Μιλάμε για τον γραπτό λόγο φυσικά. Οι τόνοι στον προφορικό λόγο δεν έχουν νόημα καθώς τους προφέρεις άλλωστε καθώς μιλάς.
Με εξαιρεση το "πως" (παρ.3), ακομα κι αν βαζαμε τονους στις λεξεις δε θα μπορουσαμε χωρις συμφραζομενα να βγαλουμε νοημα.
Διαφωνούμε κάθετα καθώς ο τόνος με την ύπαρξη ή και την
απουσία του προσδιορίζει το νόημα της λέξης. Άλλο το νόημα μιας λέξης με τόνο άλλο χωρίς. Εάν δε δεις τόνο δηλαδή δεν αναρωτιέσαι τί μπορεί να σημαίνει. Ξέρεις τί ακριβώς σημαίνει γιατί ακριβώς δεν έχει τόνο.
Ο γραπτος λογος παρτιτουρα δε μπορει να γινει. Αλλιως διαβαζω εγω ενα κειμενο, αλλιως εσυ, αλλιως ο giannis κοκ. Ασε που ακομα και με τις παρτιτουρες συμβαινει αυτο.
Το πώς διαβάζεις το κείμενο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το νόημα των λέξεων. Δεν μπορείς για την ίδια λέξη άλλο νόημα να καταλαβαίνεις εσύ κι άλλο εγώ. Μπορεί αλλιώς να διαβάζεις τις παρτιτούρες, αλλά το ΝΤΟ θα το διαβάσουμε ΝΤΟ κι εσύ κι εγώ. Δε θα κοιτάξουμε τα συμφραζόμενα για να δούμε εάν είναι ΝΤΟ (πρώτη νότα) ή ΝΤΟ (τελευταία).
Κοίτα το όλο θέμα είναι κοινωνικό και μοιάζει με το πρόβλημα της ορθογραφίας.
Κάποτε όταν δεν ήξερες καλή ορθογραφία σε λέγανε αγράμματο και αυτό δημιουργούσε και κόμπλεξ και προβλήματα. Ο κόσμος μπορεί να ντρέπονταν να γράψει. Η σωστή λύση του να διδάξεις στον κοσμάκη ορθογραφία έδωσε τη θέση της στο να μάθει ο κοσμάκης μια πιο απλή γλώσσα.
Σήμερα αντί να πούμε να μάθουμε σε όλο τον κόσμο ορθογραφία (χωρίς κόμπλεξ και ντροπές, όλος ο κόσμος κάνει λάθη) λέμε να απλουστεύσουμε κι άλλο τη γλώσσα, κοινώς να γίνουμε όλοι ανορθόγραφοι. Να αντικαταστήσουμε το "αι" με "ε" και να τα κάνουμε όλα γιώτα.