Παρτε ενα αρθρο απο τον Σπυροπουλο που τα λεει ολα.
Εντεκα παίκτες, μία ασπίδα
17/09/10
Οι ταπεινοί παίζουν σαν τον Αρη. Και, καμιά φορά, θριαμβεύουν. Οι αίφνης ψηλωμένοι (στη... μύτη, κυρίως) παίζουν σαν τον ΠΑΟΚ. Και, πολλές φορές, τιμωρούνται. Ο τιμωρός αν μη τι άλλο, δεν μπορεί να πει κανείς, όποιος κι αν ήταν είχε τρελή φαντασία.
Την ίδια στιγμή, γκολ ο Χαβίτο... γκολ και ο Κουεμάχα! Μετά, ο τιμωρός είχε και επιείκεια. Θα σκέφτηκε ότι «δεν θες να είσαι ΠΑΟΚτσής», χθες ή σήμερα στη Θεσσαλονίκη, και συμπόνεσε. Η ουσία, όμως, δεν αλλάζει. Μονάχα το αποτέλεσμα, στο Βέλγιο, άλλαξε. Το (ένα) αποτέλεσμα είναι για μια βραδιά. Τα μυαλά είναι για πολλές βραδιές. Και καθορίζουν πολλά αποτελέσματα.
Ο Αρης ήταν ταπεινός, αλλά δεν είμαι ακόμη σίγουρος ότι συμπεριφέρθηκε έτσι «από νοοτροπία» ή επειδή... δεν τον έπαιρνε να κάνει κι αλλιώς, μαγκιές και τέτοια, με την Ατλέτικο στην πόλη. Και με μισή, αυτός, ομάδα. Τούτο μένει να το αποδείξει και να μας το επιβεβαιώσει, αν ήταν συνειδητό ή συγκυριακό, στον χρόνο. Ο ΠΑΟΚ ήταν αλαζόνας, σίγουρα από νοοτροπία. Δεύτερο κρούσμα σερί, μετά την Τρίπολη. Η συμπτωματολογία ξεκίνησε, άμα τη επιστροφή από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, χρονικά και λογικά, τοποθετείται.
Δεν αποκλείεται να «βοήθησε» και το εν μια νυκτί πέρασμα από την «μπάλα χαμηλά» στο «πάμε για πρωτάθλημα». Ο,τι και να έγινε, ο Δικέφαλος «έβαλε μέσον», με το ποδόσφαιρό του, να ηττηθεί. Ακριβώς όπως και στην Τρίπολη. Δεν ηττήθηκε, στο ταμπλό. Προς... το παρόν! Γιατί και η ταυτόχρονη εξέλιξη στο Ζάγκρεμπ, μιας μορφής «ήττα» είναι. Κάποτε, εάν δεν κουνηθεί το κεφάλι τους, θα έλθει και η άμεση ήττα για να το κουνήσει.
Ο θρίαμβος του φτωχού, λοιπόν. Ο Αρης, τι είναι; Ενα άθροισμα πολλών average ποδοσφαιριστών που όμως, τόσο κοντά ψυχή τε και σώματι ο ένας στον άλλον, έκαναν ένα more than average σύνολο. Το «τόσο κοντά» είναι το 100%. Της συγκέντρωσης. Του πάθους. Της φιλοδοξίας. Πώς στήθηκαν, πώς κατάπιναν χώρους μέχρι πτώσεως, πόση προθυμία έβαλαν στο να μονομαχούν ή στο να επιστρέφουν για να βοηθούν, πόση αλληλεγγύη έως αυτοθυσία αποκαλύφθηκε στις καλύψεις και στα ντουμπλαρίσματα, πώς αψηφούσαν τον πόνο της σύγκρουσης ή τον κόπο του τρεξίματος. Αυτό, με μία λέξη, λέγεται υγεία. Αγωνιστική υγεία. Και υπερκαλύπτει πολλά ελλείμματα.
Δυνητικά το πακέτο της υγείας, αν το λέει η καρδιά, είναι «κτήμα» του οποιουδήποτε. Γιατί είναι ζήτημα επιθυμίας, όχι κλάσης. Κλάση είναι η δημιουργικότητα. Οταν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις κάνουν τη δημιουργικότητα πενιχρή, ο υγιής, αν είναι έξυπνος, επαφίεται (και την ψάχνει από) αλλού. Σε μια σπόντα, σε ένα στημένο, στην τύχη, σε μία στιγμή, σε ένα λάθος. Είναι έτοιμος, να αρπάξει ό,τι του προσφερθεί. Πάντοτε, κάτι έχει η ροή του ματς να προσφέρει. Το αριστερό του Χαβίτο ήταν η «μία στιγμή». Οχι κάτι που συμβαίνει συχνά. Το δοκάρι του Κόκε ήταν το «ένα λάθος». Του νεανία γκολκίπερ. Επίσης, όχι κάτι που συμβαίνει συχνά.
Οι Μαδριλένοι είναι ξεκάθαρο ότι ήλθαν με το σώμα στην Ελλάδα και με την ψυχή στο ματς της Κυριακής κατά της Μπαρτσελόνα. Δική τους επιλογή, δικό τους θέμα. Ηταν επί μία ώρα εντελώς σβηστοί, άναψαν τη μηχανή μόλις το έφαγαν, τότε πράγματι έβγαλαν στο γρασίδι την πασιφανή ανωτερότητα στο τι μπορούν να κάνουν με την μπάλα, και έστειλαν τους δικούς μας να γαντζωθούν, αμυνόμενοι, από ό,τι υπήρχε πρόχειρο. Νύχια, δόντια, το σκορ, τον χρόνο, whatever. Εντεκα παίκτες, μία ασπίδα. Η ασπίδα άντεξε.
