Παικταράς, προπονηταράς, πότης και αλάνι. Τιμή μας που φόρεσε τη φανέλα και ήταν και κόουτς στον ΠΑΟΚ. Αυτά που είδαμε σε εκείνα τα πλαιυ οφς του 97 δεν έχουν ξαναγίνει. Περπατάω κοντά στο Παλαί ένα αδιάφορο απόγευμα εκείνο το Πάσχα. Το μπάσκετ το θεωρώ χαμένη υπόθεση αφού έχουμε βγει 8οι νομίζω στην κανονική περίοδο και παίζουμε με βάζελο σειρά, με ελάχιστες πιθανότητες για κάτι. Μπαίνω στα μισά του ματς εντελώς αδιάφορος και βλέπω στατιστικά του Μαματζιόλα να μην έχει χάσει σουτ. Τελειώνει το ματς με 29 πόντους και 100% ευστοχία. Κατεβαίνουμε Αθήνα και τους γαμάμε. Τους πεταμε έξω από τετράδα και παίζουμε ημιτελικό με το αεκάκι του μπάσταρδου. Χάνουμε Αθήνα και ξαναχάνουμε Θεσσαλονίκη με ένα πόντο. Αν είχαμε πάρει εκείνο το ματς, είναι σίγουρο οτι θα κάναμε σίγουρα κι άλλο διπλό στην Αθήνα και θα παίζαμε τελικό. Μετά γίναν τα όργια στον μικρό τελικό με το Περιστέρι. Τέτοιο μπάσκετ εγώ δεν είχα δει πριν και ούτε έχω ξαναδεί από τότε. Με Άντονι Μπόνερ και Ντελ Ντεμπς ξένους και Πέτζα τραυματία. Πεντάδα Μπουντούρης Ντεμπς Μαματζιόλας ή Μπαλογιάννης Μπόνερ και Ρετζιάς/Γιαννούλης. Με αστεία πράγματα δηλαδή. Μεγάλε Σκοτ!