Η κρίση στον ΠΑΟΚ δεν ξέσπασε μετά την ήττα από τον Αρη. Κάθε κρίση έχει αίτια που δεν γεννιούνται ξαφνικά, ειδικά όταν πρόκειται για την αγωνιστική εικόνα μιας ομάδας. Οι ομάδες έχουν διοικήσεις που παίρνουν αποφάσεις, οι οποίες, προφανώς, έχουν συνέπειες
Ο ΠΑΟΚ μέχρι και το τέλος της περσινής περιόδου είχε ένα σχέδιο, ανθρώπους που το εκπόνησαν και είχαν την ευθύνη να το εφαρμόσουν. Και αυτό το σχέδιο είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ορισμένη διάρκεια. Μετά τη λήξη της περασμένης χρονιάς έγινε φανερό ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα καινούργιο σχεδιασμό ανάλογης διάρκειας με τον προηγούμενο (που ήταν τριετής) ή αν κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, ένα σχέδιο διαχείρισης κρίσης για τη χρονιά που διανύουμε (αυτό που στα «απλά ελληνικά» λέμε plan B) με στόχο να διασφαλιστεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των κεκτημένων της πολύ καλής περσινής περιόδου.
Το νέο σχέδιο προφανώς θα έπρεπε να έχει άλλα χαρακτηριστικά, από τα οποία σημαντικότερο -κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να είναι η κεφαλαιοποίηση της προηγούμενης θετικής εμπειρίας. Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν έγινε φανερό ακόμα και πριν από τα πλέι οφ της περιόδου 2009/10 ότι στον ΠΑΟΚ δεν θα συνέχιζε ο Σάντος και η προεργασία για την αντικατάστασή του, που θα είχε επιπτώσεις στα χαρακτηριστικά του σχεδίου, δεν είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Η πρώτη επιλογή του Πορτογάλου Ζόρζε Κόστα, που ενίσχυε την αίσθηση ότι η ομάδα θα βάδιζε πάνω στα χνάρια της προηγούμενης συνταγής, στην οποία Ζαγοράκης και Βρύζας επαναπαύθηκαν, πήρε πολύ χρόνο διαπραγμάτευσης, δεν ευοδώθηκε και η αμέσως επόμενη επιλογή, ο Μπερέτα, έγινε πολύ βιαστικά και κάτω από πίεση. Και η φιλοσοφία του ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη του Σάντος, γεγονός που δεν εκτιμήθηκε σωστά.
Στον ΠΑΟΚ έκαναν ένα συνηθισμένο και βασικό λάθος στον σχεδιασμό τους. Καθόρισαν πρώτα τους στόχους και κατόπιν τα μέσα και τους ανθρώπους που θα υλοποιήσουν αυτούς τους στόχους. Εκαναν έναν σχεδιασμό της «μιας ζαριάς». Την πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, η οποία θα έφερνε έσοδα στην ομάδα και θα την υποχρέωνε να κάνει έναν περισσότερο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, με συγκεκριμένη στρατηγική και μεγαλύτερη άνεση. Εναλλακτικό σχέδιο δεν υπήρχε. Η αποτυχία της επιλογής του Μπερέτα, που έγινε φανερή πολύ αργά, έφερε και το τέλος της σχέσης Ζαγοράκη - Βρύζα, η οποία είχε αρχίσει να εμφανίζει τριβές από την αρχή της χρονιάς.
Οταν η τριάδα των ανθρώπων που συνεργάστηκαν πάνω σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο έπαψε να υφίσταται και η νέα ομάδα δεν είχε ούτε τη χημεία ούτε ένα σοβαρό σχέδιο και επιπλέον είχε αφόρητη πίεση, χρονική και οικονομική, την οποία δεν είχε τα φόντα να διαχειριστεί, το λάθος ήταν απολύτως φυσική συνέπεια. Βέβαια, είμαστε ακόμα στην αρχή του πρωταθλήματος. Πράγμα που σημαίνει ότι οι όποιες απώλειες μπορεί να αναπληρωθούν την ώρα που η ομάδα βρίσκεται στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ και έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει κάποια έσοδα, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει η ηγετική ομάδα του ΠΑΟΚ να μας πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί τις προκλήσεις. Μπορεί; Εχει τη συνοχή, τη θέληση και τις αντοχές που χρειάζονται; Εχει το σχέδιο; Της λείπει κάτι; Ο χρόνος; Το αγωνιστικό κομμάτι είναι υπευθυνότητα του προπονητή, ο οποίος είναι συνυπεύθυνος για την κατάσταση στα αποδυτήρια και την πειθαρχία, με τον γενικό αρχηγό.
Θεωρούμε ότι και οι δύο έχουν τα προσόντα για να κάνουν τη δουλειά για την οποία επιλέχθηκαν. Είναι, έτσι όμως; Και αν δεν είναι μπορούν να γίνουν τώρα αλλαγές; Ποιοι θα τους αντικαταστήσουν και ποιος θα αποφασίσει για τις αλλαγές; Κατά τη γνώμη μου, ο Ζαγοράκης σωστά στηρίζει τον Δερμιτζάκη, έναν νέο προπονητή με δυνατότητες. Η ομάδα, όμως, δεν έχει πειθαρχία και αυτό μερικές φορές, όταν μεσολαβεί αλλαγή προπονητή, χρειάζεται χρόνο για να αποκατασταθεί.
Οι οπαδοί και ο χρόνος
Ο Ζαγοράκης, ή πιο σωστά η ηγετική ομάδα που διαχειρίζεται τις τύχες του ΠΑΟΚ, θα πρέπει να κάνει φανερό στον κόσμο ότι η ομάδα μετά το καλοκαίρι και όσα έγιναν, βρίσκεται πίσω από το σημείο στο οποίο έφθασε στο τέλος της περιόδου 2009/10. Χρειάζεται χρόνο για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που θα της επιτρέψουν να διεκδικήσει ρόλο ανάλογο με τον περσινό στο πρωτάθλημα και να διορθώσει ό,τι μπορεί να διορθωθεί από τα λάθη του καλοκαιριού. Είναι, βέβαια, κομματάκι δύσκολο να διαχειριστείς τη σχέση σου με τους οπαδούς, ειδικά όταν τους έχεις κολακέψει και αυτή την «κολακεία» κάποιοι την ερμηνεύουν ως δικαίωμα συνδιοίκησης. Αυτό, πάντα, δημιουργεί προβλήματα, τα οποία υπάρχει κίνδυνος να μην είναι αντιμετωπίσιμα. Ενα στοιχείο που δεν χωρά αμφισβήτηση είναι η στήριξη του κόσμου στην ομάδα.
Η κίνηση των διαρκείας και το γεμάτο γήπεδο το αποδεικνύουν. Επίσης δεν χωρά αμφισβήτηση ότι υπάρχει σοβαρή διαφοροποίηση στη στάση των οργανωμένων οπαδών. Προφανώς και είναι δικαίωμα των οπαδών να εκφράζουν τη γνώμη τους και να κάνουν κριτική, αλλά τόσο η αισθητική όσο και οι απόψεις τους κρίνονται. Το ύφος και μεγάλο μέρος του περιεχομένου της προχθεσινής ανακοίνωσης των 11 συνδέσμων του ΠΑΟΚ είναι απαράδεκτα. Κάποια στιγμή θα πρέπει να διευκρινιστεί το περιεχόμενο της φράσης «ο ΠΑΟΚ είναι ο λαός του και όχι ο κάθε πρόεδρός του». Μία φράση που επαναλαμβάνουν όλοι οι οπαδοί για την ομάδα τους ο καθένας. Θα ήταν ανόητο να ισχυριστεί κάποιος ότι οι ομάδες είναι κάτι άλλο από τους ανθρώπους που τις αγαπούν. Η πραγματικότητα, όμως, του σύγχρονου επαγγελματικού ποδοσφαίρου επιβάλλει και κάποιους κανόνες, τους οποίους είτε τους αποδέχεσαι είτε τους αλλάζεις.
Συνδιοίκηση και ευθύνες που μοιράζονται
Σε αυτό το σύγχρονο επαγγελματικό και σκληρά ανταγωνιστικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον, οι ομάδες χρειάζονται χρήματα και ανθρώπους να τα βάλουν και να τα διαχειριστούν. Θέλουν χρηματοδότες και ανθρώπους που θα παίρνουν αποφάσεις και θα αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις επιλογές που κάνουν. Οποιοι οπαδοί θέλουν να προστατέψουν την ομάδα τους ή να τη βοηθήσουν με ουσιαστικό τρόπο, επιλέγουν τη συμμετοχή και τη συνυπευθυνότητα. Στην Ελλάδα κυριαρχεί η άποψη ότι η αγάπη για την ομάδα εξαντλείται στην αγορά ενός εισιτηρίου διαρκείας ή απλού ή στη συνοδεία της ομάδας στα εκτός έδρας παιχνίδια. Αντε και στον τσαμπουκά που ανοίγει κεφάλια αντιπάλων (άλλη ηλιθιότητα αυτή). Εκεί εξαντλείται και η συμμετοχή. Ομως οι ομάδες είναι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτές και έχουν λόγο -αν όχι στη συνδιοίκηση- τουλάχιστον στην επιλογή αυτών που διοικούν. Και θα πρέπει κάποτε αυτή την κουλτούρα της συμμετοχής να την ανακαλύψουμε κι εδώ.
http://www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=22510&autid=6&sn=13