Δυο μέρες μετά και ακόμα να συνέλθω. Φαντάζομαι ότι δε σας γράφω τίποτα το καινούριο ρε καρντασια, η χαρά όλων μας είναι απερίγραπτη....
Δεν άντεχα να δω τα τελευταία λεπτά, βγήκα στο δρόμο περιμένοντας να τελειώσει. Έκλαιγα από το άγχος, σχεδόν 48 χρονών άρρωστος....Τη στιγμή που με φωνάζουν ότι κάναμε το 2-0 νόμισα ότι θα τεντώσω. Τέτοιο χαρά, τέτοια πραγματική έκρηξη των πάντων είχα να νοιώσω από τα δυο συνεχόμενα καλοκαίρια που είδα και τα δυό μου αγόρια να περνάνε ιατρική. Όπως είδα το δικό τους μόχθο και αγώνα να δικαιώνετε έτσι και με την ΠΑΟΚάρα μας !!!
ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ, ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!