Άκουσε να δεις φίλε diegito. Το τι περιμένω από αυτή την ομάδα το έχω ξεκαθαρίσει στον εαυτό μου. Δεν περιμένω το πρωτάθλημα, ούτε το κύπελλο, ούτε καν την έξοδο στο ουέφα. Ούτε βέβαια περιμένω την ομάδα να παίξει σαν τη Μπαρτσελόνα ή την Μπάγερν. Δέχτηκα την ήττα από την Ξάνθη, δέχτηκα και την ήττα από τον Παναθηναϊκό με πίκρα, στεναχώρια και απογοήτευση. Το 2-2 με τον ΟΦΗ μες στην Τούμπα, δεν μπορώ να πω ότι το έγραψα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αλλά δεν με πόνεσε. Να σου πω και το γιατί; Γιατί είδα τον ΠΑΟΚ να λυσσάει στην κυριολεξία να πάρει το ματς, να πιέζει ως εκεί που δεν παίρνει και να προσπαθεί με νύχια και με δόντια. Ας παίζει έτσι η ομάδα και ας παραχωρεί ισοπαλίες ή ας χάνει κιόλας. Κι αυτά μες στο πρόγραμμα είναι. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα κατηγορήσει ποτέ μια ομάδα η οποία παλεύει μες στο γήπεδο. Όλοι θα κατηγορήσουν όμως μια ομάδα που χάνει πριν ακόμα μπει στο γήπεδο, μια ομάδα η οποία αγωνίζεται με τα χέρια κατεβασμένα και τα πόδια ορθάνοιχτα. Εγώ τον ΠΑΟΚ δεν τον γνώρισα έτσι και γι' αυτό δεν ανέχομαι το γεγονός να μου ρίχνει ο Θρασύβουλος ή ο κάθε Θρασύβουλος 2 μπαλάκια στο ημίχρονο σαν σε προπόνηση. Ούτε ανέχομαι από κάποια παιδάκια που δεν γνωρίζουν το βάρος της φανέλας να αμαυρώνουν ακόμα περισσότερο -την ήδη αμαυρωμένη- ιστορία του ΠΑΟΚ. Δεν κάνουν τα λεφτά και τα αμάξια τους παίκτες, αλλά η θέληση για δουλειά, ο τσαμπουκάς και το φιλότιμο. Αυτοί μένουν στα πρώτα, που είναι δευτερεύοντα και ξεχνούν τα δεύτερα τα οποία στην ουσία είναι η δουλειά τους. Όσο αναφορά τη στήριξη μου στην ομάδα, παρακολουθώ στο γήπεδο τον ΠΑΟΚ 13 χρόνια και φέτος δυσκολέυτηκα πάρα πολύ (λόγω κάποιων συγκυριών) να αποκτήσω το διαρκείας μου. Παρ' όλα αυτά κι ενώ θα μπορούσα -και μάλιστα δικαιολογημένα- να παρακολουθώ τα δρώμενα από τον καναπέ, είμαι κάθε Κυριακή στην Τούμπα και βγάζω το λαρύγγι μου γι' αυτή την ομάδα. Απλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνονται ανεκτά ή να περνάν στο ντούκου. Η υπομονή και η ανοχή έχουν τα όριά τους.
