Ένα μεγάλο στοίχημα και παράλληλα ένας πρωταρχικός στόχος του φετινού ΠΑΟΚ και συγκεκριμένα του κόσμου του, πρέπει να είναι η αλλαγή νοοτροπίας του ΠΑΟΚτσή. Παράλληλα με τις προσπάθειες της διοίκησης για οικονομική εξυγίανση και δημιουργία μίας ομάδας που πολύ σύντομα θα πρωταγωνιστήσει ξανά, θα πρέπει σιγά σιγά ο οπαδός του ΠΑΟΚ να ετοιμάζεται για να βρει τη θέση του στη νέα πραγματικότητα γι' αυτόν.
Όλα αυτά τα χρόνια, όχι άδικα, ο ΠΑΟΚτσής έχασε πολλά με το να ασχολείται με τους κλέφτες που υπήρχαν στην ομάδα. Αυτό το διαρκές κυνήγι, αυτό το διαρκές τρύπημα από όλους τους "υπεύθυνους", όλη αυτή η παράλληλη πλύση εγκεφάλου από τα συνυπεύθυνα ΜΜΕ, είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα μεταλλαγμένο είδος μέσου ΠΑΟΚτσή, παντελώς άσχετου με την ιστορία του, αλλά και τον πραγματικό εαυτό του.
Ο επαναστάτης έγινε συμβιβασμένος μπροστά στα χειρότερα, αυτός που ήρθε διωγμένος εδώ και δημιούργησε σε εχθρικό περιβάλλον από το μηδέν τη μεγαλύτερη ομάδα στον κόσμο έγινε λιπόψυχος, ο σίγουρος για τον εαυτό του έγινε δύσπιστος για την πραγματική δύναμή του, αυτός που ήταν το μόνιμο αγκάθι στα σχέδια των "ισχυρών" κι ο μεγαλύτερος εχθρός τους έφτασε στο σημείο να τους θαυμάζει.
Παράλληλα η δύναμή του, που ήταν πάντα η ενότητα του κόσμου του υπό την ιδέα του ΠΑΟΚ, γύρισε μπούμερανγκ κάνοντας τον έναν να κοιτάζει καχύποπτα τον άλλον. Αυτό ήταν! Διάλυση!
Ο ΠΑΟΚτσής της τρέχουσας δεκαετίας έγινε μίζερος, καχύποπτος, ηττοπαθής, "ρεαλιστής" και έμαθε να κοιτάζει μέσα από τα μάτια των δημοσιογράφων την ομάδα του. Μέσα σε όλα συνήθισε να πηγαίνει γήπεδο για να στρέψει την προσοχή του σε αυτόν κι όχι στην ομάδα. Είτε με επεισόδια, είτε με κορυφαίες κερκίδες. Όχι άδικα. Πως αλλιώς θα συνεχιζόταν η φήμη αυτής της ομάδας;
Επίσης κι ενώ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η δυναμική κάθε ομάδας ορίζεται όλο και πιο συχνά από το πόσους οπαδούς έχει και από το πόσοι από αυτούς είναι διατεθιμένοι να βάλουν το χέρι στη τσέπη γι' αυτήν, πόσο τρέλα κουβαλάνε δηλαδή, ο ΠΑΟΚτσής οπαδός γαλουχήθηκε με το πιστεύω "μη δίνεις τίποτα στην ομάδα γιατί θα σου τα φάνε". Καλά έκανε μέχρι τώρα. Στο μέλλον όμως αυτό σημαίνει θάνατος ποδοσφαιρικά.
Τέλος ο μέσος ΠΑΟΚτσής οπαδός χαρακτηρίζεται από μία κούραση. Κουράστηκε να κάνει υπομονή, κουράστηκε να ελπίζει μάταια, κουράστηκε να επαναστατεί. Κανένας δεν του δίνει άδικο με όλα αυτά που περάσαμε. Το θέμα είναι τι γίνεται από 'δω και πέρα.
Επειδή τίποτα δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, καλό θα ήταν ο κάθε ΠΑΟΚτσής να αρχίζει τη προσπάθεια να αλλάξει. Φέτος έχει την ευκαιρία να το κάνει. Και για τους περισσότερο σκεπτικιστές, ας το κάνει μετά τη Γ.Σ. των μετόχων.
Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του οπαδού φέτος. Να ξαναγίνει ΠΑΟΚτσής.
Την ώρα που περιμένουμε από τη διοίκηση να μας βάλει σε ένα δρόμο σωστό να γίνουμε κι εμείς αυτοί που πρέπει.
ΠΑΟΚτσήδες που πληρώνουν, που συμμετέχουν ενεργά στις αποφάσεις, που ακολουθούν την ομάδα, που εμπιστεύονται ξανά τις τύχες τις ομάδας στους υπευθύνους, που κάνουν την Τούμπα την έδρα που ήτανε, που δρουν μαζί οργανωμένοι και μη σαν μια γροθιά.
Μακροπρόθεσμα βέβαια να γίνουμε οι ΠΑΟΚτσήδες που δεν φοβούνται ούτε αντιπάλους, ούτε τη σκιά τους (το τρύπημα δηλαδή), αλλά βάζουν στόχο την κορυφή με ΠΑΟΚτσήδικη υπερηφάνεια.
Μπορεί να ακούγονται ως ευχολόγια όλα αυτά στους περισσότερους, αλλά να ξέρετε ότι ο ΠΑΟΚ θα πάρει πρωτάθλημα και θα παίξει στο Champion's League εκείνη τη χρονιά που θα το πιστέψουν οι οπαδοί του και θα το απαιτήσουν.
Δεν αναφέρομαι σε τίποτε γραφικό όπως το να πάρουμε φέτος, όπως καταλαβαίνουν κάποιοι που μόλις διαβάσουν τη λέξη αρχίζουν να διαβάζουν άλλο Post χαζογελώντας για τον μαλάκα που τόλμησε να ψελλίσει την απαγορευμένη λέξη "πρωτάθλημα" (τζιζζζζζ κακιά λέξη - κόφ' τον ρε!!). Αναφέρομαι στην προεργασία που πρέπει να γίνει απ' όλους ώστε από τη μία να φτάσουμε στο σημείο να εμπιστευτούμε ξανά και να πιστέψουμε ξανά. Για το πρώτο τον Ζαγοράκη για το δεύτερο τους εαυτούς μας και την περίφημη "δύναμη της φανέλας". Με το χρόνο του ο καθένας, ανάλογα με το πόσο βαθιά έχει μπει η καχυποψία μέσα του. Υπάρχει χρόνος μέχρι να φτάσει η ομάδα εκεί που πρέπει διοικητικά. Αλλά το οφείλουμε στους εαυτούς μας και πιο πολύ στα νέα ΠΑΟΚτσάκια να μη γαλουχηθούν με μιζέρια και καχυποψία, αλλά με μεγαλείο και υπερηφάνεια.
Για μένα τα πρώτα σημάδια του νέου ΠΑΟΚτσή, του ελεύθερου ΠΑΟΚτσή που απαιτούσαμε είναι ήδη ορατά. 10.000 διαρκείας χωρίς να νοιάζει αυτούς που τα πήραν αν ήρθε κανένας μεγάλος παίχτης, κοσμοσυρροή στην Τούμπα σε προπόνηση και φιλικό, εμπιστοσύνη εξ αρχής στη διοίκηση για τις προθέσεις και όσο περνάει ο καιρός και στα έργα. Αυτός είναι ο λαός του ΠΑΟΚ. Ακόμη όμως χρειάζεται πολύ δουλειά για να φτάσουμε στο ιδεατό ως λαός.
Το πρώτο βήμα είναι να φέρουμε κι άλλους του χρόνου κοντά μας με διαρκείας και φέτος να τους φέρουμε γήπεδο.
Μετά όσο γινόμαστε πολλοί παίρνοντας δύναμη ο ένας από τον άλλον θα μπορέσουμε να δούμε τις άλλες ομάδες σα σκουπίδια,. Γιατί σκουπίδια είναι μπροστά στον ΠΑΟΚ.
350 χανούμια πήγαν στη Σεβίλλη στον προκριματικό του Champion's League. Τόσους είχαμε εμείς στο Ισραήλ με 0-3 σκορ στο πρώτο ματς. Άντε ρε που τους ζηλεύετε τα διαρκείας τους κιόλας.
