Είμαστε εντός των ΔΥΟ στόχων μας. Τον έναν τον έχουμε πετύχει ήδη, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Τον άλλον τον χάσαμε ήδη, εκτός κι αν εθελοτυφλούμε. Στον τρίτο είμαστε μέσα και αδημονούμε. Μέτρια χρονιά, γλυκόπικρη μέχρι στιγμής.
Λείπει και η μεγάλη προσωπικότητα από τον πάγκο για να δώσει στον κόσμο την ελπίδα ανατροπής στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος. Ο Χάβος μπορεί να έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των παικτών και των μάνατζερ, αλλά για τον κόσμο είναι απλά αναλώσιμος. Δυστυχώς για τον ίδιο, επέλεξε να κρατήσει ισορροπίες και να κάνει πολιτική, για να παραμείνει εκεί. Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, μπορεί να πει κανείς. Αυτό είναι το ανάστημά του προς το παρόν. Αυτό θα το πληρώσει νομοτελειακά η ομάδα με αγωνιστικές απώλειες, εκτός κι αν γίνει κάνα θαύμα τύπου 2004. Οπότε, ό,τι κερδίσουμε φέτος, θα είναι πάνω από τις δυνατότητες (οικονομικές και οργανωτικές) αυτής της διοίκησης. Και θα είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς του αγωνιστικού. Του ορφανού αγωνιστικού τμήματος. Εκτός κι αν έρθουν οι άραβες και κάνουν μεταγραφές σαν της μπεσίκτας. Αλλά με τα αν, δεν υπάρχει φως. Και το καράβι συνεχίζει να πλέει χωρίς φώτα. Πετώντας τους πλοηγούς στη θάλασσα τον έναν μετά τον άλλον, βαφτίζοντας μάγειρες για νέους πλοηγούς και το πλήρωμα να τα βλέπει όλ' αυτά και εύχεται το καράβι να μην πέσει σε ξέρα. Για το αν θα φτάσουμε στον προορισμό μας, το Μάη θα ξέρουμε. Το Μάη, θα είμαστε καλά;
http://www.youtube.com/watch?v=Elh5kvX3agM&NR=1
ΠΑΟΚ ΝΑ 'ΣΑΙ ΚΑΙ ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ. ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΑΜΜΕΝΟΣ. ΑΣ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ. ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ.
Πολυ πετυχημενο το παραδειγμα με το καραβι.
Να συμπληρωσω οτι ΝΑΙ! το καραβι εχεις τρυπες και μπαζει νερα, δεν μπορουμε να ατενιζουμε αδιαφοροι το πελαγος.΄ΝΑΙ! γυρω απο το καραβι μαζευονται καρχαριες που περιμενουν τη βυθιση. ΝΑΙ, το καταρτι, το πηδαλιο και οτι αλλο θελετε εχουν προβλημα, ο καιρος θα ειναι αστατος, αλλα αυτο δε σημαινει οτι ΕΜΕΙΣ θα ανοιξουμε και νεες τρυπες ή θα περιμενουμε την βυθιση του κραζοντας το πηδαλιο, το καταρτι, τον καιρο ή τον πηδαλιουχο.
Ο καθενας μας να πιασει ενα κουπι, να κοιταξουμε να διωξουμε τους καρχαριες, να μπαλωσουμε τις τρυπες οσο μπορουμε, να δειξουμε στον καπετανιο σε ποια μερια εχει πιο σιγουρο καιρο, να ενωθουμε επιτελους ολοι μαζι να κανουμε οσο το δυνατον καλυτερη και ασφαλεστερη ροτα.Οπως παλια.Με μοιρολατρεια, κραξιμο, ηττοπαθεια και αυτοχειρια το μονο που κανουμε ειναι να σιγουρευουμε τη ξέρα.
