Ένα μικρό αρθράκι για την Ουρουγουάη
Τα παιδιά από το «ποτάμι με τα χρωματιστά πουλιά»
«Για την Ουρουγουάη συνήθως ακούμε μονάχα κάθε τέσσερα χρόνια και να γιατί... "Σε κάθε ματς τα πλήθη σπρώχνονταν για να δουν αυτά τα παιδιά που, λυγερά σαν σκίουροι, έπαιζαν σκάκι με μία μπάλα. Αυτά τα απόκληρα παιδιά από τα βάθη της Αμερικής είχαν επινοήσει ένα παιχνίδι με κοντινές πάσες που κολλούσαν την μπάλα στο πόδι, με αστραπιαίες εναλλαγές ρυθμού και ντρίμπλες υψηλής ταχύτητας". Αυτά έγραφε ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο για την εθνική ομάδα της χώρας του, που με τη φαντασία της είχε καταπλήξει την προπολεμική Ευρώπη, κερδίζοντας δύο ολυμπιακά τουρνουά. Τα απόκληρα παιδιά του εργατόκοσμου, ανάμεσα στα οποία ξεχώριζαν ένας χασάπης, ένας μαρμαράς, ένας μανάβης κι ένας παγοπώλης. Από τα απόκληρα παιδιά της Ευρώπης, που κάποτε την εγκατέλειψαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη σε αυτή τη χώρα, το όνομα της οποίας σημαίνει στα ινδιάνικα "το ποτάμι με τα χρωματιστά πουλιά", κατάγεται το 90% του πληθυσμού της Ουρουγουάης. Ακούμε γι' αυτή τη χώρα μονάχα με αφορμή το ποδόσφαιρο ή το πολύ πολύ την "Κομπαρσίτα". Κι όμως, από τις περιπέτειες και τις εμπειρίες αυτής της χώρας των 3,5 εκατομμυρίων ψυχών θα μπορούσαμε ίσως να διδαχθούμε πολλά. Αφού έπεσε θύμα εξαρτημένων και διεφθαρμένων κυβερνήσεων που την έφεραν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, σήμερα κυβερνάται από ένα μέτωπο πρώην ανταρτών Τουπαμάρος, σοσιαλιστών και κομμουνιστών, που την έβγαλε από τη "μαύρη τρύπα". Ο πρόεδρος Μουχίκα, από τους αρχηγούς των Τουπαμάρος, ζει σε μια ταπεινή αγροικία. Και οι διεφθαρμένοι πρώην ηγέτες της χώρας ζουν στη φυλακή. Η Ουρουγουάη είναι η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα στη Λατινική Αμερική και το βιοτικό της επίπεδο βρίσκεται μέσα στα 50 υψηλότερα του κόσμου. Πώς τα καταφέρνει τόσο καλά μια τόσο μικρή χώρα; Επειδή έχει κότσια και φαντασία, λένε οι ίδιοι οι κάτοικοί της. Από δύο Παγκόσμια Κύπελλα και πάνω έχουν κερδίσει μόνο πέντε χώρες στον κόσμο. Ανάμεσά τους και η Ουρουγουάη (...). Τα παιδιά από το "ποτάμι με τα χρωματιστά πουλιά" απέμειναν οι τελευταίοι εκπρόσωποι του λατινοαμερικανικού "ωραίου παιχνιδιού", όπως το λένε οι Βραζιλιάνοι, στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Για να δώσουν μια μοναχική μάχη απέναντι στο ευρωπαϊκό αντιποδόσφαιρο, που ως θέαμα είναι πια χρεοκοπημένο: χωρίς τη λατινοαμερικανική φαντασία δεν απομένει παρά μια λογιστική προσθαφαίρεση βαθμών και εκατομμυρίων, από ομάδες που δεν εμπνέονται πια από τα αισθήματα των φιλάθλων αλλά από τα πορτοφόλια των διοικητικών συμβουλίων».
