θελω να κανω post ενα πολυ καλο αρθρο του Σπυροπουλου που δεν εχει καμια σχεση με τον ΠΑΟΚ. Απλα μου άρεσε πολυ η προσεξξιση του και παρουσιάζει γιατι ο ΠΑΟΚ δεν κατερευσε οσα στραβα και αν του εκατσαν το καλοκαιρι και τον Σεπτεβρη.
Προετοιμασία για τα πλέι οφ
http://www.exedrasports.gr/blogs/articleblog/?cid=92&aid=8929021/12/10
Ο Παναθηναϊκός βίωσε το πώς (εξ)αγοράζεται η γρήγορη επιτυχία στην Ελλάδα, πληρώνοντας 100 για ένα πράγμα που έκανε 10. Κλασική, και όχι μόνο ποδοσφαιρική, ελληνικούρα. Σήμερα ο Παναθηναϊκός βιώνει, όπως και η... χώρα άλλωστε, το πού καταλήγει και πώς χρεοκοπεί όλο αυτό. Το μοντέλο της «αγοραστής» επιτυχίας. Της επένδυσης στη στιγμή. Το να βασίζεται κανείς, μόνο στην ισχύ του χρήματος. Και, πέραν τούτου, στο «ό,τι να 'ναι».
Ο πακτωλός έφερε ένα νταμπλ. Ωραίο μεν, ασύμφορο δε. Οικονομικά, απορριπτέο. Να σκίζονται πτυχία. Ασύμφορο και πλέον, όπως βλέπουμε στις μέρες μας, αδιέξοδο. Διότι τα λεφτά (καλά ήταν, αλλά) τελείωσαν. Οποιος πρόλαβε, πήρε. Αλλα, να μπουν ξανά-μανά από την αρχή, «δεν υπάρχουν». Ο,τι απέμεινε στο ταμείο, είναι το καύσιμο-ρεζέρβα για να βγει η σεζόν.
Δεν χρειαζόταν να έχει κανείς ντοκτορά στην οικονομολογία, για να καταλαβαίνει ότι το μαλλί παραπήγε ακριβά. Οπως δεν χρειαζόταν εξειδικευμένη αναλυτική ικανότητα, για να γίνεται αντιληπτό ότι ο Βαρδινογιάννης (ενώ η επιθυμία της απεμπλοκής είναι πραγματική, όχι φέικ, συγχρόνως όμως) με τον ελιγμό της «δωρεάς» της ΠΑΕ εξασφάλιζε την, αργά ή γρήγορα, αποκάλυψη στα μάτια του κόσμου.
Πως οι 120 ενωμένοι Αμπραμόβιτς είναι, όπως τους λέει η από εκεί πλευρά, Αφραγκόβιτς. Υπό την έννοια, όχι ότι «δεν έχουν». Εχουν όσα έχουν, και δεν αφορά κανέναν τι και πόσα έχουν. Αλλά υπό την έννοια ότι, από όσα τέλος πάντων έχουν, ξεκάθαρα αποδεικνύεται πως δεν είναι διατεθειμένοι να εκταμιεύσουν κάτι, όχι για να αγοράσουν, μόνο για να «τρέχουν» (και να διατηρούν ανταγωνιστική, φυσικά) τη δωριζόμενη ΠΑΕ.
Υποτίθεται πως το αντίπαλον δέος, η κυριαρχία του Ολυμπιακού, ήταν ζωτική ανάγκη (και τούτο λειτούργησε ως δικαιολογία-άλλοθι για την αλόγιστη δαπάνη) να αποδομηθεί βιαίως. Και πως, αφού αποδομούσαν τον Ολυμπιακό του κατάκοπου Κόκκαλη, εν συνεχεία το ένα πρωτάθλημα θα έφερνε το επόμενο. Και το επόμενο, το μεθεπόμενο. Αρα, με τα διαδοχικά πρωταθλήματα και με τα αντίστοιχα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ, διάολε, κάποτε θα... έφτιαχνε και η ομάδα!
Το ελληνικό περιβάλλον δίνει, οπωσδήποτε, ένα ελαφρυντικό. Είναι το μοναδικό «περιβάλλον» στο οποίο πρώτα πρέπει να πάρεις πρωτάθλημα για να κάνεις μετά ομάδα. Αν είναι να περιμένεις πότε θα κάνεις ομάδα ώστε με αυτήν να πάρεις ύστερα πρωτάθλημα, το νορμάλ δηλαδή, φέξε μου. Ο Παναθηναϊκός μπήκε να παίξει με τους κανόνες του περιβάλλοντος. Ο σχεδιασμός, καλύτερα ο συλλογισμός, ήταν αυτός.
Εάν δικαιώθηκε από τη ζωή, δεν χρειάζεται η επιχειρηματολογία. Το ζούμε «σε πραγματικό χρόνο». Ο Παναθηναϊκός θα περάσει τα Χριστούγεννα της ολοκληρωτικής αμηχανίας. Οχι επειδή βλέπουν τον Ολυμπιακό να φεύγει προς τα εμπρός. Οχι επειδή είναι θολό το εάν θα προκύψουν ψώνια Ιανουαρίου. Αλλά επειδή είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουν ιδέα τι στ' αλήθεια να κάνουν, στο δεύτερο ήμισυ της περιόδου.
Και, φυσικά, ποιος θα το αποφασίσει και θα το χαράξει, το τι (βραχυπρόθεσμα) θα κάνουν. Τα δεδομένα, όμως, είναι σχεδόν αμάχητα. Ενα, ότι ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα «δεν το χάνει». Δύο, ότι ο Παναθηναϊκός στη δούλεψή του έχει προπονητή... που κάνει προπόνηση. Καλή προπόνηση. Οποιος θέλει, και είναι έξυπνος, θα ωφεληθεί στη ζωή του από την προπόνηση του Ζεσουάλντο Φερέιρα.
Ο συνδυασμός των δύο οδηγεί στο πρακτέον. Στο ρεαλιστικό. Ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί τους επόμενους τέσσερις μήνες και δεκαπέντε αγώνες, σαν προετοιμασία για τα πλέι οφ. Ωστε να έχει ετοιμάσει, έως τότε, κάτι. Και να είναι ουσιαστικό, όχι μιλητό, φαβορί για τη δεύτερη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό. Η άλλη οδός είναι να διεκδικήσει τον τίτλο (επειδή είναι ο Παναθηναϊκός...) με εντελώς άμεσο τον κίνδυνο, αφού τον διεκδικήσει, στο φινάλε να βγει πέμπτος!
Μποξ
«Δεν το χάνει», ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα, διότι και μέσον να βάλει, πάλι δεν γίνεται να μην το πάρει. Με πρώτο γύρο 12-0-3, και με οκτώ από τα δεκαπέντε ματς του δεύτερου γύρου στο Καραϊσκάκη, μάλλον θα είναι αρκετό να κερδίσει απλώς αυτά τα οκτώ, άσε που φαντάζει αδύνατον να ηττηθεί και στα επτά εκτός έδρας! Κακό ότι τελείωσε, τόσο νωρίς. Αλλά, μη γελιόμαστε, τελείωσε.
Το καλό του πρωταθλήματος, αν αυτό εξισορροπεί κάπως το κακό, το βρίσκουμε στην άλλη άκρη της βαθμολογίας. Είναι η πρώτη χρονιά... στον αιώνα που, τελειώνοντας ο πρώτος γύρος, δεν υπάρχει ο ήδη ξεγραμμένος αδύναμος κρίκος που μετά, στον δεύτερο γύρο, γίνεται ο σάκος του μποξ. Ο περσινός Πανθρακικός. Ο προπέρσινος Θρασύβουλος. Ο Απόλλωνας Καλαμαριάς του 2008, που δεν ήταν ακριβώς αδύναμος κρίκος αλλά βρήκαν την κερκόπορτα-Βάλνερ και τον σακάτεψαν. Ο Ιωνικός του 2007. Ο Ακράτητος του 2006. Η Κέρκυρα του 2005. Η Προοδευτική του 2004. Η Παναχαϊκή του 2003. Ο Εθνικός Αστέρας του 2002. Ο Αθηναϊκός του 2001. Τα Τρίκαλα του 2000. Ο Εθνικός του 1999. Και πάει λέγοντας.
Η Λάρισα, ο απρόοπτος ουραγός αυτού του πρώτου γύρου, κατά καμία έννοια δεν ανήκει στον ίδιο παρονομαστή. Θα το παλέψει. Προφανώς, ναι, με τις πιθανότητες εναντίον της. Αλλά το τομάρι, αν είναι, θα το πουλήσει πολύ πιο ακριβά. Και όχι από Δεκέμβριο. Στο νήμα, ή κάπου εκεί κοντά. Ακόμη και αν ο υποβιβασμός επέλθει δε, η ΑΕΛ ανήκει στο ολιγομελές γκρουπ των ομάδων που διαθέτουν τέτοιες βάσεις ώστε να τις παίρνεις στα σοβαρά, και να το έχεις για δεδομένο, όταν πουν «επιστρέφω αμέσως».
Η περίπτωση του Ατρομήτου, πριν από τρία χρόνια. Και του Εργοτέλη, την πρώτη χρονιά του στην Α' Εθνική. Δύο... υποδειγματικοί υποβιβασμοί. Δίχως μιζέρια. Θα επανέλθουμε πιο σοφοί, υποσχέθηκαν. Το 'παν και το 'καναν.
Topic: Δημοσιογραφοι που σέβονται(οι Καλυτεροι)-ΔΕΝ σέβονται(οι Χειροτεροι) τον εαυτό τους & το επάγγελμα τους (Read 128955 times)