Λοιπόν τα πράγματα για μένα ως οπαδό είναι πολύ απλά. Δεν είναι οικονομικός σύμβουλος και μαγαζιά στο νέο γήπεδο δεν θα πάρω. Ως οπαδός όμως νομίζω πως δεν έκανα το καθήκον μου απέναντι στην ομάδα. Δεν δικαίωσα τον τίτλο του πιο τρελού οπαδού της Ευρώπης και άφησα διάφορους περίεργους να παίζουν κομπολόι τις τύχες τις ομάδας μου και ταυτόχρονα το νευρικό μου σύστημα. Ποτέ τα τελευταία χρόνια δεν έστειλα πειστικά το μήνυμα οτι η υπομονή έχει και όρια. Οι εχθροί εντώς των πυλών της ομάδας μου, ποτέ δεν ένιωσαν πως απειλούνται απο μένα και τους ομοιδεάτες μου και έτσι αποθρασύνθηκαν τόσο, που έφτασα ένα βήμα πριν την Δ εθνική. Δεν με σεβάστηκαν ποτέ, το καταλάβαινα, κι όμως ήμουν νωχελικός απαθής και συχνά γραφικός. Δέχτηκα να βρεθούν στην ηγεσία του ΠΑΟΚ, απατεώνες, παράσιτα, που ζούσαν και ζούνε τρώγωντας μέχρι σήμερα τις σάρκες της ομάδας. Είναι οι ίδιοι εδώ και χρόνια κι όμως ποτέ δεν τους ενόχλησα, έτσι ποτέ δεν με φοβήθηκαν. Έκαναν την οπαδική μου αξιοπρέπεια χαλάκι για τα πόδια του κάθε νταβατζή και εγώ συμβιβάστηκα. Έβλεπα την καταστροφή να πλησιάζει και η μεγαλύτερη κινητοποίηση που έκανα τα τελευταία χρόνια ήταν στο αεροδρόμιο για να υποδεχτώ τον Ζαγοράκη. Πίστεψα σε μεσίες και όχι στις δικές μου δυνάμεις. Επιτέθηκα σε ομοϊδεάτες μου και όχι στον κοινό μας εχθρό. Ήξερα οτι μπορώ να γίνω ο πρώτος, αλλά σπάνια το διεκδίκησα. Είδα το όνειρο που ξεκίνησε απο 80 χρόνια απο κυνηγημένους προγόνους μου να γίνεται εφιάλτης και αντί να ξυπνήσω γύρισα πλευρό και κοιμήθηκα πιο βαθιά. Δεν μου αξίζει η Δ εθνική, αλλά δεν έκανα κάτι για να την αποφύγω. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη δεν είναι πια σύμπτωση. Ο κάθε λαός έχει τους κυβερνήτες που του αξίζουν, εμάς προφανέστατα δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο. Καληνύχτα μας.
