Πληρώνεις για να μάθεις να σέβεσαι!
27/10/10
Η ΑΕΚ χρειάστηκε να ψάξει για προπονητή, τέλη Σεπτεμβρίου. Η αλήθεια είναι ότι τα αντανακλαστικά του οργανισμού-ΑΕΚ «τίμησαν» την, ας πούμε έκτακτη, ανάγκη. Σήμανε ο συναγερμός, σήκωσαν τα μανίκια, κοίταξαν αριστερά και δεξιά, έτρεξαν στην Ευρώπη, το κοσκίνισαν όσο έπαιρνε... δίχως αυτό να σημαίνει (καμιά φορά και οι παροιμίες διαψεύδονται) ότι δεν ήθελαν να ζυμώσουν, ίσα ίσα. Ωσπου κάπου κατέληξαν, κάπου τους έβγαλε όλο αυτό, και έκαναν μετά την απαραίτητη προσευχή να έχουν πράξει το σωστό.
Ηδη κύλησε ένας μήνας από εκείνη τη νύχτα, που δεν είχε παρέκει, στον Βόλο. Ηλθε προπονητής, ήλθε και το επιτελείο του, έπεσε με τα μούτρα. Αλλιώς, δεν γινόταν. Να καθοδηγεί την ομάδα, κάθε τρεις-τέσσερις ημέρες και με ταξίδια ενδιάμεσα, στα τρία ανοιχτά μέτωπα. Και καθοδηγώντας την, συγχρόνως να τη μαθαίνει. Και να τον μαθαίνουν. Να την ψάχνει. Και να τον ξεψαχνίζουν. Ολα, στα πολύ γρήγορα. Και μένει, τουλάχιστον άλλος ένας μήνας. Για να πεις, με μια κάποια ασφάλεια, ότι η φάση της αλληλογνωριμίας έχει ολοκληρωθεί.
Η καταγραφή των «χρόνων», αν θέλετε των ρυθμών, είναι ένας ωφέλιμος πιλότος και για τον ΠΑΟΚ που επίσης έπεσε στην ανάγκη, τρεις εβδομάδες μετά την ΑΕΚ αυτός, να ψάξει για προπονητή. Ακριβέστερα, να ξαναψάξει. Βλέποντας την ΑΕΚ, μπορούν και στον ΠΑΟΚ να ξέρουν... τι, ακριβώς, έχουν να τους περιμένει μπροστά. Δεν είναι απλό. Θέλει να ανασκουμπωθούν, θέλει το ίδιο τρέξιμο, το ίδιο ψάξιμο, γενικώς την ίδια αλληλουχία ενεργειών. Παρατηρώντας δε, και με όλη την καλή θέληση, πάλι δεν μπορείς να δώσεις και στον οργανισμό-ΠΑΟΚ το αντίστοιχο credit για τα αντανακλαστικά. Εδώ, η παροιμία μπορεί και να είναι η σωστή. Πολύ κοσκίνισμα, λίγο ζύμωμα. Η ΑΕΚ ουδέποτε έμπλεξε στο να ταλαντεύεται, βρε μήπως να κρατήσουμε για πρώτο τον καλό καγαθό Κόλα. Ο άλλος Δικέφαλος μοιάζει πως αφήνει να κυλά, σαν άμμος μέσα από τη χούφτα του, ο πολύτιμος χρόνος. Η ιδέα-χειρόφρενο, βρε μήπως να συνεχίσει ο καλός καγαθός Χάβος.
Ο προπονητής, καλώς ή κακώς, στη διοίκηση ποδοσφαίρου είναι ένα από τα «πράγματα» που δεν σηκώνουν οικονομία. Δεν προσφέρονται, φύσει, για να μετράς ευρώ το ευρώ. Κόβεις, εν ανάγκη, από αλλού. Αλλά προπονητή, θα πάρεις. Δεν γίνεται να μην πάρεις. Μιλώντας για τις ελληνικές ομάδες του Top 5 ιδίως, τότε όχι απλώς «θα πάρεις» αλλά σοφό είναι να τον πληρώσεις, κιόλας, ακριβά. Οχι μόνο γιατί έτσι, θεωρητικά, πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες να έχεις βρει την πραγματική ποιότητα. Κυρίως (ακριβοπληρώνεις) γιατί έτσι... σέβεσαι περισσότερο. Αποδεδειγμένα. Απείρως περισσότερο. Με το να πληρώνεις φτηνά, ασυναίσθητα υποτιμάς. Ο προπονητής γίνεται «ο Νίκος» ή «ο Μάκης» ή «ο Παύλος» ή, ξέρω 'γώ, «ο Μπάμπης». Φίλος, οικείος, εντέλει αναλώσιμος. Ευκολάκι. Αμα αμείβεται με όσα ο τέταρτος σέντερ μπακ του ρόστερ, αυτό είναι μια εγγενής ανωμαλία. Ο νόμος της ζωής είναι ότι, όσα πιο πολλά τους παίρνεις, και «χωρίς σάλιο» αν γίνεται, τόσο πιο πολύ θα σε λογαριάζουν! Και δεν θα σε φωνάζουν με το μικρό όνομα ή, ακόμη χειρότερα, με το υποκοριστικό.
http://www.exedrasports.gr/blogs/articleblog/?aid=81329&cid=92