Μπάμπη αυτό για μένα είναι λίγο μίζερο. Οι Αργεντίνοι υποτίθεται είναι περήφανος λαός. Επειδή ακριβώς υπάρχει τόση προσωπολατρεία στο Ντιέγκο, σε βαθμό να φτιάχνουν εκκλησίες για την πάρτη του, κάνανε γαργάρα τη μεγαλύτερη ξεφτίλα της χώρας τους στο παγκόσμιο κύπελλο, σε μια διοργάνωση μάλιστα που φάνταζαν το απόλυτο φαβορί.
Αντίστοιχα στη Βραζιλία, που έχασε την πρόκριση από την Ολλανδία οριακά, στην επιστροφή της ομάδας ο κόσμος είχε μαζευτεί να τους λιντσάρει. Και μπορεί ο Ντούνκα να μην είχε ποτέ το στάτους του Μαραντόνα, μην ξεχνάμε όμως πως και ο ίδιος είχε σηκώσει το τρόπαιο το 94'. Τους φυγάδευσε η αστυνομία στο αεροδρόμιο για να γλιτώσουν.
Δεν ξέρω αν οι Αργεντίνοι θα ήταν τόσο επιεικείς αν στη θέση του Μαραντόνα υπήρχε άλλος προπονητής, αλλά οι δυο διαφορετικές αυτές αντιδράσεις για μένα δείχνουν το πραγματικό μέγεθος της κάθε ομάδας στο επίπεδο του κόσμου της, άσχετα με το πόσο σιχαμερή και αντιπαθής είναι η σελεσάο σαν ομάδα. (ακόμα και γω στα μεταξύ τους είμαι φόλα μπιανκοσελέστε!) Οι μεν σου λένε οκ δεν πειράζει θα έρθει κάποια στιγμή και πάλι η σειρά μας, ο ντιεγκίτο να ναι καλά ενώ οι δε ότι επιτρέπεται να γυρίσεις πίσω μόνο ως πρωταθλητής κόσμου, οτιδήποτε λιγότερο είναι αποτυχία και ντροπή.
