AΛΕΞΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=71&artid=19313&catid=92 Η εύνοια χρειάζεται... κι όταν «δεν χρειάζεται»
Ο Ολυμπιακός είναι βαρύ μέγεθος, δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν σηκώνει πλάκα και χαριτωμενιά. Το βάρος γεννά τη σχετική δυσκολία, όταν φτάνει η ώρα και να πεις «τι είναι και πώς είναι» αλλά και, συγχρόνως, να τα έχεις... καλά, πράγμα που συμφέρει για χίλιους και δύο λόγους, με τους Ολυμπιακούς. Η ανάγκη, και η πίτα να είναι σωστή και ο σκύλος χορτάτος, οδήγησε να επινοηθεί στο ελληνικό περιβάλλον το υπέροχο εύρημα-κλισέ: Ναι, «ο Ολυμπιακός ευνοήθηκε» αλλά, όχι, «δεν χρειάζεται την εύνοια».
Ακόμη καλύτερα, αν την έχει, αυτό «είναι προβοκάτσια». Πρόκειται για δική μας, καθαρά, πατέντα. Δεν απαντάται πουθενά αλλού ανά τον κόσμο. Η Ιντερ ευνοήθηκε προχθές, στο ντέρμπι με τη Μίλαν, αλλά θα ξεπερνούσε και τη φαντασία του Μοράτι να το απέδιδε σε συντονισμένο σχέδιο των ανταγωνιστών για να απαξιωθεί η κατάκτηση του τίτλου από την ομάδα του.
Κι όμως, η εύνοια χρειάζεται... ακόμη κι όταν «δεν χρειάζεται». Η αφύσικα μεγεθυμένη διαφορά επιτρέπει να παίζεις άνετα, δίχως πίεση, να μη ανησυχείς για τίποτα, να αποκτάς τη διάχυτη αυτοπεποίθηση πως ό,τι και να γίνει «κάτι θα γίνει», να εξασφαλίζεις θετική αύρα στον περίγυρο, να κάνεις sellout, να έχεις αβανταδόρους πρόθυμους να αναδείξουν πόσο «σημαντικό είναι να κερδίζεις και όταν δεν παίζεις» (ενώ ο αντίπαλος, «αφού δεν έπαιξε», τι... θέλει και μιλάει;), να γιγαντώνεις την προσωπικότητα, φυσιολογικά κάποια στιγμή να παίζεις και καλά, να κερδίζεις τίτλο και αυτόματη συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ, να παίρνεις τα επιχειρήματα με το μέρος σου, να πολλαπλασιάζεις έσοδα, να τα επενδύεις εκ νέου, ο (καθ)ένας τίτλος να φέρνει τον επόμενο, και πάει λέγοντας.
Επίσης, η εύνοια χρειάζεται διότι όσο διευρύνεις την απόσταση τόσο περισσότερο αδυνατίζεις το κίνητρο του αντίπαλου και, από Κυριακή σε Κυριακή, τον βυθίζεις στην εσωστρέφεια και στη μιζέρια, τους βάζεις στην καθημερινότητα να μαλώνουν μεταξύ τους για το καθετί, π.χ. αν πρέπει ή δεν πρέπει και ποιοι πρέπει να διαμαρτύρονται στους διαιτητές, τους ωθείς να θέτουν ανεδαφικούς, μη ρεαλιστικούς, στόχους (όπως το εντελώς ανόητο «να φτιάξουμε ομάδα που θα υπερνικά και τη διαιτησία»), στέλνεις στους μέλλοντες επισκέπτες το μήνυμα να μη ματαιοπονούν διεκδικώντας το άπιαστο, αν είναι έξυπνοι να βάλουν δεύτερους, να καθήσουν φρόνιμα, να χάσουν θαυμάσια, να φύγουν μετ' επαίνων, να μην έχουν φθορές. Αν θέλουν να διεκδικήσουν (τις πιθανότητες στην έκπληξη), αυτό τους επιτρέπεται σε όλα τα άλλα γήπεδα εναντίον όλων των άλλων ομάδων...
Την ισχύ, γενικώς το αξίωμα, είναι ότι την επιδεικνύεις. Δεν την κρατάς μυστική ή... αποκλειστική, να την ξέρεις μονάχα εσύ. Την κραδαίνεις να τη μαθαίνουν όλοι και να γίνεται κοινή συνείδηση. Την Κυριακή, ο τηλεσκηνοθέτης της Nova μας έδωσε ένα υπέροχο κοντινό πλάνο που αποτύπωνε την τρομακτική ανασφάλεια του βοηθού ο οποίος, δευτερόλεπτα πριν, «ακύρωσε το γκολ» του Μάντζιου στο Καυτανζόγλειο. Ο άνθρωπος, καταφανώς, προσευχόταν από μέσα του να τον «σώζει» η τεχνητή γραμμή της τηλεόρασης, μετά οι κριτικοί, πιο μετά ο παρατηρητής, στο τέλος η ΚΕΔ. Αυτός ο τρόμος, στο Καραϊσκάκη, απλώς είναι ο εκατονταπλάσιος. Γι' αυτό και, ενώ στη Θεσσαλονίκη ο τρόμος δεν εμπόδισε το σημαιάκι να υψωθεί, στο Φάληρο (ο εκατονταπλάσιος τρόμος) το κράτησε χαμηλά. Εκεί δεν σηκώνεται ούτε με γερανό. Μετά, που λέει ο λόγος, ούτε να προσευχηθείς δεν προλαβαίνεις...
Χασομέρι
Να παρακολουθεί κανείς το... βασανιστήριο Ηρακλής - Παναθηναϊκός αυτό ήταν μία ωφέλιμη, δίωρη μαθητεία να αντιλαμβανόμαστε την αξία της διαιτησίας. Αυτό που συνέβαινε ήταν ένα απελπιστικό τίποτα, καμιά δεκαριά νοματαίοι μπροστά στην τηλεόραση μοιάζαμε άπραγοι γέροι σε παρακμιακό καφενείο που κοιτάζουν το κενό μέχρι να έρθει η ώρα να μαζευτούν πίσω στα σπίτια τους, ώσπου αίφνης η διαιτησία μας έδωσε ένα λόγο, ή δύο, να πούμε καμιά κουβέντα και να περάσει η ώρα πιο εύκολα. Ηταν, η διαιτησία, τράπουλα και τάβλι μαζί. Σωτήριο χασομέρι.
Κεφάλι
Η λυσσαλέα πίεση να καθαιρεθεί ο Ψυχομάνης, επιτέλους, έφερε αποτέλεσμα. Το καζάνι κόχλαζε, εκτόνωση χρειαζόταν, κερδισμένος χρόνος χρειάζεται, η απαίτηση ήταν ένα κεφάλι στο πιάτο. Το έχουμε. Πηγαίνει, περίπου, όπως με τους ανασχηματισμούς των υπουργών της κυβέρνησης. Βαράνε τα τύμπανα, λίγο λίγο φτάνει το πράγμα στο μη παρέκει, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάνει τις ανακοινώσεις, το «λαϊκό αίσθημα» υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι ικανοποιείται, και... ένα λεπτό αργότερα (ύστερα από τόση χλαπαταγή) αρχίζουν οι αναλύσεις. «Ε, καλά τώρα, και τι νομίζετε πως θα αλλάξει;».
Μαρμάγκα
Προτού γίνει πρόεδρος στην ομοσπονδία, ο Σοφοκλής Πιλάβιος είχε στο οπλοστάσιό του το μέγιστο ατού: Την κοινή λογική. Είναι, πανθομολογουμένως, άνθρωπος της κοινής λογικής. Αφότου έγινε πρόεδρος σε αυτό το βασίλειο των ζουρλών, το πιο εύκολο πράγμα είναι μέρα με τη μέρα να (απορροφηθεί και να) το... χάσει. Το μυαλό του, την κοινή λογική, τα λογικά του γενικώς. Η μοναδική λύση είναι να ανοίξει το γήπεδο, να «παίξει μπάλα» σε ζητήματα μείζονος πολιτικής, να βάλει (ένα παράδειγμα) την Ελλάδα στη διεκδίκηση του Euro 2016, να σηκωθεί πάνω από τους φαύλους κύκλους της μαρμάγκας. Αυτό θα είναι οι καλύτερες δημόσιες σχέσεις του. Αφού, πρώτα, βρει τους τέσσερις-πέντε «ορκισμένους» δικούς του (για στελέχη στα καίρια πόστα) και οργανώσει την παλαιοκομματική στη δομή της ΕΠΟ σε στυλ UEFA...
http://www.enet.gr/online/online_text/c=115,id=3324916Εξω από την Τούμπα, με ένα φορ, στον βούρκο
Του ΑΛΕΞΗ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Επειδή το ποδόσφαιρο, εκτός από καταρράκτης διαιτητολογίας, είναι και... ψήγματα μπάλας, η «εμφάνιση του Σαββατοκύριακου» δικαιωματικά πιστώνεται στο ενεργητικό του ΠΑΟΚ. Δύο «μισά ημίχρονα» στη Λιβαδειά, απ' το 1' ώς το 20'-25' κι ύστερα πάλι απ' το 46' ώς το 65'-70', επάνω απ' την ήδη καλή μέση απόδοση της ομάδας εφέτος. Πολύ επάνω. Κατ' αρχήν, προέκυψαν απτά ανακλαστικά μετά τις όχι αδικαιολόγητες επικρίσεις που έφερε το 0-3 απ' τον Παναθηναϊκό, αντίδραση ίδια μ' εκείνη που κι ο Παναθηναϊκός είχε βγάλει (μετά τις πριμαντόνες κ.λπ.) εναντίον του ΠΑΟΚ, αλλ' έπειτα ηρέμησε, σκόρπισε και... την έχασε σε μία εβδομάδα μέσα.
Το επιπλέον όμως, πέρα απ' την αντίδραση, ήταν το πιο ενδιαφέρον. Το επιπλέον ήταν το αποκαλυπτήριο ότι ο ΠΑΟΚ διαθέτει τα φόντα να παίξει και εκτός Τούμπας ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Και... με ένα, μόνον, σέντερ-φορ. Και σε τερέν όπου «δεν παίζεται ποδόσφαιρο», ένα παραδοσιακό φτηνό άλλοθι για να δικαιολογούνται τα ελλείμματα διάθεσης. Οσο φτηνό είναι, κάθε φορά που το αποτέλεσμα το επιτρέπει, να ενοχοποιείται ο «συντηρητισμός» του Φερνάντο Σάντος που δεν παίζει, λες κι ο Βαλβέρδε π.χ. παίζει, με δύο φουνταριστούς.
Ενας σέντερ-φορ αρκεί, άμα είναι και Μουσλίμοβιτς... περισσεύει, εάν πίσω απ' την πλάτη του έχεις τέτοιον ουσιώδη Ιβιτς στην κάθετη κίνηση, τέτοιους πλάγιους (Σέρζιο Κονσεϊσάο, Σορλέν) να συγκλίνουν απ' έξω μέσα και, το στοιχείο που έκανε αληθινή διαφορά, δύο τόσο επιθετικούς μπακ με ανταγωνιστικά τεχνικά χαρακτηριστικά (Αραμπατζής, Λίνο). Οχι, ενδεχομένως, συνεπείς αμυντικά όσο οι άλλοι δύο που έλειπαν (Σνάουτσνερ, Δάρλας) αλλά πραγματικοί «παίκτες παραπάνω» στα ξεδιπλώματα εναντίον οργανωμένης άμυνας. Για τις, δε, στιγμές της ασυνέπειάς τους, «έχουν γνώση» και ο Γκαρσία στη μεσαία γραμμή και ο Κοντρέρας πιο πίσω.
Ο Λεβαδειακός, ναι, δεν είναι πρώτη ποιότητα, αλλά πρώτη ποιότητα δεν ήταν ούτ' ο Θρασύβουλος που ο ΠΑΟΚ στη Φυλή τον γονάτισε στο 90'+ ούτ' ο Πανσερραϊκός που είχε εγκλωβίσει τον ΠΑΟΚ μερικές μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Απ' το 3-0 του Ολυμπιακού Σταδίου στο 0-3 της Λιβαδειάς, σε μια σκάρτη εβδομάδα μέσα, κι όμως τίποτα δεν είναι ανεξήγητο. Είναι, περισσότερο, μια χρήσιμη υπενθύμιση πως «στην ημέρα» το μόνο που μπορούμε ν' αξιολογήσουμε είναι η απόδοση στα 90 λεπτά. Επαιξαν χάλια, έπαιξαν φανταστικά, έπαιξαν μέτρια. Εμείς συχνά κάνουμε το λάθος στην ημέρα να βγάζουμε το συμπέρασμα για τη συνολική δυνατότητα. Μπορεί, δεν μπορεί, κάνει για τα ψηλά, δεν κάνει.
Το συμπέρασμα της μίας εβδομάδας το βρίσκουμε μπροστά μας την επόμενη, κι αναρωτιόμαστε ύστερα... τι μεσολάβησε. Τίποτα δεν μεσολάβησε. Αλλο απ' το ότι η συνολική δυνατότητα δεν κρίνεται στην ημέρα. Κρίνεται στη χρονιά.
ΧΑΙΡΕΤE
Topic: Δημοσιογραφοι που σέβονται(οι Καλυτεροι)-ΔΕΝ σέβονται(οι Χειροτεροι) τον εαυτό τους & το επάγγελμα τους (Read 128704 times)