Διάβασα όλα τα ποστ από χθές και καταλήγω πως ότι πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι η άποψη του Alamana85. Έχει δίκιο που λέει ότι δεν μπορείς να παίξεις επιθετικά από τη στιγμή που είσαι ψόφιος στην κούραση, ότι το σύστημα διαμορφώθηκε πάνω στις δυνατότητες των παικτών που υπάρχουν κλπ. Απλά θα ήθελα να συμπληρώσω κάποια πράγματα χωρίς καμία διάθεση να κράξω ή να υποτιμήσω.
Καταρχήν είναι αδικαιολόγητο για μένα να υπάρχει τόσο μεγάλη κούραση, εκτός αν η πλειοψηφία των παικτών μας έχουν από τη φύση τους οργανισμούς με τόσο περιορισμένη αντοχή. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που βγάζουν 50 - 60 ματς το χρόνο. Σκεφτείτε τους Άγγλους. Δεν το πάω σε θέμα τεχνικής κατάρτισης, κλάσης κλπ. Μόνο σε θέμα φυσικής κατάστασης. Έχουν να παίξουν πρωτάθλημα 38 αγώνων, 3 κύπελλα, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, εθνική και δεν σταματάνε ποτέ. Ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πρωτοχρονιά, ούτε Πάσχα. Συν το γεγονός ότι οι αγωνιστικοί ρυθμοί είναι πολύ πιο έντονοι. Εμείς έχουμε (τουλάχιστον για φέτος) μόλις 30 αγώνες πρωταθλήματος και κάποια ματς κυπέλλου σε αγωνιστικούς ρυθμούς replay (διότι έτσι είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο). Γνώμη μου είναι πως έπρεπε να γίνει ακόμη πιο εντατική δουλειά στην προετοιμασία, όσο αφορά την φυσική κατάσταση. Θυμηθείτε τον Άρη επί προετοιμασία Όγιος. Η ομάδα έτρεχε συνεχώς μέχρι το 90+, χώρια που δεν είχε σχεδόν καθόλου τραυματισμούς οι οποίοι οφείλονται στην προετοιμασία (θλάσεις κλπ).
Σχετικά με το σύστημα της ομάδας, δικαιολογώ το ότι χθες ταμπουρώθηκε ο Σάντος, αλλά στα προηγούμενα ντέρμπι στην Αθήνα θα έπρεπε να παίξει πιο επιθετικά, καθώς δεν υπήρχε η δικαιολογία της κούρασης. Σκεφτείτε και αυτό: Ναι, χθες με την είσοδο Μουσλίμοβιτς - Αθανασιάδη, ο κουρασμένος ΠΑΟΚ ανοίχτηκε και δέχθηκε γκολ, αλλά έκανε και τις μοναδικές του ευκαιρίες, μιας που στο πρώτο ημίχρονο δεν είχε υποψία φάσης εκτός από την κεφαλιά του Αναστασάκου. Τέλος, αν ο ΠΑΟΚ κατέβει στον επαναληπτικό του κυπέλλου με τον Ολυμπιακό παίζοντας κατά τον χθεσινό τρόπο, αντίο πρόκριση.
Προσωπικά στεναχωρέθηκα για την ήττα, μιας που κάνενας δεν αρέσκεται να χάνει η ομάδα του, πόσο μάλλον σε ντέρμπι, πόσο μάλλον με ένα τόσο βαρύ σκορ. Βέβαια για να το δούμε πιο ρεαλιστικά, πιο πολύ θα με χαλούσε ένα Χ ή μία ήττα από τον Λεβαδειακό ή τον Εργοτέλη στην Τούμπα, μιας που θεωρητικά τουλάχιστον αυτές οι ομάδες είναι του χεριού μας και θεωρούμε αυτονόητο το να τις καθαρίζουμε με συνοπτικές διαδικασίες.
Πριν το παιχνίδι είχα διαφωνήσει με κάποιον αδερφό από δω μέσα ο οποίος επέμενε και έλεγε πάμε για το διπλό, οτιδήποτε άλλο είναι αποτυχία κλπ. Του είχα επισημάνει ότι πρέπει να το δούμε λίγο πιο χαλαρά και ότι δεν παίζουμε με την Αναγέννηση Άρτας ή με τον Οδυσσέα Κορδελιού. Η απάντηση του ήταν ότι ούτε εμείς είμαστε Άρτα ή Κορδελιό όμως και πάμε φουλ για διπλο. Ωραίο σκεπτικό αυτό δε λέω, αλλά για να λες πάω παντού για το διπλο με τόση σιγουριά, πρέπει να είσαι η φετινή Μπαρτσελόνα. Δεν θέλω να γίνω προκλητικός, αλλά σαν μια μικρότερη ομάδα μας αντιμετώπισε ο ΠΑΟ και μας έριξε 3 γκολ. Ίσως βέβαια να συνέβη και το αντίθετο και να τον αντιμετωπίσαμε εμείς σαν μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα απ' ότι πραγματικά είναι.
Όπως είδαμε χθες, σχεδόν κανένας παίκτης μας δεν τράβηξε. Ο Χαλκιάς έσωσε 2 σίγουρα γκολ, ήταν 660 λεπτά ανίκητος, όμως κάποια στιγμή θα έμπαινε η μπάλα μέσα, λογικό είναι. Το μόνο παράπονο που έχω είναι ότι δέχθηκε γκολ σε κλειστή γωνία. Παίκτες κλειδιά όπως ο Βερόν, ο Κοντρέρας και κάποιοι άλλοι έκαναν την χειρότερη φετινή τους εμφάνιση και υπέπεσαν σε τόσα λάθη, όσα δεν είχαν υποπέσει σε όλη τη χρονιά. Κάποια στιγμή η ομάδα θα έχανε κιόλας, έγινε χθες. Γενικότερα χθες ότι μπορούσε να πάει στραβά, πήγε. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι πρώτον ότι δεν θα ξαναυπάρξει τόσο κακή συνολική απόδοση παικτών και δεύτερον ότι η ομάδα θα μείνει ανεπηρέαστη ψυχολογικά από αυτό το παιχνίδι και θα πάρει ξανά μπρος από το επόμενο.
