Αλέξης Σπυρόπουλος
Τα συστατικά του μπάτζετ-ΠΑΟΚ και το αποκρουστικό προφίλ-ΑΕΚ
Μια καλή απάντηση στην άκριτη κι ακατάσχετη μπατζετολογία που ταλαιπωρεί την κοινωνία του ποδοσφαίρου αυτή την εποχή είναι... μια ερώτηση: Με τι μπάτζετ έπιασε και ψωνίζει, μπαμ μπαμ τον ένα μετά τον άλλον, τούτο το καλοκαίρι ο ΠΑΟΚ; Πέντε (και καλούς) προς το παρόν, τον αριθμόν. Προ πολλού, οπωσδήποτε προ (και ανεξαρτήτως εκβάσεως των) πλέι οφ, κλειδωμένους! Πώς και δεν χρειάζεται κι αυτός... τον Μελισσανίδη του να έρθει να τον σώσει από την ανέχεια; 'Η, έστω, έναν Καινούργιο για να ανοίξουν οι δουλειές της Καινούργιας Μεγάλης ΑΕΚ...
Ο ΠΑΟΚ και Ελληνόπουλα αποκτά (όποιος και να τα εκπροσωπεί), και ξένους «από 'δώ» (δίχως ντροπές αν είναι από την Α' ή τη Β' Εθνική...), και σε καλές ηλικίες τους στρατολογεί, και με μακρόπνοα (τετραετή) συμβόλαια φαίνεται πως είναι η πολιτική-κανόνας να τους δένει, και σε αρμονική χημεία προσωπικοτήτων πασχίζει να τους συνταιριάζει, και «έπεται συνέχεια» που λένε. Πώς;
Λοιπόν, το μπάτζετ του ΠΑΟΚ είναι μέσες-άκρες το εξής:
* Οργάνωση.
* Πρόνοια.
* Πλήρης καταγραφή των πραγματικών αναγκών και των πιθανών (εφικτών) λύσεων.
* Εγκαιρη στόχευση.
* Πνεύμα συνεννόησης.
* Αμεσότητα ανακλαστικών, εάν εκτός προγραμματισμού προκύψει κάποιο εξτρά τύπου Κουτσιανικούλη.
* Καμία «προσωπική» (καταστροφική) πολιτική.
Κοστίζουν, όλα αυτά, ελάχιστα. Αξίζουν, όμως, πάρα πολλά.
Με «όλα αυτά», ο ΠΑΟΚ πλησιάζει νομοτελειακά στο σημείο (ανόδου επιπέδου) όπου αυτονόητοι ενδεκαδάτοι του χθες θα είναι ερωτηματικό εάν γι' αυτούς περισσεύει θέση, όχι στην ενδεκάδα πια, στο... ρόστερ της ομάδας. Σκληρό, διότι πρόσφεραν, άλλος πολλά άλλος περισσότερα. Αλλά συμβαίνει. Θα συμβεί. Είναι η ζωή, όταν πηγαίνει μπροστά.
Ο δε ανταγωνισμός εξακολουθεί να στέλνει τα δώρα του, στη Θεσσαλονίκη. Πέρυσι, όλα ήταν σε πράσινο περιτύλιγμα. Ανέτρεψαν, προς τα επάνω, ολόκληρο τον σχεδιασμό. Εφέτος, το δώρο είναι τα ταξίδια του ανταγωνισμού (της Αθήνας, αλλά και του συμπολίτη Αρη) στο... αχανές του παγκόσμιου χάρτη. Το είπε κι ο Σωκράτης Κόκκαλης, προ ημερών. «Δεν θα ψωνίσουμε από Ελλάδα». Ούτε ο Παναθηναϊκός, κι ας μη το έχει πει, με μοναδική ενδεχόμενη εξαίρεση την υπόθεση Εστογιάνοφ. Το ελληνικό πεδίο, συνεπώς, είναι ένα ελεύθερο (να αλωνίζει ο ΠΑΟΚ) και προσιτό (αφού δεν προκύπτουν κονταροχτυπήματα για να ανεβαίνουν τρελά οι τιμές) πεδίο. Ο,τι διατίθεται και προξενεί ενδιαφέρον, ενδιαφέρον ιδίως σε συνδυασμό ποιότητας-κόστους, απορροφάται.
Η ΑΕΚ, τι από «όλα αυτά» (τα συστατικά του... μπάτζετ-ΠΑΟΚ) διαθέτει; Τι ευκαιρίες είναι έτοιμη να εκμεταλλευτεί; Επιπλέον, τι από όσα έχει ο ΠΑΟΚ, εάν τα είχε αυτή, δεν θα τα... πανηγύριζε; Η ΑΕΚ ξεχαρβαλώνει, γέμισε τρύπες το τυραννισμένο κορμί της, αλληλοϋποβλέπεται, εγκλωβίζεται, βλέπει και κυνηγά φαντάσματα, παρανοεί, γεννά εχθρούς με ρυθμό... έναν κάθε μέρα, αντιδρά ανώμαλα, ανάγει το έλασσον σε μείζον, τελεί σε μόνιμο εκνευρισμό, αιχμαλωτίζεται σε πρόσωπα και στα πάσης φύσεως κόμπλεξ τους, η δεξιά κρύβεται καχύποπτα από την αριστερά, της λείπει η διαύγεια και το spirit.
Πράγματι, δεν είναι... μπάτζετ αυτό. Είναι ένα 100% αποκρουστικό προφίλ, αδύνατον να εξωραϊστεί (στα μάτια των επαγγελματιών του χώρου) με το πρόσχημα «ναι, αλλά έχουμε τον Μπάγεβιτς». Ενα προφίλ, ενώπιον του οποίου μόνον εάν είναι κανείς σε απόγνωση ή τον διακρίνει παντελής άγνοια κινδύνου, για την ακρίβεια έλλειψη επαφής με το αληθινό περιβάλλον αυτού του κόσμου, μόνον έτσι και μόνον τότε θα επιθυμούσε να συσχετιστεί και να γίνει μέρος του.
http://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=71&artid=26514&catid=92