επιτρέψτε μου να το δω διαφορετικά. (Κράξιμο δεκτό)!
Σίγουρα η ουσία της θρησκείας δεν είναι το σινεμά, τα τραγούδια του ραδιοφώνου. Στάνταρ κάποιος μπορεί να πάει στον παράδεισο έχοντας ακούσει ράδιο και έχοντας μουτζώσει, αφού υπάρχουν σημαντικότερα κριτήρια.
Αλλά! Η Εκκλησία έχει διαπαιδαγωγητικό ρόλο και είναι λογικό να προωθεί μέσα από όσα λέει κάποιες τυπικές συμπεριφορές που κατά τα δεδομένα της κοινωνίας μπορούν να φτιάξουν καλύτερους ανθρώπους. Λάβετε υπόψη επίσης ότι ο οδηγός αφορά παιδιά (δλδ μέχρι 12-13 χρονών) και το ακραίο μη πας σινεμά, λειτουργεί απλά ως αντίβαρο στο άλλο άκρο, διαμορφώνοντας τελικά μία ισορροπήμένη φύση.
Σκεφτείτε ένα 11χρονο που :
Λέει ψέματα.
Τραγουδάει Άτζυ Σαμίου <<εκεί που καίγομαι πολύ θέλω να νιώσω το φιλί, κάν το κορμί μου να μιλά πιο χαμηλά..>> ή Πέπη <<Αν θέλεις ν ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες, βγάλε όλα τα ρούχα σου και μείνε με τις μπότες>>.
Αντιμιλά σε γονείς, δασκάλους.
Ορκίζεται συνέχεια στον θεό.
Βρίζει και λέει <<Α στα διάλα!>>
Περηφανέυεται ότι είναι ο Μέσι (έστω ο Κουτσιανικούλης).
Βλέπει τσόντες στην τηλεόραση.
Κατεβάζει το dvd της Τζούλιας.
Διαβάζει το Νίτρο και το Κοσμοπόλιταν.
Δεν διαβάζει την Αγία Γραφή (οκ ντάξει).
Ακούει να βρίζουν την Παναγία ή τον Αλλάχ και δεν αντιδρά.
Ακούει να κατηγορούν έναν αθώο φίλο του και κάνει τον Κινέζο.
Κλέβει τους συμμαθητές στο σχολείο.
Χτυπάει άλλα παιδάκια.
Κάνει κωλοδάκτυλα και μουτζώνει.
Κάνει το σταυρό του σε σχήμα Χ.
Δεν δίνει σε κάποιον που έχει ανάγκη.
Φανταστείτε το ίδιο παιδί στα 25.