και τον πράκτορα Θείο, έπρεπε να το περιμένουμε. Εγώ το θεωρώ δεδομένο. Φοβερό συναίσθημε να βλέπεις την ομάδα να μπορεί να αντιμετωπίσει και τη διαιτησία. Τη γούσταρα σήμερα.
Γιατί δεν τα καταφέραμε; Το είπε κάποιος τις προάλλες, ότι δεν πρέπει να θεοποιούμε τους παίκτες. Τους κάνουμε κακό - και στους ίδιους και στην ομάδα. Όταν έχεις τον Χ παίκτη αξίας, που ανάλογης αξίας παίκτη έχεις πολλά χρόνια να απολαύσεις στην Τούμπα και τον αποθεώνεις πρωτού καν κάνει καλά τη δουλειά του, του δημιουργείς πέρα από καλή ψυχολογία, την αίσθηση του υπερανθρώπου. Αυτού που μπορεί να τα κάνει όλα. Σήμερα είδαμε την άλλη πλευρά του νομίσματος στην περίπτωση του παικταρά Μουσλίμοβιτς. Έχασε δύο γκολ από υπερβολική σιγουριά. Έψαχνε την επιβεβαίωση αυτής της αγάπης του κόσμου για άλλη μια φορά. Τον οδηγήσαμε να μη σκέφτεται ως μέλος μιας ομάδας, αλλά ως Μεσσίας. Του κάνουμε κακό. Και σε αυτόν, αλλά - κυρίως - στην ομάδα. Οφείλουμε να τον προστατέψουμε, όπως και την ομάδα. Ας γίνουμε πιο εγκρατείς, αν και θεωρώ ότι η υπερβολή έχει ήδη συντελεστεί και η βάση της σχέσης παίκτη και κόσμου είναι δεδομένη. Είναι μία σχέση λατρείας. Οι πιστοί βρήκαν τον Μεσσία τους και ο ίδιος νιώθει το βάρος της αποδοχής αυτού του ρόλου. Δεν είναι ο Μουσλίμοβιτς της Κρήτης του αγώνα της πρώτης αγωνιστικής με τις ασίστ. Αυτά τα γράφω, επειδή ο παίκτης έχει την ποιότητα και την εμπειρία να αποφεύγει αυτόματα τέτοιες επιπολαιότητες όπως αυτές που έκανε στο σημερινό ματς. Τέλος, για άλλη μια φορά οι διαιτητές όχι μόνο δεν τον προστάτεψαν, αλλά προστάτευαν τους αντιπάλους του που τον τραβούσαν διαρκώς. Δεν του δόθηκε πέναλντι καθαρό στο Β´ ημίχρονο, πριν την ισοφάριση.
Για τον Ίβιτς, μπορεί να τον έβριζα βλέποντας το ματς, αλλά πρέπει να αποδεχτούμε ότι έπαιζε πολύ πίσω από τη φυσική του θέση. Όταν μπήκε στην θέση του με την είσοδο του Μπαλάφα, βρέθηκε σε επίκαιρες θέσεις και θα μπορούσε να είχε πετύχει και γκολ, άμα ο Ζλάταν φερόταν λογικά.
ΥΓ: Ένα μεγάλο μπράβο σε Μαλεζά, Κονσεϊσάο και Σνάουτσνερ. Η απόδοσή τους με εξέπληξε θετικά.
