Ας μη συγκρίνουμε καλύτερα το πώς και το γιατί έφυγε ο Γεωργιάδης με τις μεθοδεύσεις που έγιναν στις μεταγραφές κάποιων άλλων. Και πολύ περισσότερο ας μη συγκρίνουμε το ήθος και την προσφορά του Γεωργιάδη σε σχέση με τον Γιαννάκη που έγινε Γιάννης στο λεκανοπέδιο και δε στεριώνει πουθενά ή σε σχέση με τον Σαλπιγγίδη, που λες και έφερε τις αναρίθμητες κούπες στην ομάδα και πίστευε πως νομιμοποιούνταν να υποδεικνύει το ...σκασμό στην κερκίδα σε καιρούς χαλεπούς και δύσκολους, που ο κόσμος όλος έβραζε... Έτσι δεν μπορώ να χωνέψω και την παραμονή του λιποτάκτη, που ρεζιλεύτηκε με τους χειρισμούς του και αντί για βασικός, ζεσταίνει τον πάγκο. Κι αν δικαιολογείται αυτός σήμερα από όλους μας και τον χειροκροτούμε, ας σιωπούμε τότε για τον Γεωργιάδη. Είπαμε, εναποθέσαμε κάθε ελπίδα στη νέα τάξη πραγμάτων και την αισιοδοξία που εμπνέει αυτή σε όλους μας για να μην ξαναπαρατηρηθούν τέτοια φαινόμενα...