Για τα αγωνιστικά, τα προηγούμενα ποστ με καλύπτουν. Θα (ξανα)μιλήσω για κάτι άλλο:
Aυτό που εκνεύρισε κάπως το κόσμο στη καφετέρια, ήταν οι ψιλοκαθυστερήσεις και η νωχελικότητα προς το τέλος, δείχνοντας ότι και η ισοπαλία δε μας χαλάει. Και είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό, μετά και το ματς με το χανούμι.
Νομίζω πως αν του χρόνου πάμε όντως για champ.league, πρέπει σιγά-σιγά αυτή η νοοτροπία να αρχίσει να αλλάζει γιατί αν φέτος η ισοπαλία με τέλη, δεν είναι και η καταστροφή, του χρόνου θα είναι!
Φανταστείτε μόνο την οποιαδήποτε ομάδα του ποκ σε ανάλογο ματς. Υπάρχει ποτέ περίπτωση, π.χ. ο Γκαλίνοβιτς, αυτού του τραγικού βάζελου, με σκορ 0-0, 5 λεπτά πριν το τέλος να εκτελεί με το πάσο του το άουτ ή ο μουν να βαδίζει αργά-αργά για να γίνει αλλαγή;
Άσχετα με την εικόνα που έχεις εσύ ή ο αντίπαλος μέχρι τότε, το ζήτημα είναι πως οι ομάδες πρωταθλητισμού βλέπουν σε τέτοιες περιπτώσεις, προς το τέλος του αγώνα, την ευκαιρία να "κλέψουν" τη νίκη, όχι τη περίπτωση να χάσουν και την ισοπαλία. Ας μη ξεχνάμε πως με το βαθμολογικό σύστημα 3-1-0, η νίκη είναι που μετράει και σε ανεβάζει βαθμολογικά, η ισοπαλία λίγο διαφέρει από την ήττα.
Οπότε, κατά την άποψή μου, θέλουμε ακόμα δουλειά στο θέμα "νοοτροπία νικητή". Αν όχι για φέτος, που πάντως είναι μεγάλη και σπάνια ευκαιρία γιατί το ποκ σέρνεται, σίγουρα όμως για την επόμενη σαιζόν.
