Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με τα συγχαρητήρια μου στο vedder και την υπενθύμιση ότι τα 200 ΕΥΡΩ που υποσχέθηκα υπάρχουν διαθέσιμα αν χρειαστεί να αναπληρωθούν αυτά του word.
Οταν το πρωϊ μπήκα στο forum καταθέτωντας το post μου ήλπιζα ότι όταν θα ξαναμπω, η αγαπημένη μου ομάδα (που την ακολούθησα αμέτρητες φορές ακόμη κι έξω από τα σύνορα της Ελλαδας) δεν θα με πότιζε άλλη μια πίκρα. Πήγα Παλατάκι (όπως σε όλα τα παιχνίδια πλην βάζελου), ένοιωσα όπως όλοι μας αυτή τη ζωντάνια και τη μοναδικότητα του λαού του Π.Α.Ο.Κ. (εκπληκτική η αλλαγή στο σύνθημα για το σκουλήκι τον ηλιάδη), φώναξα, τραγούδησα, χειροκρότησα. Μετά πήγαμε με το γιό μου μια βόλτα ανακουφισμένοι από το άγχος τόσων εβδομάδων.
Κι όταν ξαναμπήκα στο forum για να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου, διάβασα τα απίστευτα, από ορισμένα αδέρφια.
Οτι μας έσωσε ο ένας, ότι μας βοήθησε ο άλλος, τι μαλάκας είναι ο Γαλατσόπουλος, τι στραβή ήταν η χωρίστρα του Βεργίνη, ήταν αξύριστος ο Τσιάκος κι άλλα τέτοια. Και στεναχωρήθηκα. αλήθεια.
Τι έγινε ρε παλικάρια, μήπως χορτάσαμε τίτλους και διακρίσεις όλα αυτά τα χρόνια? Μήπως είδαμε μεγάλους επενδυτές στο Π.Α.Ο.Κ. κι εγώ κοιμάμαι? Μήπως τακιμιάσαμε με τα κέντρα εξουσίας, λύθηκαν όλα τα προβλήματα της ομάδας κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι? Τι άλλαξε δηλαδή στον Π.Α.Ο.Κ.?
Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι ο Π.Α.Ο.Κ. από 7 χρονών που πήγα στο γήπεδο μέχρι και σήμερα ήταν η ομάδα του ΛΑΟΥ ΤΟΥ. Αυτά τα 4 γράμματα ούτε τίτλους πολλούς κουβαλάνε, ούτε διακρίσεις, ούτε μεγαλοπαράγοντες, ούτε "μπαρμπάδες στην Κορώνη". Το μύθο του ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ ΛΑΟΥ κουβαλάνε. Αυτό το μύθο, που λόγω ηλικίας βοήθησα και εγώ να φτιαχτεί και να θεριέψει, τότε στα τέλη του 70 και το 80. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο Π.Α.Ο.Κ.
Τι θα έκανες κύριε Αλεξανδρή? Θα κέρδιζες? Τότε θα κέρδιζα κι εγώ?
Τι θα έκανες σκουλήκι? Θα ερχόσουν να με κερδίσεις? Πάρε τα συνθηματάκια σου και διάβασε το πανό σου
Τι θα έκανες Πιτσίλκα? Θα διέκοπτες το παιχνίδι? Με τι καλαμπαλίκια
Τι θα έκανες Θεέ μου? Θα σταματούσες τη γη? Ολα μαζί τα Π.Α.Ο.Κ.ια θα τη ξαναγυρνούσαμε.
Δεν ζητώ από κανέναν να μην είναι ρεαλιστής. Δεν ζητώ από κανέναν να εθελοτυφλεί. Αυτό που ζητώ είναι να μην μικραίνουμε οι ίδιοι το μέγεθός μας σαν ομάδα. Και ομάδα δεν είναι αυτοί που παίζανε μπάσκετ σήμερα στο παρκέ ή αύριο στο χόρτο.
Π.Α.Ο.Κ. είμαι εγώ, είσαι εσύ, είναι ο αδελφός στην απέναντι κερκίδα. Αυτός που θα κάνετε δίπλα-δίπλα χέρια, που θα ενώσει τη φωνή του στο δικό σου τραγούδι, που θα πάρεις ρυθμό από το δικό του σύνθημα.
Αντιληφθήτε επιτέλους τη δυναμική που έχει ο Π.Α.Ο.Κ. και τη δύναμη του λαού του. Δείξτε και γιγαντώστε αυτή τη δύναμη. Μην τη μικραίνεται τουλάχιστον σήμερα.
Ο Π.Α.Ο.Κ. θα είναι και του χρόνου στην Α1. Αλλά ακόμη και να μην ήταν όλοι εμείς πάλι Π.Α.Ο.Κ. θα είμασταν. Και στη μιρκότερη κατηγορία να έπαιζε και πάλι Π.Α.Ο.Κ. θα είμασταν. Γιατί είναι στο κύτταρό μας. Γιατί μ΄αυτό γεννηθήκαμε και μ' αυτό θα πεθάνουμε.
Κλείνοντας θέλω να πώ ένα μπράβο σε όλους εκείνους που είτε ήταν στην πρώτη γραμμή ή στο πιό απομακρυσμένο σημείου αυτού του πλανήτη και βοήθησαν να πάρουμε μια ακόμη χαρά. Μια χαρά που χώρεσε όλη στο σύνθημα που τέλειωνε ......ΕΚΕΙ ΣΤΗ Β' ΕΘΝΙΚΗ
