Αυτός ήταν ΠΑΟΚ μέσα από τα όνειρα του κάθε ΠΑΟΚτσή. Δεν μιλάω για τη μπάλα που έπαιξε ή δεν έπαιξε η ομάδα, που στην προετοιμασία που είμαστε ακόμη θα έπρεπε να μας ανησυχεί αν έπαιζε καμιά μπαλάρα. Όχι, ο ΠΑΟΚ που είδαμε σήμερα ήταν ο ΠΑΟΚ των ονείρων μας σε νοοτροπία.
Μπαίνοντας μέσα η ομάδα και μπροστά στον ανεπανάληπτο λαό της που χόρευε γυμνός στην καταιγίδα και το κρύο φτύνοντας λαρύγγι
είδαμε μια ΟΜΑΔΑ μ' αρχίδια που δεν μάσησε ούτε στο ξύλο, ούτε στις καιρικές συνθήκες, ούτε σε τίποτα. Μια ομάδα με σχέδιο, μυαλό και θέληση, που ήταν καλύτερη και το απέδειξε σε κάθε λεπτό του αγώνα.
Για μένα ήταν μία πολύ βελτιωμένη version του περσινού ΠΑΟΚ με την έννοια ότι στο πολύ δυνατό αμυντικό παιχνίδι μας προστέθηκε η επιθετική νοοτροπία. Που να μπούνε και οι σφεντόνες μέσα
Ο ΠΑΟΚ μπροστά έβλεπε περιοχή και προκαλούσε συνέχεια καταστάσεις για γκολ. Ναι δεν είχαμε καμιά υπερομάδα αντίπαλο, αλλά με όποιον και να παίζεις ο τρόπος παιχνιδιού σου φαίνεται. Αν δεν έχανε την αυτοσυγκέντρωσή της η ομάδα προς το τέλος του 1ου ημιχρόνου, επειδή νόμιζαν τα παιδιά πως τραυματίστηκε σοβαρά ο Μουσλίμοβιτς και αν δεν γινόταν πισίνα το γήπεδο στο 2ο θα είχαμε κανένα 0-4. Δεν πειράζει σε μια εβδομάδα μπροστά στα μάτια μας τα υπόλοιπα.
Ατομικά ξεχώρισα προσωπικά καταρχάς τον Λίνο που έκανε τα πάντα και παντού, τον Σορλέν που έκανε σπουδαία δουλειά και παραδόξως για Σορλέν κουράστηκε (το είδαμε κι αυτό), τον Μουσλίμοβιτς που ήτανε ο ορισμός του φορ, ένας παίχτης που προκαλεί τρόμο στην αντίπαλη άμυνα, τον Φωτάκη που έκανε χίλιες δουλειές στο κέντρο (έκοβε, πάσαρε, σούταρε, πίεζε) και όλες με επιτυχία και ιδίως στο δεύτερο τον άνθρωπο χαντάκι τον Πάμπλο που δεν άφησε ούτε τη βροχή να περάσει προς την περιοχή μας.
Next please
