Ο οπαδός του ΠΑΟΚ δεν αλλάζει ποτέ. Είμαστε τόσο εύκολα προβλέψιμοι στις αντιδράσεις μας. Με το που θα δούμε κάποιον ΠΑΟΚτσή να παίρνει κάποιο πόστο στην ομάδα μας, τα μάτια μας βγάζουν καρδούλες και τα βλέπουμε όλα ρόδινα. Με το πρώτο παιχνίδι βρήκαμε όλοι τόσα θετικά στον Καραγεωργίου. Αναρωτιέμαι αν κερδίσει σκουλήκι ή γαύρο τι θα λέμε γι'αυτόν. Να το πάρουμε αλλιώς;
Η ουσία για μένα βρίσκεται αλλού. Άσχετα με το περιστατικό με τη φανέλα (που την πέταξε νευριασμένος και απαξιωτικά ό,τι κι αν λέει τώρα) που δεν αξίζει να το αναλύουμε παραπάνω, όλοι ξέραμε ότι ο Καραγεωργίου είναι ΠΑΟΚτσής και φυσικά το γούσταρα που επέβαλε στην ουσία από τους παίχτες να έρθουν να χαιρετήσουν, που βλέπει τον ΠΑΟΚ ως την ευκαιρία της ζωής του και τιμή του που είναι εδώ,
αλλά
εγώ προσωπικά δεν θέλω πια οπαδούς στον πάγκο της ομάδας μας, αλλά προπονητές με αξία. Θέλω να κρίνω τον οποιοδήποτε ως προπονητή και όχι ως ΠΑΟΚτσή. Θέλω να δω έργο στην ομάδα μου, στον τρόπο ανάπτυξής της, στους αυτοματισμούς της, στην αμυντική της λειτουργία, στις στημένες φάσεις κλπ κλπ. Ο τσαμπουκάς περνάει στην αρχή. Μετά πρέπει να παίξεις μπάλα.
Τον Καραγεωργίου εγώ τον ξέρω ως τώρα ως έναν άτολμο προπονητή, με αμυντικούς προσανατολισμούς στα μεγάλα ματς. Εγώ είδα ότι στο πρώτο ματς δεν ξεκίνησε ούτε έναν πιτσιρικά (Ζησόπουλο, Βαγγελή, ούτε καν Κουτσόπουλο). Ελπίζω να μην είναι προάγγελος για τη συνέχεια αυτό...
Για να μην παρεξηγηθώ εγώ θα περιμένω και δεν θα τον κρίνω προκατειλλημένα. Φυσικά και χρειάζεται στήριξη. Άλλωστε ο χοντρός γιος της πουτάνας είναι ο εχθρός μας. Αυτά τα γράφω μόνο και μόνο γιατί πολλά θετικά ακούω και διαβάζω από το ματς και μετά. Ως μία εναλλακτική άποψη.