Το 2002 η ειρωνία και ο χλευασμός περίσσευε για την ποιότητα, το ταλέντο και την ηλικία της ομάδας. Έφτασε μέχρι τον τελικό υπενθυμίζοντας τη φράση του μεγάλου Γκάρυ Λίνεκερ, χάνοντας άδικα από τη χειρότερη Βραζιλία που κατέκτησε ποτέ το τρόπαιο.
Το 2006 ανανεωμένη με νέο αίμα, απέδειξε για πολλοστή φορά πως το πείσμα και η καρδιά κάνουν τον πρωταθλητή, και όχι τα υποκειμενικά συμβόλαια με αναψυκτικά και ρούχα. Έχασε το τρόπαιο στον ημιτελικό στα πέναλτι, εκεί που συνήθως ο θεός του ποδοσφαίρου κλείνει τα μάτια του, από την πιο ατάλαντη, σιχαμερή και διαπλεκόμενη εθνική ομάδα στη ιστορία, που κέρδισε το τρόπαιο με τις πουστιές των μοντέλων της.
Το 2008 η Ισπανία απλά δεν έχανε τον τίτλο. Επιβεβαίωσαν όμως ως φιναλίστ τη φήμη της πιο σκληροτράχηλης και αμάσητης ομάδας στο σύμπαν, με τη νιοστή παρουσία τους σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης.
Φέτος πάλι σχεδόν κανείς δεν πιστεύει στην κατά τεκμήριο πιο επιτυχημένη εθνική ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου (6 τίτλοι σε εθνικό επίπεδο και άλλους 7 χαμένους τελικούς), μέχρι παραμονές του φινάλε του μουντιάλ που κατά πάσα πιθανότητα θα διεκδικεί και πάλι το κύπελλο.
Πάμε ρε panzer για το τέταρτο αστέρι, 20 χρόνια χωρίς τον τίτλο παρα-είναι πολλά...
