Αλέξης Σπυρόπουλος
Ο καλός, φτηνός Μπερέτα
09/06/10 | 1 Σχόλια
Με τον ΠΑΟΚ και την υπόθεση-προπονητής όλο αυτό τον καιρό, για να 'μαι ειλικρινής, έχω αποκτήσει τη φοβία εκείνου που νιώθει πως γράφει... τσάμπα. Γενικώς, δεν θέλω να ξοδεύω τον χώρο εδώ σε πράγματα που ενδέχεται, κατά τα σενάρια, να συμβούν. Χάνεσαι, έτσι. Προτιμώ να δίνω τον χώρο σε πράγματα που στ' αλήθεια συμβαίνουν.
«Με τη βούλα» που λένε. Μία, λοιπόν, με τον Ζορζ Κόστα, την πατήσαμε. Δεύτερη, με τον Παύλο Δερμιτζάκη, την πατήσαμε. Ξοδευτήκαμε, και με τον Πορτογάλο και με τον Ελληνα, για κάτι που δεν έγινε. Είναι ο λόγος που το τρενάρω εδώ και μερικές ημέρες, να γράψω για τον Μάριο Μπερέτα. Η φοβία, μην τριτώσει. Με διαβεβαιώνουν ότι δεν θα τριτώσει.
Για αρχή, λοιπόν: Η συνολική άποψή μου είναι ότι «για Ελλάδα» δεν υπάρχει κακός Ιταλός τερματοφύλακας, κακός Ιταλός σέντερ μπακ, κακός Ιταλός προπονητής, τελεία. Ολοι, ιδίως σ' αυτά τα τρία είδη, ακόμη και οι μέτριοι... καλοί είναι. Κλείνεις μάτια, τραβάς ένα σαν λαχνό, και «θα σου κάτσει».
Για τους προπονητές, πιο ειδικά: Η σχολή που τους βγάζει στο Κοβερτσάνο, κοντά στη Φλωρεντία, είναι του ανωτάτου επιπέδου. Ενα ISO επάρκειας που κάνει τις σαράντα-τόσες ομάδες της Serie A και της Serie B να μην μπαίνουν στη διαδικασία να ξενοκοιτάζουν.
Για την επόμενη σεζόν η Μίλαν προσέλαβε αυτόν που στην Ελλάδα, άμα αποτολμούσε και τον έφερνε κανείς, θα τον περιγράφαμε σαν «ένα κάποιον Αλέγκρι». Κι όσοι top φεύγουν έξω, είναι απλώς επειδή τα λεφτά εκεί που πηγαίνουν είναι αμύθητα. Καπέλο στην Εθνική Αγγλίας, Μαντσίνι στη Μάντσεστερ Σίτι, Σπαλέτι στη Ζενίτ.
Ακόμη πιο ειδικά, για προπονητή-ΠΑΟΚ: Ο Μπερέτα αποκαθιστά τη λογική της συμβατότητας των μεγεθών, κλαμπ και κόουτς, που (τις μέρες-Δερμιτζάκη σημειώναμε πως) είναι το νούμερο 1 εχέγγυο για τη μακροημέρευση του γάμου. Δεν είναι, ο Ιταλός, υψηλότερος του ΠΑΟΚ. Δεν είναι, επίσης, κοντύτερος του ΠΑΟΚ. Το σχήμα έχει ισορροπία. Είναι σχήμα για αβίαστο αλληλοσεβασμό.
Εντελώς εξειδικευμένα, για προπονητή σε τούτο τον ΠΑΟΚ που ο Φερνάντο Σάντος παραδίδει: Οι Ιταλοί προπονητές «γεννιούνται» με το μοντέλο του τεχνικού διευθυντή στις ομάδες. Αυτό ξέρουν, αυτό θεωρούν δεδομένο κι αυτονόητο, σ' αυτό προσαρμόζονται, δεν δυστροπούν, δεν βεντετίζουν. Ο ΠΑΟΚ λειτουργεί, σταθερά, με τεχνικό διευθυντή.
Ο Μπερέτα θ' «αναγνωρίσει» εύκολα τον ρόλο του στο οργανόγραμμα. Ο συγκεκριμένος ρόλος του προπονητή στο συγκεκριμένο οργανόγραμμα-ΠΑΟΚ είναι να δουλεύει μ' αυτό που του παρέχεται και, διά της τακτικής, να πολλαπλασιάζει την αντικειμενική δυνατότητά του. Οι Ιταλοί προπονητές ξέρουν τακτική, ασυζητητί. Κι ο ΠΑΟΚ είναι, χάρη στον Φερνάντο Σάντος, ήδη αρκετά καλλιεργημένη «τακτική» ομάδα.
Εχει γραφτεί κατά κόρον πόσο εκτίμησε τον Μπερέτα (σε ανύποπτο, ως προς τον ΠΑΟΚ, χρόνο) ο Ιλια Ιβιτς. Είναι η πραγματικότητα. Τον θεωρεί πολύ σοβαρό, πολύ εργατικό, πολύ «σίγουρο» άνθρωπο. Τον γνώρισε το καλοκαίρι του 2004 στην προετοιμασία της ΑΕΚ, στο ίδιο αθλητικό κέντρο με την Κιέβο Βερόνα στην οποία ο Μπερέτα τότε δούλευε, οι πολλές ώρες συζήτησης του κίνησαν το ενδιαφέρον, έκτοτε τον παρακολουθεί.
Δεν είναι πραγματικότητα, ότι τέθηκε κάποια στιγμή εκείνα τα δύο χρόνια, 2004-2006, ζήτημα να τον πάρει στην ΑΕΚ. Είναι πραγματικότητα ότι ο Μπερέτα ήταν στη λίστα-Ιβιτς, αργότερα, για τον Ολυμπιακό. Ο πέμπτος, για την ακρίβεια, στους πέντε μιας λίστας που (ξεκινούσε «για την ιστορία» απ' τον Βαλβέρδε και) ήταν υποχρέωση του τεχνικού διευθυντή να περιλαμβάνει λύσεις, καλές λύσεις, για όλα τα κονδύλια. Ο Μπερέτα ήταν ο πιο φτηνός, άρα η πρόταση στο σενάριο η ΠΑΕ να μη θέλει να ξοδέψει.
Τελικά, τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν πήγαν εντελώς τσάμπα τα πρότερα κείμενα για Ζορζ Κόστα και Δερμιτζάκη. Τουλάχιστον, έμεινε η (κοινή) επισήμανση πως η οικονομική παράμετρος υπήρξε η, εύλογα, πιο καθοριστική σ' όλο αυτό το διάστημα της αναζήτησης. Επιβεβαιώνεται και στον Μπερέτα.
http://www.exedrasports.gr/blogs/articleblog/?cid=92&aid=66064