Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω ή όχι. Το βλέπω σαν ψυχανάλυση και γιαυτό ποστάρω. Αν προβώ σε ακραίες τοποθετήσεις παρακαλώ να με συγχωρήσετε.
Άρχισα να βλέπω Π.Α.Ο.Κ. σε εποχές που η ποδοσφαιρική μας ομάδα παρέπαιε, σε εποχές που φτάσαμε μέχρι και την 14η θέση. Βλέπαμε τον μεγάλο Π.Α.Ο.Κ. του μπάσκετ και αναρωτιόμασταν γιατί στην μπάλα να μην είμαστε ανάλογα μεγάλοι. Έχω δει την Τούμπα με 150 άτομα μέσα. Όταν ήρθαν Βρύζας-Φρανζέσκος-Μαραγκός και αρχίσαμε να βγαίνουμε από τον λήθαργο της εποχής Βουλινού, σε μία φάση έβλεπα τον Π.Α.Ο.Κ. 9ο στην βαθμολογία (πρώτη καρτέλα που λέμε αν θυμάστε την παλιά αθλητική κυριακή) και έλεγα τον θείο μου "θείο, ανεβαίνουμε". Αυτός γυρνούσε και με κοιτούσε απαξιωτικά απαντώντας: τι λες ρε σπορε, ξέρεις τι σημαίνει Π.Α.Ο.Κ.; Ξέρεις τι παίκτες έχουνε φορέσει αυτή τη φανέλα και τι μπάλα έχουμε δει;
Μετά από μερικά χρόνια, όσο κυκλοφορούσα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και καταλάβαινα τι δυναμική έχει αυτή η ομάδα, τόσο τρελλαινόμουν.
Όταν συνειδητοποιούσα μέρα με τη μέρα το μεγαλείο του ασπρόμαυρου αυτού ΛΑΟΥ, τόσο αρρώσταινα.
Τα χρόνια που ακολούθησαν είχαν και πάλι διοικητικές παλινωδίες, ΚΟΜΜΑΤΟΣΤΕΙΛΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ που μας έκλεβαν τα λεφτά από το πορτοφόλι.
Όμως και μέσα σε αυτά τα χρόνια, ακόμη και μέσα στην διοικητική και οικονομική ανυπαρξία, έζησα 2 κύπελλα που τα πήρα ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΙΑ απέναντι σε 2 αιώνιους αντιπάλους μου. Λέγαμε οι παίκτες έχουν να πληρωθούν 1 χρόνο, θέλαμε να φύγει χτες ο Μπατατούδης και μετά ο Γούμενος, κι όμως μέσα στο γήπεδο όλα αυτά τα ξεχνούσαμε εμέις και οι παίκτες μας και δίναμε όλοι μαζί το 200% των δυνατοτήτων μας. Φάγαμε στραπάτσα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια αλλά ΠΑΝΤΟΤΕ, ειδικά στα δύσκολα ήμασταν δίπλα στην καψούρα μας.
Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά;
Δεν μπορεί μετά από όλα αυτά τα χρόνια διχόνοιας και αστάθειας, να βρήκαμε έναν πρόεδρο κοινής αποδοχής, ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΒΟΥΛΙΝΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΕΦΤΙΛΑ ΑΥΤΗ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.
ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΠΟΝΑΝΕ.
ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ
