Συμπεράσματα
Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76
Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμείς πήγαμε να δούμε ασπρόμαυρη φανέλα που μας είχε λείψει, δεν είχαμε πολλές απαιτήσεις.
Συνεπώς, η έκπληξή μας όταν είδαμε τα λευκά εδώ θα έγραφε ένας ανέμπνευστος «ήταν έκδηλη», κλάιν, ΠΑΟΚ είσαι, σε έχουμε χειροκροτήσει και με τα πορτοκαλιά και με τα μοβ και με την καινούργια την πιτζάμα τη σιελ στο ποδόσφαιρο να βγεις, τι να κάνουμε. Η έκπληξή μου ήταν άλλη εμένα, όταν μπήκαμε στο γήπεδο και συνειδητοποίησα πως έχουνε ξηλώσει τα επίσημα. Δεν πάει καλά ο Μπάνε και ο Ζουρνατζίδης και ο Καρακούσης και πώς τους λένε όλους αυτούς τους παράγοντες, δεν τους πιάνεις πουθενά.
Δυο φορές είχα ξαναπάει στο Παλατάκι, εκεί όπου έκατσα έβλεπες απέναντι τους «επίσημους», δηλαδή όσοι από εμάς δε φοράνε αθλητικό παπούτσι είναι οι επίσημοι, μην ξεγελιέται κανένας, βάζεις σκαρπίνι και κάθεσαι πίσω από τους πάγκους, βάζεις σπορτέξ και κάθεσαι απέναντι. Η λέξη «σπορτέξ» δεν ξέρω αν υπάρχει κανονικά, η μάνα μου την έλεγε, τι φοράς αυτά τα φουσκωμένα σπορτέξ με το στενό παντελόνι, σαν τον κύριο πατάτα είσαι. Κι αν είσαι πραγματικός λάτρης του μπάσκετ, κάθεσαι πίσω από την μπασκέτα για να νιώθεις από κοντά τη συγκίνηση των μαχών σώμα με σώμα κάτω από το καλάθι. Στο μπάσκετ δεν υπάρχει «πέταλο», η κερκίδα λέγεται «πίσω από την μπασκέτα», από τον καιρό που έπρεπε να δικαιολογηθεί το γενική είσοδος πεντοχίλιαρο στο Παλέ.
Εμένα μου είχε πει ο Άντι «θα είμαι στο ισιάδι, όχι στα επίσημα, αλλά απέναντί τους». Μα επίσημα δεν είχε, βλέπαμε εμείς μια κανονική κερκίδα απέναντί μας. Μπροστά τους έχουνε βάλει ενόρκους, που δεξιά, όπως βλέπαμε εμείς, είχε έξι γυναίκες ένορκους και αριστερά δεν είχε κανέναν ακόμα, υποθέτω θα ήταν το σώμα των ανδρών ενόρκων που είχε καθυστερήσει ή συνεδρίαζε χωριστά, πάντως οι θέσεις ήταν κενές. Δε μοιράστηκα τον προβληματισμό μου με τον ΤΣ για αρκετή ώρα, ώσπου τον ρώτησα, επειδή αυτός είναι από εκείνους που εμείς δε φύγαμε ποτέ από το μπάσκετ, ρε αδερφέ, πού πήγανε τα επίσημα και γιατί κάθεται ο Μπάνε σε ένα τραπεζάκι, μας τα πήρε κανένας κλητήρας, τόσα πολλά χρωστάμε; Αλλά πριν απαντήσει, ακούστηκε ο Σήφης «Μαργαρίτηηηηηηης» και ο Σήφης ήταν στα δεξιά μου, ενώ ως τώρα τον είχα αριστερά, έκανα έναν μαθηματικό υπολογισμό, ζορίστηκα, είναι η αλήθεια, τελικά τον έλυσα το γρίφο, δεν είχαν ξηλώσει τα επίσημα: Εμείς καθόμασταν δίπλα στα επίσημα.
Από τη μία χάρηκα που βρήκα τη λύση, από την άλλη θυμήθηκα που σχεδίαζα να φέρω συλλεκτικό δώρο στον τραχανά τον Σήφη υπερσπάνιο υλικό από δεκαετία του ’80 και το ξέχασα. Αλλά τι να κάνω, οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες όταν έφυγα για το γήπεδο. Θα ερχόταν μαζί μου η μεγάλη, η οποία περίμενε πώς και πώς να έρθει η Τρίτη να πάει στο γήπεδο «που μπορώ να φωνάζω όσο θέλω, παππού, κανείς δε μου λέει τίποτα, δε με μαλώνει ούτε ο μπαμπάς, ούτε κανένας, άκου πώς φωνάζω στο γήπεδο, να σου δείξω, γιατί όχι, θα σου δείξω, άκου, ααααααααααααααααααααααα, έτσι φωνάζω, να το ξανακάνω, αααααααααααααααααααααα, είδες, παππού, άλλη μια φορά, αααααααααααααααααα, γι’ αυτό μ’ αρέσει που με παίρνει μαζί του ο μπαμπάς».
Ένεκα, όμως, που για να έρθει μαζί μου έπρεπε να κάνει πρώτα τα κακά της, γιατί ζορίζεται το παιδί, από τις 4 το απόγευμα προσπαθούσε και δεν είχε έμπνευση, ώσπου φτάσαμε εφτάμισι και μου δήλωσε «πάμε, μπαμπά, θα κάνω κακά στο γήπεδο». Όχι, καλή μου, δε θα κάνεις κακά στο γήπεδο, ο τελευταίος που έχω δει να κάνει κακά στο γήπεδο ήταν σε μια εκδρομή στις Σέρρες που τα έκανε πάνω του και τον κουβαλούσαμε έξι άτομα να τον παραλάβει το ασθενοφόρο απ’ έξω, δεν είναι καλό πράμα. Στα παπάρια της η μικρή, ντύθηκε, έβαλε παπούτσια, ζακέτα, πήρε το τσαντάκι του Ντιέγκο που μαζεύει τα χαρτάκια και όποιος με διαβάζει καιρό ξέρει τι εννοώ, ετοίμασε και τη σημαία που γράφει PAOK FC αλλά δεν δέχεται να μη την παίρνει στο μπάσκετ κι εγώ δε λέω τίποτα, γιατί αν καταλάβει πως μπορεί να έρθει και στο ποδόσφαιρο τον ήπιαμε, πήγε δίπλα στην πόρτα και φώναζε «άντε, μπαμπά, θα αρχίσει το ματς». Βρε κορίτσι μου, δεν μπορείς να κάνεις κακά στο γήπεδο, αλλά τι να της πεις, πως δεν έχει τουαλέτες, την τελευταία φορά που πήγαμε στο κυλικείο τις είδε, α, έχει και τουαλέτες, να της πεις εκεί δεν έχει χαρτί, κουβαλάει μαζί της πάντα εκατό χαρτομάντιλα, έπρεπε να της πω την αλήθεια. Και της την είπα. Κανείς δε θα πάει στο γήπεδο, θα μείνουμε όλοι σπίτι σήμερα.
Άρχισε να ουρλιάζει, να κλαίει και τα γνωστά, «εμένα το γήπεδο είναι η ζωή μου, δεν μπορώ χωρίς γήπεδο, το καταλαβαίνεις, μου λείπει, πρέπει να πάω». Μην ψαρώνει κανένας άπειρος από τέτοια, τα ίδια λέει για όλα, δεν της δίνεις σοκοφρέτα, «μα εμένα οι σοκοφρέτες είναι η ζωή μου», βάζεις να δεις τον ΠΑΟΚ στο Νόβα, «μα εμένα ο Γκάρφιλντ είναι η ζωή μου», θέλει να βγει έξω με πράσινο φουστάνι και κάλτσα ροζ με βαρκούλες ως το γόνατο και σαγιονάρα κόκκινη φράουλες Δεκέμβρη μήνα «μα εμένα αυτά τα ρούχα είναι η ζωή μου», δεν ψαρώνεις άμα είσαι έμπειρος γονιός από τέτοια. Η παρέμβαση της μαμάς της ήταν που έσωσε την κατάσταση, «κανείς δε θα πάει στο γήπεδο, ο μπαμπάς θα πεταχτεί για ψώνια και τέλος». Και, όπως πάντα, ο γονιός δικαιώθηκε, καθώς όσο έλειπα πήγε δύο (2) φορές τουαλέτα, στην έναρξη κάθε ημιχρόνου, οπότε αν την είχα πάρει μαζί μου θα είχα πληρώσει πέντε ευρώ εισιτήριο για τις τουαλέτες του Παλατακίου –που, κατά τα άλλα, μια χαρά καθαρές τις έχουν, να λέμε και κανένα καλό λόγο.
Ευτυχώς είχε ψύχρα και φορούσα ζακέτα, αλλιώς θα υποψιαζόταν πού πάει ο κάγκουρας ο πατέρας μου με το μπλουζάκι CLUB PAOK CHALKIDA στο Μασούτη. Το πρώτο δώρο που πήρα στη ζωή μου επειδή απλώς είμαι Παοκτσής, από άνθρωπο που δε με ξέρει και δε με έχει δει ποτέ στη ζωή του. Αλλά έρχεται σε λίγο καιρό η πρώτη παρτίδα τσίπουρα από το χωριό, θα το πατσίσω το δώρο και θα την κάνω όλη τη Χαλκίδα να βλέπει παλίρροια και στους νερόλακκους. Εν τω μεταξύ, ο ΤΣ περίμενε πόση ώρα από κάτω από το σπίτι να με πάρει για το γήπεδο, επειδή τελικά δε θα πηγαίναμε με την εκδρομή του ΣΦ ΟΑΣΘ αλλά μεμονωμένοι, του στέλνω ένα μήνυμα φύγε εσύ, εγώ θα αργήσω, τελικά με τη μητρική παρέμβαση καταφέρνω κατά τις 8 παρά 10 να φύγω από το σπίτι και ψάχνω να προλάβω πούλμαν εκδρομικό του ΟΑΣΘ να μπω με την έναρξη. Αλλά το πρόβλημα ήταν άλλο: Όλα τα λεφτά στο σπίτι, σε ρευστό, ήταν 5,50 ευρώ. Κοίτα να δεις τώρα.
Ενενήντα λεπτά το εισιτήριο του ΟΑΣΘ, περίσσευαν 4,60. Ή κάνεις τράκα απ’ έξω, παιδιά, σαράντα σεντς να μπούμε στο γήπεδο, βοηθήστε, αδέρφια, ή δεν κόβεις εισιτήριο στο λεωφορείο και σου φτάνουν για τον αγώνα με κίνδυνο να σε γράψει ελεγκτής που τώρα τελευταία την πέφτουν από όλες τις πόρτες και δε γλιτώνεις ή πας με τα πόδια και χάνεις το πρώτο ημίχρονο ή ψάχνεις τράπεζα να βγάλεις λεφτά. Από τα τέσσερα σενάρια, κανένα δε με βόλευε, τράπεζα δεν έχει κοντά στο γήπεδο. Η ώρα περνούσε, έπρεπε να αποφασίσω τι να κάνω, τελικά αποφάσισα να πάω με τα 4,60 και θα δούμε εκεί απ’ έξω τι θα κάνω, κάτι θα βρισκόταν.
Και ευτυχώς δεν το έκανα, γιατί απ’ έξω είχε, από ζωντανό κόσμο, έναν που έλεγχε τα εισιτήρια, τρία άτομα στα εκδοτήρια και μία καντίνα φάντασμα, ή καθάριζε το πάτωμα ο καντινιέρης ή την είχε αφήσει για σελφ-σέρβις, όπως ο κουλουρτζής της Αριστοτέλους. Από πού να έκανες τράκα, δεν είχε κανέναν. Αντιθέτως, παίρνω τηλέφωνο τον ΤΣ, πού είσαι, απ’ έξω και το σκέφτομαι, μου λέει. Γιατί το σκέφτεσαι, ρε φίλε, δεν έχει ψυχή, τι να κάνω μόνος μου μέσα. Έλα να με πάρεις, του λέω, γυρνάει το παλικάρι και με φορτώνει και μπαίνουμε λίγο μετά την έναρξη. Εδώ ήρθε και με μάζεψε από τα Μάλγαρα, από την Καλαμαριά δε θα με μάζευε και όποιος με διαβάζει καιρό ξέρει και για τα Μάλγαρα, να μην τα επαναλαμβάνουμε και γινόμαστε κουραστικοί σε αυτό το σύντομο σημείωμα για το χθεσινό ματς.
Ντάξει, είχε καμιά διακόσια άτομα. Ίσως και διακόσια πέντε, να μην αδικήσω την ομάδα, βάλε και πέντε στο κυλικείο και τρεις που βγήκανε έξω για τσιγάρο επειδή όταν δεν έχει κόσμο ντεμέκ όλοι σέβονται τους αθλητές και το σκάνε στην είσοδο, όλοι μαζί διακόσιοι δεκατρείς. Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε διακόσιοι δεκατρείς, που λέει και το σύνθημα. Είχε και δικούς μας που λέγανε συνθήματα, παρεμπιπτόντως, κάνανε και ντουέτα με ανταλλαγές, όσο να πεις είχε ένα ρυθμό η κερκίδα. Αντιλαμβανόμενος εγώ πως είχαμε κάτσει στα «επίσημα», δηλαδή πίσω από τους πάγκους, έριξα μια ματιά στα παπούτσια μου και λέω του ΤΣ ρε πάμε απέναντι στο ημίχρονο, είναι κι ένας δικός μου, ο Άντι, κάτσε να τον ψάξω. Πώς είναι αυτός, λέει ο ΤΣ, πώς να είναι, θα είναι αυτός που κράζει συνέχεια, για δες κι εσύ που φοράς και φακούς που εγώ απέναντι μόνο χρώματα από καρεκλάκια μπορώ να ξεχωρίσω. Α, να ‘τος. Ήταν αυτός ο ένας ο μοναδικός που έκραζε τους πάντες, τον βρήκαμε σε δέκα δευτερόλεπτα.
Μας πήραν φαλάγγι οι γκαζιαντέπηδες, μείναμε πίσω από νωρίς. Άμυνα δεν είχαμε, ο Σούλης δοκίμαζε ένα περίεργο σύστημα που τους κοιτάζαμε κι αυτοί έπρεπε να τους πέσει η μπάλα από τα χέρια, αλλά το παλιόπαιδο ο Ζντοβτς δε συνεργαζόταν, μας είχε άχτι από τα παλιά που του χαλούσαμε τα ποσοστά στα τρίποντα και δεν ήτανε πρώτος στο Τρίποντο και τσάμπα άπλωνε τις τέσσερις ξανθές τρίχες για να βγαίνει φωτογραφίες ντεμέκ με μαλλιά και στο Τρίποντο έμπαινε φωτογραφία του Βετούλα και του Κορωνιού μετά τα ΠΑΟΚ-Ηρακλής που τον προσπερνούσανε. Τώρα το ξύρισε το κεφάλι, δεν έχει άλλη λεζάντα. Έφαγε και ένα ωραίο πέσιμο όταν μπήκε στο γήπεδο να διαμαρτυρηθεί επειδή μειώσαμε τη διαφορά στους πέντε πόντους, δεν ξέρω τι συμφωνία είχανε κάνει με τον Μπάνε, θα έρθουμε για το φιλικό αλλά θα μας κεράσετε βρώμικα απ’ την καντίνα έξω απ’ το γήπεδο και δε θα πλησιάσετε στους πέντε πόντους. Τα λέω αυτά επειδή όταν έκανε το σαματά ο Γιούρι, ο Μπάνε καθόταν αμίλητος, πριν είκοσι χρόνια θα τον είχε πιάσει απ’ τα μαλλιά. Τι θα πει δεν είχε μαλλιά ο Ζντοβτς, Μπάνε είναι αυτός, πανούργος, θα την έβρισκε την άκρη, άχυρα σε ψύλλους βρίσκει αυτός.
Τον Τσόχλα το παιδί το άφησε σχεδόν σε όλο το ματς να κατεβάζει την μπάλα. Μέτρια εμφάνιση, αλλά είχε κοπεί και στο ξύρισμα, πάει η μουσάρα, θα έτσουζε από το ξυράφι οπότε δικαιολογείται, θα του δώσουμε χρόνο να συνηθίσει το νέο λουκ τώρα που παράτησε την ποιμενικήν. Ο Σαλούστρος στην αρχή έτσι κάπως περίεργα ένιωθε το παιδί, δεν είχε ξαναπαίξει μάλλον σε τόσο μεγάλο γήπεδο με τόσο λίγο κόσμο, μετά συνήθισε και έβαλε κάτι παλικαρίσια, του εξήγησε και κάποια πράγματα ο Δέδας στο τέλος, που αν τον έβλεπε ο Σούλης θα είχαμε θέμα, εσύ τι το παίζεις τώρα, προπονητής, αλλά είχε γυρίσει την πλάτη να μαζέψει εκεί τα συμπράγκαλα στον πάγκο και δεν έγινε θέμα. Ο Μαργαρίτης δεν μπορώ να σας πω τι απόδοση είχε, γιατί όποτε έπαιρνε την μπάλα παρακαλούσα να βάλει καλάθι για να φωνάξει ο Σήφης «Μαργαρίτηηηηηης» που μου αρέσει να το ακούω και είναι εκτός συναγωνισμού.
Η πιο μεγάλη αποκάλυψη ήταν ο γιος του Γκάρετ, ο οποίος –και μπράβο στο παιδί για την ωριμότητά του- επέλεξε να αγωνιστεί με άλλο επίθετο για να μη λένε πως εκμεταλλεύεται τη φήμη του πατέρα του. Αλλά τι σου είναι το DNA, ίδιο σουλούπι, ίδιες γάμπες, ίδιο στιλάκι, ίδια γκριμάτσα όταν του έφευγε η μπάλα από τα χέρια. Όλα τα δικαιολογώ, το παλικάρι έχει να δώσει, από αγάπη τα γράφω αυτά. Και έχει το πιο περίεργο στιλ όταν βαράει βολές, δεν το είχα ξαναδεί, πετάει την μπάλα με τα «ακροδάχτυλα», που λένε, ούτε καρπός ούτε τίποτα, δε βάζει δύναμη, έτσι ένα τσακ και πάρ’ το μέσα. Όλοι έλεγαν «σουτ, σουτ», εγώ φώναζα «φάουλ, φάουλ» για να βαρέσει βολές και να ξαναδώ πώς το κάνει.
Μετά μπήκε πάλι ο γιος του Γκάρετ, αλλά με άλλα παπούτσια, τελικά δεν ήταν ο γιος του Γκάρετ με άλλα παπούτσια. Το παλικάρι που έπαιξε Άσος έκανε ένα σπουδαίο κλέψιμο κάτω από την μπασκέτα μας και διέσχισε όλο το γήπεδο, θυμίζοντας Τρέβορ Ράφιν, αλλά στο τέλος του γλίτρησε, θυμίζοντας πολλούς άλλους, δεν τον είδα πολύ ώρα για να τον κρίνω, γενικώς, το ματς δεν είχε ψωμί να σου αφήσει εντυπώσεις, δεν ήταν και βαρετό, αλλά δεν ήταν και να πεις πως θα το θυμάσαι. Αφού τελείωσε και νόμιζα πως είχε ένα δεκάλεπτο ακόμα. Συμπερασματικά, αν είναι ξεκούραστοι και παίζουν άμυνα, θα τη βρει την άκρη ο Σούλης. Όσο για την ήττα, αν έπαιζε ο Χαραλαμπίδης θα έβαζε στάνταρ πάνω από δέκα πόντους, οπότε θα κερδίζαμε (ναι, αυτή είναι η λογική του Παοκτσή, δε θα το αναλύσουμε τώρα σ’ εσένα, μη Παοκτσή, που μας διαβάζεις).
Καλύτεροι για τον ΠΑΟΚ ο Σαλούστρος, επειδή πρώτη φορά έπαιζε το παιδί για να το ανεβάσουμε λίγο, ο γιος του Γκάρετ και ο Άντι, σταθερή αξία στην κερκίδα. Στις καλύτερες φάσεις του αγώνα περιλαμβάνονται, ενδεικτικά, τα «αυτή η γραμμή είναι για το μπρος-πίσω, δεν είναι από το βόλειιιιι» και «με τις ρετσίνες και τους γύρους δεν παίζεις μπάσκετ ρεεεε». Γύρισα σπίτι, όλες κοιμόντουσαν. Σε λίγο καιρό που θα μάθει η κόρη μου να διαβάζει και θα τα δει όλα αυτά, τον ήπια.
Δεκάλεπτα: 14-19, 35-39, 51-58, 67-76
ΠΑΟΚ: Κάρτερ 2, Κακαρούδης 9, Τσόχλας 4, Δέδας 3, Κώττας, Μαργαρίτης 9, Λάνγκφορντ 11, Βον 11, Όντουμ 5, Λιάπης, Σαλούστρος 13
Γκαζιαντέπ: Στέβιτς 5, Χάρις 22, Λόρμπεκ 11, Ρούζιτς 4, Χίγκινς 21, Οσμάν, Κάλογουεϊ 11, Ουγκούρ, Αλτάν 2
http://www.isovitis.gr/index.php/eyewit/324-symperasmata