O σοβαρός, ο αφελής και ο... Καλόπουλος
Αν δεχτούμε πως στη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο, τότε δεν είναι τυχαίο και ότι έγινε στην Τούμπα. Αυτό, που δεν μπορούμε να δεχτούμε, όμως, είναι το ότι οι αλήθειες είναι πολλές. Η αλήθεια είναι μία και μπορεί να την βρει ο καθένας. Αρκεί να την ψάξει εκεί, που πρέπει κι όχι εκεί, που θα ήθελε. Και κυρίως σε αυτόφωτους ανθρώπους, που ξέρουν από ποδόσφαιρο και ζουν γι΄ αυτό. Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Ένα ντέρμπι, που στο πρώτο του 20λεπτο όλα έδειχαν ότι θα ήταν ισορροπημένο, τελείωσε μ΄ έναν θρίαμβο του ΠΑΟΚ, που θα μπορούσε να εξελιχτεί σ΄ έναν μεγαλύτερο θρίαμβο, αν στο τελευταίο μισάωρο, το καθαρό μυαλό ήταν πιο δυνατό από τον ενθουσιασμό των παικτών του ΠΑΟΚ.
Αν, βέβαια, στο 14' το δοκάρι του Κόκε γίνονταν γκολ, θα βλέπαμε ένα διαφορετικό παιχνίδι, αλλά με τα "αν" κανείς δεν έγραψε ιστορία. Ήταν, πάντως, το σημείο, που ο Άρης έδειξε ότι μπορούσε να χτυπήσει το παιχνίδι. Έστω κι αν η επιλογή του Κούπερ να παίξει το κλασικό 4-4-2, έδινε στον ΠΑΟΚ το αβαντάζ του παίκτη παραπάνω στο κέντρο. Φερνάντεζ και Ναφτί, ήταν δύσκολο να γίνουν αφεντικά στο κέντρο, όταν είχαν απέναντί τους Γκαρσία, Βιτόλο και Ίβιτς. Κάπου εκεί, ο ΠΑΟΚ είχε το πλεονέκτημα. Πήρε τις μονομαχίες, πήρε και την κατοχή της μπάλας. Και τέτοια παιχνίδια, από εκεί αρχίζουν να κρίνονται.
Η φάση του 17' έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά του ΠΑΟΚ, όχι γιατί το πέναλτι έγινε γκολ, όσο γιατί οι παίκτες του Άρη έχασαν το μυαλό τους. Μάλλον αυτό είδε ο Κούπερ και συμπέρανε ότι "η μεγάλη θέληση και το πάθος για νίκη, καμιά φορά γίνονται μπούμερανγκ και πρέπει να μάθουμε να το ελέγχουμε". Πιο πολύ μιλούσαν στον διαιτητή, πιο εύκολα τσακώνονταν με τους αντιπάλους τους, παρά είχαν το μυαλό τους στο παιχνίδι. Όταν σε κυριεύουν τα συναισθήματα, ξεχνάς ποια είναι η πραγματική αποστολή σου. Κι όταν απέναντί σου έχεις σοβαρές ομάδες, δεν τη γλιτώνεις. Κι ο ΠΑΟΚ μπορεί να μην είναι η Μπαρτσελόνα, αλλά τουλάχιστο είναι μια σοβαρή ομάδα.
Όταν έγινε και το 2-0 στο 45', σε μια από τις φάσεις, που στη Σουρωτή δουλεύονται μανιωδώς σε καθημερινή βάση, ο Άρης πήγε με την πλάτη στον τοίχο. Και στο 3-0 στο 46' ήταν το τέλος του αγώνα. Μετά το παιχνίδι έγινε "παιδική χαρά".
Στον ΠΑΟΚ πανηγυρίζουν για την έκταση της νίκης, αλλά οι εποχές, που ζούσε για ένα παιχνίδι πέρασαν. Γι΄ αυτό κι ο Σάντος προειδοποίησε ότι "αν αρχίσουμε να πετάμε στα σύννεφα και να πιστεύουμε ότι κάτι κάναμε, θα το πληρώσουμε ακριβά". Ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε κανένα σπουδαίο ποδόσφαιρο, απλά "λύθηκε" με το πρώτο γκολ και στο υπόλοιπο διάστημα έβγαλε στο χορτάρι, ταλέντο, δουλειά και μέθοδο σε μια καλή αναλογία.
Από την άλλη, ο Άρης είναι σαφώς μια ομάδα γεμάτη ποιότητα, αλλά είναι προφανές ότι έχει μάθει να παίζει λάθος (σε σημείο, που να αγγίζει την αφέλεια), όχι μόνο γιατί δεν ξέρει να τιθασεύει το συναίσθημά της. Ο Κούπερ είναι σοβαρός άνθρωπος και προφανώς μπορεί να της μάθει να παίζει ποδόσφαιρο κι όχι "μπαλίτσα". Η "μπαλίτσα" είναι για τις αλάνες, τους βαθμούς και τις επιτυχίες τις φέρνει το "ποδόσφαιρο".
Ως συνήθως, πολύ συζήτηση ξεκίνησε και για τη διαιτησία. Και για τον Καλόπουλο ήταν ένα δύσκολο παιχνίδι. Θεσσαλονικιός είναι ο άνθρωπος κι άκουγε όλη την εβδομάδα να του λένε "να προσέχει γιατί ξέρουν, που είναι το μαγαζί του".
Στη φάση του 17' άκουσε τον κανονισμό, που του είπε "πέναλτι". Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι κανονισμών, καλώς ή κακώς. Πρωτοφανής απόφαση, όπως είπε ο Κόντης, σίγουρα δεν ήταν. Σχεδόν το ίδιο πέναλτι σφυρίχτηκε στο περσινό Θρασύβουλος - Άρης. Υπέρ του Άρη.
"Πέναλτι" μπορεί να του είπε ο κανονισμός και στη φάση του 30' όταν ο Νασούτι κατέβασε τον Μουσλίμοβιτς, αλλά δύο πέναλτι σε 10 λεπτά, δύσκολα...
Τα λάθη του Καλόπουλου, ήταν στον πειθαρχικό έλεγχο. Αν ήθελε, θα μπορούσε να στείλει στα αποδυτήρια τον Ίβιτς, ίσως τον Νασούτι, ίσως τον Γκαρσία, σίγουρα τον Αράνο και προφανώς και τον Νέτο. Το παιχνίδι θα είχε γίνει ροντέο.
Ο φετινός Άρης μου θυμίζει σε πολλά τον ΠΑΟΚ της προηγούμενης δεκαετίας, τότε που στην Τούμπα είχαν αρχίσει να βλέπουν λίγο ποδόσφαιρο. Τότε, που ο ΠΑΟΚ ήταν η Μπαρτσελόνα της εποχής, αλλά το κατεστημένο και οι αόρατες δυνάμεις, τον είχαν βάλει στο μάτι και δεν τον άφηναν να προκόψει. Στην Τούμπα κατάλαβαν γρήγορα ότι το να βάζεις τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, δεν οδηγεί πουθενά...
Εν' ολίγοις, για την ήττα στην Τούμπα, ο Άρης θα πρέπει να ψάξει και κάπου άλλου. Εκεί, που άρχισε να ψάχνει ο Κούπερ, όταν έλεγε ότι "δεν έχω μάθει στη ζωή μου να ψάχνω δικαιολογίες στις διαιτησίες, αλλά να προσπαθώ να βελτιωθώ και να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου".
http://www.sentragoal.gr/article.asp?catid=17250&subid=2&pubid=6455703