Θυμήθηκα κάπως τον περσινό ΠΑΟΚ, με 10 κριάρια να τρέχουν γύρω γύρω κι ο Βερόν να παίζει μόνος του (αν και έστω και μεταφορικά μιλώντας αδικώ Αντόνιο και Σνάουτσνερ), αλλά φυσικά η φετινή ομάδα έχει τεράστια διαφορά από την περσινή κι από πάρα πολλές προηγούμενες.
Καταρχήν μπορεί να είμασταν τραγικοί, αλλά η ομάδα έχει αρχίδια και καλώς εννοούμενο εγωισμό.
Κατά δεύτερον η ομάδα είναι ΟΜΑΔΑ. Μερικές φορές κακή ομάδα, αλλά ΟΜΑΔΑ. Και ξεκινάει με το εξής απλό. Γκολ δεν μας βάζεις ρε πούστη ούτε σε 3 ημίχρονα. Ένα γκολάκι να σου βάλω σε καθάρισα. Με αυτό το υλικό που έχουμε, αυτό πρέπει να κάνουμε.
Προσωπικά είδα ένα ματς, όπως ακριβώς το περίμενα και από πριν. Αυτό που έμενε να δούμε είναι αν η ομάδα έχει αλλάξει επίπεδο. Δηλαδή αν μπορεί να κερδίζει με κάθε μέσο. Με μία ευκαιρία κτλ.
Το έκανε και πρέπει να το ξανακάνει, μέχρι να γυρίσουν όλοι πίσω και να αρχίσουμε να γκαζώνουμε. Έτσι τη σημερινή νίκη τη θεωρώ τη σημαντικότερη της σεζόν, μετά το διπλό στον ΟΦΗ, που άναψε τη σπίθα.
Μας περιμένει ένας πάρα πολύ δύσκολος Δεκέμβριος. Πρέπει η περσινή σχεδόν ομάδα να κρατηθεί εκεί ψηλά που την έφεραν ο Κοντρέρας, ο Μουσλίμοβιτς, ο Γκαρσία και ο Βιερίνια.
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα για όσους θέλουν να συνεχίσουν να έχουν τη τιμή να ονομάζονται παίχτες του ΠΑΟΚ. Αλλιώς ας μας αφήσουν ήσυχους το καλοκαίρι.