Δυο λόγια για τον πρώτο τελικό της Πέμπτης σε σχέση με το αγωνιστικό αλλά και το οπαδικό. Στο εξής ό,τι έχω να πω θα τα λέω πριν τα ματς. Για να μη κάνουμε μετά τους τσάμπα μάγκες εκ του ασφαλούς.
Σύμφωνα με ό,τι έχει δείξει ο προπονητής μας την Πέμπτη θα παίξουμε με ένα από τα δύο σχήματα
Ή το "συντηρητικό" 4-2-3-1 (σε παρένθεση οι επιλογές σε περίπτωση που δεν επανέλθουν οι τραυματίες)
Μουσλίμοβιτς (Φιλομένο)
Σορλέν Ίβιτς Κονσεϊσάο
Γκαρσία Βιτόλο
Λίνο Τσιρίλο Μπιζέρα (Μαλεζάς) Σνάουτσνερ
Χαλκιάς
Ή το πιο "δημιουργικό" 4-3-3 Μουσλίμοβιτς (Φιλομένο)
Κούτσια/Βιερίνια Κονσεϊσάο
Σορλέν Ίβιτς
Γκαρσία/Βιτόλο
Λίνο Τσιρίλο Μπιζέρα (Μαλεζάς) Σνάουτσνερ
Χαλκιάς
Οι λέξεις συντηρητικό και δημιουργικό μπήκαν σε εισαγωγικά επίτηδες επειδή όλα θεωρητικά είναι.Η διαφορά είναι μία: ένα παραπάνω σκυλί χαφ ή μία σφαίρα πλαϊνός;
Εδώ λοιπόν σε θέλω μάστορα να καταλάβεις τον προπονητή μας. Τι θέλεις; Διεμβολισμούς και τριγωνάκια; Μη ξεχνάς πως διακυβεύονται πάρα πολλά στην πρόκρισή μας στους ομίλους. Τι κάνεις λοιπόν; Προσπαθείς να εξασφαλίσεις το μηδέν πίσω και μπροστά ελπίζεις οι μεσοεπιθετικοί σου να κάνουν τη ζημιά σε μία άμυνα ευάλωτη όπως αυτή των Ολλανδών ή κυνηγάς το γκολ και πιέζεις εξαρχής με την ελπίδα να τους διαλύσεις με τη βοήθεια της Τούμπας ρισκάροντας όμως κιόλας λόγω της επίθεσής τους;
Ο Σάντος θα επιλέξει ΜΑΛΛΟΝ τον πρώτο και δύσκολο γι' αυτόν αλλά πιο βατό για την ομάδα δρόμο. Δύσκολο γι' αυτόν γιατί θα ακούσει απ' όλους μας μουρμούρα, επειδή το σκορ ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ δεν θα εκτιναχθεί και ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ θα πρόκειται για κλειστό παιχνίδι. Όπως και να το δεις όμως θα του δώσεις δίκιο. Είτε λόγω ετοιμότητας ομάδων, είτε λόγω απουσιών, είτε δυνατών και αδύνατων χαρακτηριστικών των ομάδων, είτε ό,τιδήποτε. Και θα δεις πως βάζει το καλό της ομάδας πάνω από το προσωπικό του. Άσχετα με το τι θα αποδειχθεί στο τέλος.
Εμείς βέβαια ως οπαδοί δεν είμαστε αρμόδιοι να πούμε πως να παίξει η ομάδα. Ο προπονητής ξέρει. Μπορεί ο άνθρωπος να κατεβάσει 5 επιθετικογενείς παίχτες και να δούμε ροντέο. Ο λόγος που τα γράφω τα παραπάνω είναι άλλος.
Εμείς ως οπαδοί πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι για το τι θα πάμε να δούμε. Πως δεν πάμε να δούμε μπαλάρα και σκορ, αλλά πάμε για πόλεμο. Άρα δεν πρέπει να σταματήσουμε να φωνάζουμε στο εικοσάλεπτο αν δεν είναι το σκορ 2-0! Ακόμη και 1-0 να νικήσουμε στο 92 όπως προχθές θα είναι ένα τεράστιο βήμα για τη πρόκριση.
Θεωρώ πως αν ο λαός αναλογιστεί όχι μόνο τα γούστα που τον περιμένουν αλλά και το τι θα σημαίνει αυτή η πρόκριση για τα οικονομικά της ομάδας θα κάνει μεγάλη κερκίδα. Και η μεγάλη κερκίδα είναι η παθιασμένη κερκίδα. Ούτε τα τραγουδάκια, ούτε τίποτα. Μπορούμε την Πέμπτη επί 90 λεπτά να φτύνουμε το "ΠΑΟΚ γάμα τη μικρή την Ολλανδέζα την πουτάνα" με πραγματικό πάθος; Ας το κάνουμε. Για να το κάνουμε όμως πρέπει να το νιώσουμε πρώτα. Και για να το νιώσουμε πρέπει να περιμένουμε το ματς όπως περιμένουμε τα ματς με τον γαύρο.
Άντε ρε ΠΑΟΚΑΡΑ γάμησέ τους να βγάλουμε γούστα όλο το χειμώνα με τη πάρτη σου ( "και την άνοιξη" λέει μια φωνή μέσα μου "και την άνοιξη" )
