Με την ύστατη προσθήκη του Τζο Μπισέρα, ενός τυπικού Ουρουγουανού (καταλαβαινόμαστε) σέντερ-μπακ με σοβαρά χιλιόμετρα εμπειριών, ο ΠΑΟΚ ολοκληρώνει τον σχεδιασμό της δυναμικής επιστροφής του εκεί όπου, με κάθε κριτήριο, ανήκει. Στο top-5 του ελληνικού πρωταθλήματος και από 'κεί ξανά στον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.
Είναι σχεδιασμός που κατ' αρχήν υποστηρίχθηκε απ' τον κόσμο, εν συνεχεία απρόοπτα ενισχύθηκε πέραν πάσης προσδοκίας μες στο καλοκαίρι απ' τη γαλαντομία των καινούργιων στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν παύει κατά βάσιν να οφείλεται στη γνώση και στην πείρα (κι όχι λιγότερο στην... εξαντλητική εντιμότητα έναντι του συμβόλου-ΠΑΟΚ) του Θοδωρή Ζαγοράκη, του Ζήση Βρύζα, του Φερνάντο Σάντος. Της τριανδρίας που είναι ευλογία για τον «Δικέφαλο» ότι ευρίσκεται να «τρέχει» τις υποθέσεις της ομάδας. Διαφορετικά, πολύ εύκολα τα διαρκείας που (προ)αγοράστηκαν κατά χιλιάδες, το ίδιο και τα εκατομμύρια των ορεξάτων (πολύ)μετόχων απ' την Αθήνα, θα μπορούσαν να είναι αγαθά στον βρόντο. Οι ΠΑΟΚτζήδες αυτό το έργο το ξέρουν γιατί το έχουν ζήσει. Κατάκαρδα.
Ο ΠΑΟΚ προσέλαβε, με τρόπο-εχέγγυο πληρότητας, παίκτες (αστακούς) που έχουν την αντικειμενική δυνατότητα να του αλλάξουν τα χαρακτηριστικά (της σαρδέλας). Να τον κάνουν, από ευάλωτο στον κάθε μικρομεσαίο που ανεβαίνει στην Τούμπα και φεύγει ξεκούραστα με το αποτέλεσμα, πάλι υπολογίσιμο. Σκληρό, όσο η έδρα του. Στον χρόνο αξιόπιστο. Ο Κοντρέρας πίσω, ο Γκαρσία στη μέση, ο Ιβιτς πιο μπροστά, ο Μουσλίμοβιτς στην κορυφή πολλαπλασιάζουν τη διάσταση. Δίνουν κεντρικό άξονα περιωπής. Και είναι το πιο σημαντικό, ακόμη κι απ' την ποιότητά τους, ότι ήθελαν να ενταχθούν στον ΠΑΟΚ. Δεν έφτασαν στη Θεσσαλονίκη με την transit νοοτροπία, σήμερα εδώ, αύριο κάπου αλλού, μεθαύριο όπου μας βγάλει.
Οι γνωριμίες παίζουν τον ρόλο τους. Ο Κοντρέρας κι ο Μουσλίμοβιτς συμφώνησαν «για πάρτη» του Βρύζα. Προϋπήρχε η προσωπική σχέση. Ο Βιεϊρίνια κι ο Σέρζιο Κονσεϊσάο δεν είναι πιθανό ότι θα βρίσκονταν στην ομάδα δίχως τη δικλίδα Φερνάντο Σάντος. Κι ο Ζαγοράκης πάντοτε μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο για μια καλή ιδέα του Κατσουράνη ή για μια γνώμη του Ζήκου που θα τους προστατεύσει απ' την κακοτοπιά.
Τι μένει; Να βρεθεί η γραμμή των ορίων και της χρυσής ισορροπίας που θα κάνει, εντός ή εκτός έδρας, τα «κακά παιδιά» αληθινό αβαντάζ. Να παίρνουν κεφάλια, που λέει ο λόγος, δίχως συνάμα να παίρνουν κόκκινες κάρτες. Και να στηρίξει, απ' την ακροτελεύτια γραμμή, το εγχείρημα με πάσα υπευθυνότητα και συγκέντρωση ο επίσης φρέσκος στο νέο περιβάλλον, αλλά πολύ... καλό παιδί, Χαλκιάς.
Εάν, κατόπιν όλων αυτών, παρ' ελπίδα ο ΠΑΟΚ δεν επιστρέψει, τότε δεν θα 'ναι ίσως το τέλος του κόσμου. Θα 'ναι οπωσδήποτε, όμως, λόγος για να σηκώσει η επιστήμη τα χέρια ψηλά.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/08/2008