Ανεξάρτητα από δρόσους-μόσους, καλάφες-μαλάφες, τσικνοπέμπτες-μασαμπούκες και καρναβάλια, ο ΠΑΟΚ παίζει με το σιχαμερό απομεινάρι των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων, το αφεντικό της σφαλιάρας και τον αυτοκράτορα της ντόπας και του τρεξίματος, και χρέος όλων μας είναι να είμαστε εκεί, στις επάλξεις, στο πλευρό της ομάδας.
Η στήριξη στην ομάδα του ΠΑΟΚ από τους μόνους ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο που την αγαπούν και τη νοιάζονται, είναι κάτι το αυτονόητο και ολότελα ανεξάρτητο από οτιδήποτε άλλο αφορά τα της ομάδας σε επίπεδο εξωαγωνιστικό... Το γεγονός ότι ο δρόσος μας πούλησε παραμύθι και παρασιτεί εις βάρος του ΠΑΟΚ μας, δεν θα πρέπει να μας αποπροσανατολίζει από το καθήκον μας σαν οπαδοί να είμαστε πάντοτε ο 6ος παίχτης της ομάδας μας, σε χαρές μα προπαντός στις λύπες, είτε αυτή αγωνίζεται στο Patinoir de Vernets της Γενεύης, είτε στο λυόμενο της Καβάλας.
Παρά τον καινούριο αυτό κυκεώνα διοικητικών προβλημάτων, παρά το γεγονός ότι αυτοί και ο προπονητής είναι τόσο καιρό απλήρωτοι, παρά τη φυγή δύο πρωτοκλασσάτων καλαθοσφαιριστών, αγώνα με τον αγώνα οι παίχτες μας τα δίνουν όλα και προσπαθούν για να περισωθεί ο τελευταίος εφικτός στόχος για την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, τα play-offs.
Έχουμε χρέος να στηρίξουμε την ομάδα του ΠΑΟΚ, παρά τα όσα τραβάμε και φέτος στο μαρτυρικό, μα άλλοτε ένδοξο μπάσκετ... Άλλωστε ο ΠΑΟΚτσής είναι συνηθισμένος στα δύσκολα, από ιδρύσεως της ομάδας μέσα από τις στάχτες της προσφυγιάς, μια ζωή καλείται να αντιπαλέψει και να ξεπεράσει δυσθεόρατα προβλήματα, που άλλοι στη θέση του θα λύγιζαν και θα υποχωρούσαν... Το καθήκον μας είναι την Πέμπτη να είμαστε όλοι ατην Πυλαία!!!
Είναι απολύτως φυσιολογικό ο κόσμος να έχει ξενερώσει με το μπάσκετ, μετά από ένα καλοκαίρι υψηλών προσδοκιών που υποδήλωναν ότι μετά από τον γολγοθά των τελευταίων ετών ο αετός μας θα πετάξει και πάλι ψηλά και με μια καθόλα μέτρια χρονιά να ακολουθεί... Πολλά αδέρφια (μεταξύ των οποίων και εγώ) μετά την απογοήτευση από τη σαπουνόφουσκα του πατρινού απατεώνα και το θρυμματισμό όλων αυτών των προσδοκιών πέρασαν σε φάση απάθειας και αδιαφορίας για την ομάδα, κυρίως πάνω στη σκέψη ακόμα μιας καμμένης χρονιάς...
Το θέμα όμως δεν είναι να αναπτερωθεί το ηθικό του κόσμου με μια αγωνιστική προσδοκία, που απ'ότι φαίνεται δεν πρόκειται να πραγματωθεί κιόλας, αλλά ο λαός του ΠΑΟΚ να αποδείξει στην πράξη ότι τόσα χρόνια δεν φωνάζει τσάμπα το "όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις..."
Ναι, θα χρειαστεί να υπομείνουμε και αυτό το φορτίο... Ναι, το έχουμε ήδη υπομείνει τόσα χρόνια, όπως το υπομέναμε μέχρι πρότινος και στο ποδόσφαιρο, και θα υπομείνουμε και άλλα πολλά στο δρόμο μας, όχι επειδή όλοι μας πολεμούν και τα πάντα είναι εναντίον μας, αλλά επειδή αυτό το βιώνουμε από γεννησιμιού μας και δεν μασάμε στα δύσκολα... Τουναντίον...
Την Πέμπτη η ομάδα θα κάνει το καθήκον της και θα ξεσκίσει την αγαπημένη της γκόμενα, όπως πατροπαράδοτα κάνει τα τελευταία 83 χρόνια κάθε φορά που τη συναντά στο δρόμο της, και ο λαός θα πανηγυρίζει στην κατάμεστη Πυλαία την έναρξη της αντεπίθεσης...
