Κανονίστε να πιείτε τόσο πολύ, που θα πάτε στο γήπεδο και δεν θα μπορείτε να βγάζετε φωνή.
Βλέπω κάποια παιδιά, που αρχίζουν τα τραγούδια έξω από το γήπεδο με την συντροφιά ρετσίνας και όταν μπαίνουν μέσα, είναι τόσο χάλια που δεν καταλαβαίνουν τι παίζει στο γήπεδο, στην κερκίδα, παντού.
Είναι και αυτός ένας λόγος, που η κερκίδα παρουσιάζει κακό συγχρονισμό.
Το σωστό είναι να πηγαίνεις ξενέρωτος και να φεύγεις πιωμένος από την ουσία ΠΑΟΚ!
Να έχεις διαύγεια, καθαρό μυαλό, να βλέπεις την αντίπαλη ομάδα και να σου σηκώνεται!
Να την βλέπεις να περνά το κέντρο, να πλησιάζει την περιοχή σου και να νομίζεις ότι πάνε κλέφτες να μπουν στο σπίτι σου και να ετοιμάζεσαι για κλωτσομπούνια.
Να βάζει η ΠΑΟΚάρα την μπάλα στο πλεκτό και να λες, δεν μου φτάνει ρε. Έχει ωραιο κώλο και θέλω να την πάρω και από εκεί. Όσα μπορώ περισσότερα, τόσα θα της βάλω. Που θα ξαναβρώ τέτοια γκόμενα?
Και όταν έρθει το τέλος του ματς, όταν είσαι εξουθενωμένος, να ανάψεις το τσιγάρο, να θυμάσαι και να αναπολείς κάθε δευτερόλεπτο που έζησες, νοιώθοντας περήφανος και ευτυχισμένος που είσαι ένας στρατιώτης της μεγαλύτερης στρατειάς του κόσμου.
Το πιώμα είναι για άλλες ημέρες και όχι πριν τον αγώνα.