Φίλτατε James, αναδεικνύεσαι σε μεγάλο... σκαλιστήρι
και σε ποστ 15 σειρών ανακινείς όλη τη σύγχρονη ιστορία τού συλλόγου,
τι θες και ταρακουνάς τη λάσπη,
μια χαρά κάθεται στον βυθό.
Αραδιάζω μερικές πολύ σκόρπιες σκέψεις με τον πρωινό καφέ
δεν γίνεται αλλιώς, το καθετί θέλει ανάλυση σεντονιού.
Το νταμπλ από το βάζελο χάθηκε την περίοδο 1976-77
αμέσως μετά την κατάκτηση τού πρωτου μας πρωταθλήματος.
Ο ΠΑΟΚ πήγαινε βουρ για δευτερο συνεχόμενο τίτλο, φανταστείτε τι θα σήμαινε αυτό,
και είχε μία ήττα, στο Ηράκλειο, στις πρώτες 25 αγωνιστικές!
Εχασε 2-0 από τον γαύρο, σφάχτηκε από τον διαιτητή Τσουκαλαδέλη στη Ν.Φιλαδέλφεια (1-0)
παρ'ολα αυτά παρέμενε στο κυνήγι της πρωτιάς ίσως στο πιο αμφίρροπο πρωτάθλημα όλων των εποχών.
Μοιραία στάθηκε η
λευκή ισοπαλία με τον συνδιεκδικητή βάζελο μέσα στην Τούμπα τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος
(45000 εισιτήρια και όργιο μαύρης αγοράς)
ενώ δέκα μέρες αργότερα χάσαμε και το κύπελλο στον Πειραιά από τον ίδιο αντίπαλο (2-1)
(χωρίς σπουδαία παρουσία ασπρομαυρου λαού, ως αντίδραση στο διαφαινόμενο χαμένο πρωτάθλημα)
και με μια διαιτησία, τού σεσημασμένου αθηναίου Πλατόπουλου,
που ώθησε τον Παντελάκη να μην επιτρέψει στην ομάδα να παραστεί στο τελετουργικό της απονομής.
Ηταν φυσικό, ο Παντελάκης να είναι σφιχτής οικονομικής πολιτικής,
τα είδαμε και τα "κατορθώματα" των μεγιστάνων,
άσε που ο ΠΑΟΚ έπρεπε να στηριχτεί στις μάζες, εκεί ήταν πάντα η δύναμή του,
ο ΠΑΟΚ δεν είχε Γουλανδρή, Βαρδινογιάννηδες ή Νταϊφά
ποια "ελίτ παραγόντων", δεν υπήρξαν ποτέ οικονομικά μεγέθη για να στηρίξουν τον σύλλογο
και ο μακαρίτης έκανε ιδανική διαχείριση, τρεις το λάδι-τρεις το ξύδι αν θες, μπακαλική για άλλους και πορευόταν.
Πάντως, έχετε υπ'όψη σας ότι από εκείνη την εποχή
κανείς από τους ποδοσφαιριστές δεν θησαύρισε από συμβόλαια ή πριμ
οι περισσότεροι παράλληλα με το ποδοσφαιρο είχαν και άλλες επαγγελματικές διεξόδους
εκμεταλλευόμενοι τη δημοφιλία τους στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης
(ασφαλιστικές εταιρείες, βουλκανιζατέρ, πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ) γήινα πράγματα,
μη φανταστείτε τίποτε διαστημικό,
ενώ όλοι τους ήταν δεμένοι πισθάγκωνα από τα φριχτά δωδεκαετή (και αργότερα οχταετή και πενταετή) συμβόλαια της εποχής
που εξανάγκαζαν τον παίκτη να μένει ισόβια σε κάποιο σύλλογο
εκτός κι αν άλλη όμαδα πλεύριζε και τά'χωνε για τη μεταγραφή του.
Αυτά τα πράγματα ακούγονται αδιανόητα σήμερα, με τα μονοετή (ή και εξάμηνα) συμβόλαια
τους μανατζαραίους και τις options αγοράς, τα τροφεία για την εξέλιξη τού νεαρού παίκτη και πάει λέγοντας.
Τότενες, έτσι και έβαζες την τζίφρα να παρακαλουσες να πάνε όλα καλά στη ζωή σου
την ελευθέρας σου την ξανάβλεπες λίγο πριν τερματίσεις την καριερα σου.
Κατ'αυτόν τον τρόπο πουλήθηκε ο Ορφανός στον πειραιά
μόλις ένα χρόνο πριν εκπνεύσει το συμβολαιό του και φύγει τσάμπα
τεφαρίκι ήταν ο Κωστάκης, άλλο που δεν ήθελε και ο ίδιος, τρέχαν και τα σάλια τού Νταιφά,
βγήκε το άλλο πρωί ο μέγας μακεδονομάχος Μπούζας και έσκουζε πρωτοσέλιδα
"πούλησαν κρυφά, τον Ορφανό στον Νταϊφά"φυσικό ήταν αυτό καθώς ο παίκτης πήγε στον μισητό ολυμπιακό και όχι στον πολυαγαπημένο του βάζελο.
Κατά τον ίδιο τρόπο έφυγε τσάμπα και βερεσέ ο Γούναρης,
που είχε ολοκληρώσει το μακροχρόνιο συμβόλαιό του
και ο Παντελάκης πίστευε ότι θα τα έβρισκε εύκολα μαζί του για ανανέωση
με αυτά τα λίγα που είχε να τού προσφέρει
όπως είχαν δεχτεί και δέχονταν ο Σαράφης, ο Κούδας, ο Ιωσηφίδης, ο Πέλλιος.
Ε, λοιπόν, ο Γούναρης δε δέχτηκε, ήταν η τελευταία του ζαριά μετά από μια πολύ μεγάλη καριέρα στον ΠΑΟΚ
για να κερδίσει πέντε φράγκα παραπάνω, πήρε την ελευθέρας του, το καπελάκι του κι έφυγε νότια
κι εκεί μέσα σε 2-3 χρόνια θαρρείς και τού κάναν μάγια, τού μαλάκα, και έκτοτε ούτε ζωγραφιστό θέμε να τον δούμε.
Ο Παντελάκης ήταν στο στόχαστρο διαρκώς, δεχοταν αντιπολιτευτική κριτική όπως και θά'πρεπε
(άσχετο:
πόσο πολύ λείπουν οι ΠΑΟΚτσήδες παράγοντες σήμερα από το σύλλογο!)αλλά είχε πολύ γερά πατήματα μέσα στο παραγοντικό σινάφι και ενέπνεε κάποιο είδος σεβασμού.
Δεν τα πήγαινε καλά με τις εξής ομάδες: τους δημοσιογράφους (και ειδικά με τους Μπούζα-Πανταζή των Σπορ) και με τους οργανωμένους οπαδούς.
Για το τελευταίο, λέξη παραπάνω, s'il-vous-plaît.
Savage, ο Κούδας ήταν καλοπληρωμένος, μέσα στα πλαίσια τού ΠΑΟΚ.
Αυτό, σε σχέση με τα ελληνογαλλάκια τού ολυμπιακού εκείνης της εποχής ή τους λατινοέλληνες τού βαζελαικού,
πίστεψε με, έχει την παικτική απόσταση που έχει ο σημερινός Πλατανιάς με τον Άγιαξ τού '73.
Ναι, ήταν και παραμένει σούπερ κοκέτης (προς Θεού! δεν ήταν εκκεντρικός), γούσταρε ντυσίματα και αυτοκίνητα,
την εποχή που η μπαρμπουτιέρα και το κουμάρι θέριζε τους χώρους τού ποδοσφαίρου,
κάπνιζε πολύ, αλλά πάρα πολύ λέμε,
και τι να το κάνω, ήταν ο Κούδας φίλε, ο Γιώργαρος, πήγαινες στο γήπεδο κι έλεγες
"νά'χα χίλια μάτια να σε χαζεύω".
Παντρεύτηκε τη Μαρί-Μπονέ, τραγουδίστρια στο επάγγελμα και μίνι τοπική φίρμα, δε βρίσκω τίποτε το μεμπτό,
χώρισαν και αργότερα ξαναπαντρεύτηκε κάποια άλλη κυρία (που δεν είναι τραγουδίστρια).
Έκανε κάποιες λάθος επιχειρηματικές κινήσεις έτσι λέγαν οι κακές γλώσσες τής εποχής,
μία από αυτές ήταν και η ανάμιξη του σε σούπερ-μάρκετ (νεωτερισμός, τότενες) με επωνυμία το επίθετό του.
Λέγεται ότι εκεί χάθηκαν κάποια χρήματα.
Αυτά.
