Μιά γλυκόπικρη γέυση χθες η ομάδα. Πλαγιοκόπησε στο πρώτο ημίχρονο και δυστυχώς δε φρόντισε να καθαρίσει το ματς έγκαιρα. Από εμένα ένα τεράστιο μπράβο στον Λιάκο. Χθες πίστευα ότι έπαιζε μέσα ο Μουσλίμοβιτς. Με την παρέα μου τρίβαμε τα μάτια μας και δεν το πιστεύαμε: Πρέσαρε, κρατούσε μπάλα, έβαλε γκολάρα, έβγαλε απίστευτη ασίστ για γκολ, κέρδισε αμέτρητα φάουλ έξω από την περιοχή του χωριού, μέχρι και "βυζιές" σαν αυτές του Μούσλι έκανε. Μπράβο και πάλι στον Λιάκο. Αν το έβαζε και στο τέλος, θα είχε βγάλει σε ένα ματς όλα τα λεφτά που πληρώνεται στον ΠΑΟΚ. Ωστόσο, όσοι κράζετε και λέτε "αχ και βαχ ρε Λιάκο αυτά δε χάνονται", θυμηθείτε τι έχασε ο Μούσλι μέσα στη γριά στο τέλος. Μπορεί να μην ήταν καρμπόν φάσεις, αλλά ήταν και εκείνη ευκαιρία "μαρς".
Άσχετο με το ματς, αλλά θέλω να το επισημάνω: Ακούω από καιρό για την τρέλα που κουβαλάει ο Μούσλι, αλλά εχθές την έζησα στα 5 μέτρα. Εχθές στη 2 έγινε πανηγύρι μόλις τον αντιληφθήκαμε στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου, πίσω μας στη σουίτα του Βροχίδη. Στην αρχή κάποιοι ακριβώς από κάτω του απλά τον χαιρετούσαν, του έσφιγγαν τις γροθιές και αυτός χαμογελούσε, έκανε νεύματα και ανταπέδιδε σε όλους. Σιγά σιγά άρχισαν όλοι να φωνάζουν το γνωστό σύνθημα με το όνομά του και το παλικάρι αρχικά γελούσε, στη συνέχεια όσο δυνάμωναν οι φωνές σηκώθηκε όρθιος και χειροκροτούσε και στο τέλος χόρευε (!) στο ρυθμό του συνθήματος μέσα στη σουίτα. Στο ημίχρονο δε, άνοιξε τη τζαμαρία της σουίτας και έδινε αγόγγυστα αυτόγραφα σε όλα τα πιτσιρίκια που έκαναν ουρές. Πλέον τολμώ να πω ότι ο Μούσλι αποτελεί 2ο φαινόμενο Μπάνε για τον ΠΑΟΚ (αρκεί απλά να ρίξει άγκυρα στην Τούμπα-και φαίνεται ότι θα τη ρίξει). Πιστεύω ότι η τρέλα και το πάθος με τα οποία ποτίστηκε ο Μπάνε στον ΠΑΟΚ, το κλάμα στο τερέν και η αυταπάρνηση για την ομάδα, έχουν ποτίσει ήδη και τον Μούσλι. Δείχνει τόσο δεμένος με τον κόσμο, απολαμβάνει τρομερά αυτή την εκδήλωση αγάπης και -το κυριότερο- ανταποδίδει χωρίς ίχνος βεντετισμού. Έχει όλα τα εχέγγυα να γίνει ένας Μπάνε στο ποδόσφαιρο.
Υ.Γ: Κοντράστ: Ο Μούλα, που καθόταν παραδίπλα, στην ίδια σουίτα, πέρασε απαρατήρητος... Κανείς δεν ασχολήθηκε.