Βέροια, 11/02/2007
Αξιότιμε κύριε Βεζυρτζή,
ο λόγος που σας γράφω είναι η απερίγραπτη -ξεφεύγει από τα όρια των λέξεων και της λογικής- πίκρα που αισθάνομαι εγώ αλλά και ολόκληρο το οπαδικό κίνημα του ΠΑΟΚ έπειτα από αποκρουστικές εμφανίσεις όπως η σημερινή (11/02/07) στο γήπεδο της Καλαμαριάς απέναντι στην ομώνυμη ομάδα. Είμαι ένας ανώνυμος οπαδός του ΠΑΟΚ και παρότι σε λίγες μέρες 8α κλείσω τα 17 μου χρόνια, ήδη εδώ και χρόνια ακολουθώ την ομάδα της καρδιάς μου όπου μπορώ και μου επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου. Τολμώ να πω ότι έχω διαμορφώσει ορισμένες κατασταλαγμένες απόψεις που αφορούν το ποδόσφαιρο γενικότερα αλλά και ειδικότερα τον ΠΑΟΚ.
Παρότι δεν έχω την απαραίτητη σοφία των χρόνων ώστε να μπορώ να κάνω σύγκριση με τις ένδοξες εποχές του '70 και του '80, εύλογα συνάγεται ότι ο σημερινός ΠΑΟΚ, αγωνιστικά, οικονομικά και διοικητικά, είναι δυσανάλογος του μεγαλείου των οπαδών του και της περίλαμπρης ιστορίας του συλλόγου. Έζησα όμως κι εγώ στιγμές όπως η κατάκτηση των Κυπέλλων το 2001 και το 2003 και έχω βιώσει το μεγαλείο του οπαδικού κινήματος μας σε αρκετές περιπτώσεις. Κυρίως όμως, τα τελευταία χρόνια ζούμε ανάξιες ανάμνησης στιγμές όπως το φιάσκο Λιάσου Λουκά, αποκλεισμούς σε Κύπελλο Ελλάδος και ΟΥΕΦΑ από -ας μου επιτραπεί η έκφραση- πολύ μικρότερου βεληνεκούς και "ειδικού βάρους" αντιπάλους, τις αθηναϊκές ομάδες του τέως ΠΟΚ -και ειδικά τον Ολυμπιακό- να αποδρούν από τον ναό της Τούμπας αλώβητοι, πολλές φορές με επονείδιστη για εμάς ευκολία, αναίτιες και αδικαιολόγητες πωλήσεις παικτών (αλήθεια πόσο πλήγωσε το γόητρο της ομάδας η παραχώρηση Σαλπιγγίδη), καθώς και εμφανίσεις ,όπως η σημερινή, που σε καμμία περίπτωση δεν αρμόζουν στα 4 γράμματα Π, Α, Ο και Κ (όπως φυσικά γνωρίζετε έχουν υπάρξει τροφή για σύνθημα της ΠΑΟΚτσήδικης κερκίδας) και ό,τι αυτά συνεπάγονται. Ανάξιες ανάμνησης; Ας μου επιτραπεί να διορθώσω τα προ ολίγου λεγόμενα μου διότι τέτοια πράγματα δεν πρέπει να τα λησμονούμε αλλά να τα αναλογιζόμαστε με σκοπό να τα έχουμε ως παραδείγματα τα οποία θα μας επιτρέπουν, σε συνδυασμό με τις ένδοξες καταστάσεις που έχουμε βιώσει σε παλιότερες εποχές, να γνωρίζουμε που βρισκόμασταν και σε τι σημείο έχουμε πλέον καταλήξει.
Όπως πολύ σωστά δήλωσε ο ποδοσφαιριστής της ομάδας μας, Χουσεϊν Μουμίν, η μόνη θρησκεία στο ποδόσφαιρο είναι η ίδια η μπάλα. Εγώ θα συμπληρώσω ότι το ίδιο ισχύει και για την αφοσίωση και την πίστη. Ζούμε σε μια εποχή που το χρήμα κινεί κυριολεκτικά τα πάντα σε βαθμό που έννοιες όπως η τιμή, η φανέλα, η ομάδα έχουν πλέον οδηγηθεί σε αλλοτρίωση από τον άκρατο επαγγελματισμό που διέπει το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Με άλλα λόγια, έχει αποβληθεί το συναίσθημα εκτός από ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις (τα εύσημα μου στον αρχηγό μας, Θοδωρή Ζαγοράκη). Δεν μπορεί λοιπόν, έχοντας γνώση αυτών των καταστάσεων και γεγονότων, να ενεργούμε με τρόπο που αποβαίνει αρνητικός για την ομάδα στην περίοδο των μετεγγραφών. Μετά την απόκτηση δύο αμφιβόλου αξίας και άγνωστων στο ευρύ κοινό Βραζιλιάνων -ο ένας εκ των οποίων(έλεος!) συνελλήφθη μεθυσμένος να αποτελεί δημόσιο κίνδυνο πριν λυθεί το συμβόλαιό του- και την επιστροφή του Γ.Χ. Γεωργιάδη, ο οποίος προς τιμή του διαψεύδει τις λοιδορίες που εκτοξεύθηκαν αρχικά εναντίον του, η ομάδα δεν έκανε κάποια άλλη κίνηση από το να περιμένει εάν και κατά πόσο ο κύριος Καφές 8α αποφάσιζε ή όχι να έρθει στην ομάδα μας. Η προσωρινή διοίκηση δηλαδή , η οποία έχει επωμιστεί το βαρύ φορτίο της ανάστασης σε όλες τις εκφάνσεις της ομάδας, αγνόησε την ύπαρξη της Β' ομάδας του ΠΑΟΚ, πρωταθλήτριας χειμώνα. Χωρίς να θεωρώ ότι οι συγκεκριμένοι νεαροί ποδοσφαιριστές θα βγάλουν την ομάδα πρωταθλήτρια ή θα της χαρίσουν την έξοδο στο Champions League, πιστεύω ότι επειδή βρίσκονται στη συγκεκριμένη ηλικία και επειδή προέρχονται από τα σπλάχνα της ομάδας, θα προσέφεραν το "είναι" τους για την ομάδα, θα στράγγιζαν κάθε ικμάδα και θα εξαντλούσαν κάθε δυνατότητα για ένα θετικό αποτέλεσμα και μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Το ίδιο θα κάναμε ακόμη κι εμείς που είμαστε μια παρέα και μαζευόμαστε δυο φορές την εβδομάδα για να παίξουμε ποδόσφαιρο... Για εμένα και για τόσους άλλους θα ήταν αυτονόητο το να ματώνεις τη φανέλα και να χύνεις πολλά κιλά ιδρώτα για την ομάδα σου. Δεν συμμερίζονται την άποψη αυτή, όπως φαίνεται, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ. Δεν πρόκειται να κατονομάσω κανέναν παίκτη μας, αναφερόμενος σε αυτόν με αρνητικό τόνο, αν και ενδεχομένως θα έπρεπε, διότι δεν είναι σωστό και πρέπον στην παρούσα φάση.
Η ομάδα χρειάζεται επειγόντως ριζικές αλλαγές, η ανάγκη των οποίων είναι ευδιάκριτη δια γυμνού οφθαλμού. Το ζήτημα είναι πότε κάποιος θα βρει το κουράγιο να τις υλοποιήσει ανεξάρτητα από το ενδεχόμενο κόστος που θα μπορούσαν να έχουν αυτές. Πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα η συνεχής σπίλωση και υποτίμηση του ονόματος και του γοήτρου του ΠΑΟΚ. Οφείλει κάποιος να αναλάβει δραστικές πρωτοβουλίες προς αυτές τις κατευθύνσεις. Ο κόσμος έχει εδώ και πολύ καιρό προσφέρει την εν λευκώ στήριξη του παρά το γεγονός ότι-όπως εύστοχα παρατηρεί το πανό του Σ.Φ. Συκεών- "Τα μυαλά μας πονάνε" με αυτά που βλέπουμε στο γήπεδο. Όμως η υπομονή έχει και τα όρια της, ακόμα και για τον ηρωικό κόσμο του ΠΑΟΚ. Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για ώρες αλλά πιστεύω πως αυτά αρκούν. Κάντε μου μια χάρη και κάντε τον ΠΑΟΚ μεγάλο όπως του αξίζει. Για την ώρα όμως, καληνύχτα...
Υ.Γ. Πολλά συγχαρητήρια και άπειρα ευχαριστώ στον κύριο Marcin Mieciel που διαρκώς μας τιμά με την παρουσία του.
Υ.Γ.2 Ζητώ συγγνώμη αν προσέβαλα οποιονδήποτε.
Υ.Γ.3. Επίσης ζητώ συγγνώμη από όποιον οπαδό του ΠΑΟΚ δεν συμμερίζεται τις απόψεις μου αν θεωρεί ότι μιλώ εκ μέρους όλων.
Υ.Γ.4. Και πάλι καληνύχτα.
Βασίλης, ένας 17χρονος απελπισμένος ΠΑΟΚτσής
