Απογοητευτικό το τουρνουά ως τώρα, αν και ομολογώ οτι βλέπω μόνο τα βραδινα παιχνίδια γτ δε προλαβαίνω. Απογοήτευση οι Ευρωπαίοι (με την Αγγλία δυστυχως να ναι τραγική - για την Γαλλία τα περίμενα), σήμερα τρελάθηκα και με τους Ατζούρι που ανέκαθεν εκτιμούσα, ιδίως τώρα που ξαναγύρισε σ' αυτούς ο μεγαλύτερος εν ζωή προπονητής στον κόσμο (κατ' εμέ). Δυστυχώς ο κόουτς δε φέρνει την άνοιξη, όταν στερείσαι φουνταριστό που ξέρει το τόπι κάτω και όχι κεφαλοσφαιριστή. Επίσης τα χρόνια περνάνε και για τον μεγάλο Φάμπιο πίσω και τα λάθη έρχονται εκ των ων ουκ άνευ. Ξεχώρισα μόνο Πέπε (που σήμερα δε ζήτησε μπάλα) και Μοντολίβο που θέλω σαν τρελός στον μεγάλο ΠΑΟΚ.
Η μόνη ομάδα που πραγματικά με θάμπωσε ως τώρα είναι η παρέα του Ραφαελ Μαρκέζ. Γρήγορο ποδόσφαιρο, τρομερές εναλλαγές στις γραμμές, ομάδα με απίστευτους αυτοματισμούς, κάνει κρα οτι ίσως είναι η μόνη που δουλεύτηκε τόσο πολύ σε προετοιμασία μουντιάλ. Αδικημένος για τον σύλλογο που παίζει ο baby face Dos Santos, έπαθα πλάκα με τον τρόπο που τοποθετεί το κορμί του, είναι σχεδόν αδύνατο να του κερδίσεις μπαλα, οταν καλύπτει με αυτό. Τεράστιο respect στον Javier Hernandez, πολλά τρεξίματα, ωραία κοφτή τρίμπλα, δυστυχώς τον πρόλαβε η Marketing United....
Το μεγαλύτερο λιθαράκι πάντως αξίζει στον Αγκίρε, δεν είδα ένα γέμισμα μπάλας πάνω απο τα 10 μέτρα..... Σύγχρονο ποδόσφαιρο, ψηλά η άμυνα (αν και γίνεται risky αυτο απέναντι σε μεγάλες ομάδες) και διάβασμα τακτικής εν ώρα ματς τεράστια. Ακόμα και ο γερο blanco έχει λόγο σ αυτην την ομάδα, απίστευτες κάθετες, κυνηγητό στον αντίπαλο σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου....
