Ρε παιδιά, επειδή επανέρχεται συνεχεια η κουβέντα, ειδικά μετά τον τζαβέλα, κάποιες παρατηρήσεις κι από μένα.
Ο Ίβιτς κι ο κάθε προπονητής προτιμάει να κερδίζει η ομάδα του και να κερδίζει τίτλους, παρα να κράζει δημοσια η off the record στημενους ποδοσφαιριστές.
Ο Ίβιτς κι ο κάθε προπονητής γνωρίζει τους παίκτες του καλά και δεν περιμένει μεμονωμενους αγώνες στην μέση της σεζόν να τους μάθει. Δηλαδή ότι ο τζαβέλας θα μπορούσε να στηθεί, ή πιθανόν κι ο γλυκός, ο Ίβιτς δεν περίμενε το mats με ατρόμητο ή με ξανθη για να το μάθει.
Γνωρίζοντας τα παραπάνω, ο Ίβιτς (αλλα και ο Stevens, ξαναλέω δείτε την συνέντευξη που έβαλε πρόσφατα ο dave) προτίμησε να βάζει όσους κινδύνευαν να στηθούν γιατί η εναλλακτική ήταν παλαίμαχοι ή K20. Δηλαδή κανέναν Natcho ή Νομπόα δεν έφαγε παλιότερα ο Τζιώλης και κανέναν Contreras ή έστω Insaurralde ο τζαβέλας. Τον Sabo και τον Μαλεζά είχαν από πίσω τους.
Συνεπώς, καλο είναι να μην μπερδεύουμε την αιτια με το αποτέλεσμα. Όλα αυτά τα φαινόμενα οφείλονται στην έλλειψη ικανών παικτών και όχι το αντίστροφο. Και είναι προφανές ποιος βολεύεται περισσότερο με το μέτριο υλικό.
Η ιδέα ότι όλα αυτά γίνονται κάτω από την μύτη του σαββίδη για πέντε χρονια, είναι τόσο αστεία όσο τα 90 εκατομμύρια που έβαλε από την τσέπη του για να παίζει με πέλκα, κίτσιου, τζιώλη και τζαβέλα.
Στήριξη σε Ίβιτς και Michel σημαίνει μεταγραφές καλές, ώστε να κάνουν στην άκρη όλους τους υποπτους ήρεμα κι ωραία, και όχι με συνεντεύξεις τύπου μετά από κλαρίνα.
