Πήγα χθες στο ματς με το Μαρούσι αν και το αποφάσισα τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα να χάσω περίπου 1,5 περίοδο. Πήρα και τις κόρες μου μαζί, που για μια ακόμη φορά δεν χάρηκαν νίκη. Περίμενα λιγότερο κόσμο αλλά περισσότερο πάθος. Μόνο στο τέλος υπήρχε κάποια εγρήγορση από πλευράς κόσμου. Οι Ιμπο και Ρόου συμφωνώ ότι ήταν επηρεασμένοι από τους τραυματισμούς τους. Ο Βεργίνης νομίζω ότι είχε βιαστικές επιλογές και όχι μόνο στο τέλος. Ο Ραλίμι δεν βοήθησε όσο θα περίμενα, ίσως μάλιστα η παρουσία του να αποσυντόνισε κάπως την ομάδα. Πιστεύω ότι στη συνέχεια μπορούν να πάνε καλύτερα, πάντως ο στόχος της σωτηρίας για μένα δεν έχει αλλάξει. Οτιδήποτε καλύτερο είναι φυσικά ευπρόσδεκτο. Ο κόσμος μπορεί να βοηθήσει οικονομικά την ομάδα όσο μπορεί. Μη ζητάμε θαύματα από τη μια μέρα στην άλλη. Το καλοκαίρι δεν υπήρχαμε σε κανένα επίπεδο και τώρα σιγά σιγά αποκτούμε οντότητα, αξιοπρέπεια, αλλά ΔΕΝ έχουμε διάρκεια. Αν είχαμε και διάρκεια τότε θα χτυπούσαμε ακόμη και Ευρωλίγκα! Υπομονή