http://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=70&artid=12862&catid=75απολαύστε.....
Πάμπλο Λεοντιάδης στα «Τσακάλια Νο 2»
Η αλανιάρικη γροθιά του Πάμπλο Γκαρσία στον Ντιόγκο ήταν βγαλμένη από υγρό και ανήλιαγο δρομάκι του Μοντεβιδέο. Η κίνηση είχε έναν εξόφθαλμο επαγγελματισμό που πολλούς οπαδούς της Θρυλάρας τους μπέρδεψε και τους έκανε να μονολογήσουν έντρομοι: «Ρε συ, μαχαίρωσαν τον Ντιόγο μέσα στη μεγάλη περιοχή». Παρότι το γεγονός καταδικάστηκε με ένα βαρετό ρεσιτάλ τηλεοπτικής ηθικολογίας και αγωνιστικού καθωσπρεπισμού, ο Πάμπλο δεν έδειξε να συμμερίζεται ιδιαίτερα τις αντίθετες απόψεις. Το πιστοποίησε ιδανικά στη φάση που ο Ντιόγκο πέρασε από δίπλα του και ο ουρουγουανικός τυφώνας θέλησε να τον κλοτσήσει αλήτικα, αλλά έκανε «τσαφ». Μία από τις ελάχιστες αποτυχημένες προσπάθειες έναρξης τσαμπουκά στην τίμια καριέρα του. Τα κατάφερε πολύ καλύτερα με τον Ντουντού, αλλά εκεί ο «διάλογος» ολοκληρώθηκε με τον Βραζιλιάνο να τελειώνει άρον άρον την κουβέντα με ένα φοβισμένο σπριντ που θα του χάριζε άνετα μία θέση στους βατήρες των 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Στο ρεζουμέ τώρα. Αγωνιστικά, η ΠΑΟΚάρα «πλήρωσε» τους τσαμπουκάδες του Πάμπλο. Παρ' όλα αυτά, η Θεσσαλονίκη έστρωσε κόκκινο χαλί στον ήρωα του «Γ. Καραϊσκάκης». Η πόλη βρίσκεται σε φάση υστερίας. Το αεροδρόμιο μετατράπηκε σε κολαστήριο. Ο Πάμπλο είναι το απόλυτο είδωλο. Ο φύλακας της λαοκρατικής αλήθειας. Ακραιφνής ΠΑΟΚτσής έλεγε μετά το ματς: «Τέτοιο παλικάρι είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μιχάλη Λεοντιάδη». Για την ιστορία, ο Μιχάλης σε ηλικία 17 ετών είχε βουτήξει από τον λαιμό τον Τάσο Μητρόπουλο. Απαντες γνωρίζουν καλά ότι στην κλίμακα επικινδυνότητας αυτό ισούται με το να βγάλεις τρεις γύρους με τον Τάισον φορώντας γάντια κουζίνας. Χρειάζεται κάμποση δόση τρέλας. Ο Μιχαλάρας το έκανε και εξασφάλισε ένα μόνιμο διαρκείας στις καρδιές των ΠΑΟΚτσήδων. Τώρα έρχεται ο διάδοχος Πάμπλο. Μάλιστα, το καλύτερο «παράσημο» είναι ότι ακόμη και οι οπαδοί της Θρυλάρας απήλαυσαν αυτήν την έκρηξη αδρεναλίνης. Τη δέχτηκαν ως κάτι που συνάδει με τα δικά τους στερεότυπα για τον παίκτη που πρέπει να φοράει τον δαφνοστεφανωμένο στο στήθος. Ξενέρωσαν μόνο που δεν υπήρξε μία άμεση απάντηση. Αν η «σέκτα του φραπέ» και ο ηγήτωρ Ανατολάκης βρίσκονταν ακόμη στο Λιμάνι, είναι πιθανό να έπαιζαν κουτουλιές μέχρι τώρα. Αλλωστε, την ώρα που η (ύπουλη ομολογουμένως) μπουνιά προσγειωνόταν στο απροετοίμαστο κορμί του Ντιόγο, οι οπαδοί «πόνεσαν» για την «ιερή αγελάδα» της Θρυλάρας, αλλά απέδωσαν σεβασμό στον τρελιάρη Πάμπλο...
Ενώ η «Παμπλομάνια» μοίραζε μπουκέτα και φιλάκια γρυλίζοντας, η πολυμετοχική Πανάθα ζούσε το δικό της οδοιπορικό στη βία. Τα δακρυγόνα στο «Αλκαζάρ» πρόσφεραν μπόλικο κλάμα και μία αποπνικτική ατμόσφαιρα, κάτι που ανάγκασε την ομάδα σε μία άτακτη οπισθοχώρηση εντός των αποδυτηρίων. Παραβλέποντας το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Τζόρβας -παρά το γενικότερο ροντέο- ήταν πιο γαλήνιος και από ιερομόναχο εν ώρα προσευχής, κάνοντας σαφές ότι δεν «ψαρώνει» από τέτοιους τσαμπουκάδες, έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η αντίδραση του Σίλβα Κλέιτον. Ο Βραζιλιάνος, την ώρα που έβρεχε δακρυγόνα και φάπες, είχε αράξει σε μια γωνία των αποδυτηρίων μαζί με την αγαπημένη του Μαρία και αντάλλασσε αγκαλίτσες και χαδάκια, ενσαρκώνοντας τόσο ιδανικά το μοτό «make love, not war» που ορισμένοι νόμιζαν ότι έβλεπαν τον Βραζιλιάνο Τζον Λένον και τη Γιόκο Ονο από τον Τύρναβο. Απέναντι, ο απορημένος Χενκ τεν Κάτε είχε φορέσει ένα παρατηρητικό βλέμμα και επεξεργαζόταν το ενδεχόμενο να ξεκινούσε ο Κλέιτον τις δηλώσεις του στην «Αθλητική Κυριακή» με τη φράση «I 'm a lover, not a fighter» («είμαι εραστής, όχι πολεμιστής»)...
Καθώς ο Κλέιτον έστελνε μηνύματα αγάπης και ανθρωπισμού στην Ελλάδα, οι άνθρωποι του Πανθρακικού τα είχαν χαμένα με τον Γιώργο Κασναφέρη. «Τέτοια συμπεριφορά και αλαζονεία δεν έχουμε ξαναδεί», έλεγαν τραβώντας τα μαλλιά τους και πρόσθεταν με παράπονο λαϊκού τροβαδούρου: «Στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε ένας έντονος εκνευρισμός. Συνεχώς έκανε σχόλια και ειρωνευόταν. Στο δεύτερο, που δεν υπήρχε Κασναφέρης, όλα ήταν ήρεμα. Λες και υπήρχε άλλη ομάδα στον αντίπαλο πάγκο». Βασικά υπήρχε...
Την ώρα που ο «είμαι σταρ και πουλάω» Κασναφέρης δεχόταν μία άκαρδη προπαγάνδα, ενώ δεν του αρέσει καθόλου να προκαλεί, ο Βασίλης Κουτσιανικούλης κατηφόριζε στη Βουλιαγμένη για να φορέσει για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής. Προκάλεσε τεράστια εντύπωση η σεμνότητα -στα όρια της αδικαιολόγητης ντροπής- με την οποία εμφανίστηκε μπροστά στους άλλους διεθνείς, με το κεφάλι του να σηκώνεται μοναχά για να αποφύγει τα τραπεζάκια, ενώ κατά τα άλλα κοιτούσε αποκλειστικά το πάτωμα. Ευτυχώς ήταν καθαρό. Χαιρέτησε τους «παλιούς» εγκάρδια και με τον απαιτούμενο σεβασμό, ενώ όταν ο αδάμαστος Γιώργος Καραγκούνης μπήκε στην αίθουσα, βίωσε μία στιγμή απρόσμενης αποθέωσης. «Είσαι παικτούρι ρε, θα πάνε όλα καλά», είπε η «Τυπάρα» στον Βασιλάκη, αποδεικνύοντας ότι ο ρόλος του στην Εθνική είναι πρωτίστως πατρικός. Κάτι σαν... Γιώργος Πατέρας...
ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ
Α. Ο Γιάννης Δαλιανίδης κάνει πρόταση στον Πάμπλο Γκαρσία να πρωταγωνιστήσει στην καινούργια του ταινία «Τσακάλια Νο 2». Το σίκουελ γνωρίζει υστερική επιτυχία και βραβεύεται στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στην ιστορία μένει η σκηνή που ο Ουρουγουανός σβερκώνει και κλοτσάει στο καλάμι την Αθηνά Τσιλίρα και καπάκι κυνηγάει πεζός τους Σταμάτη Γαρδέλη και Πάνο Μιχαλόπουλο, οι οποίοι παλεύουν να ξεφύγουν με κρος μηχανή. Ο Πάμπλο τους προλαβαίνει έξω από την «Μπαρμπαρέλα» και τους βαράει ακόμα...
Β. Συνεχίζεται το παραπάνω φινάλε. Στο φιλμ «Τσακάλια Νο 2» του Γιάννη Δαλιανίδη υπάρχει εμβόλιμη σκηνή όπου οι αντίπαλες συμμορίες πολεμούν μέχρι θανάτου, στριφογυρίζοντας αλυσίδες και εκτοξεύοντας κοτρόνες. Μέσα σε αυτό το αιματηρό σκηνικό ο φακός συλλαμβάνει τον guest star Σίλβα Κλέιτον να ερωτοτροπεί με την αγαπημένη του Μαρία σε γειτονικό παγκάκι. Ο Δαλιανίδης φωνάζει «cut» και βάζει «χέρι» στον Βραζιλιάνο γιατί δεν ακολουθεί το σενάριο και εισάγει δικές του σκηνοθετικές πινελιές.
Γ. Ο Βασίλης Κουτσιανικούλης σε επόμενη προπόνηση της Εθνικής επιστρέφει εξίσου ντροπαλός και με το κεφάλι μονίμως στραμμένο στο πάτωμα. Ο Οτο Ρεχάγκελ παρακολουθεί με απορία τη φιλότιμη προσπάθεια του ταλαντούχου Βασίλη να βρει την ομάδα χωρίς να κοιτάει ευθεία. Τελικά, παρακαλεί τον Καραγκούνη να πάει να τον φέρει κοντά στους άλλους, αφού η τυφλή πορεία έχει οδηγήσει σε σύγκρουση με 13 τοίχους, 11 καρέκλες, τέσσερα τραπέζια, τρεις πόρτες ασανσέρ, δύο μπαρ ξενοδοχείου, ένα ρεσεψιονίστ και επτά σερβιτόρους. Ο Βασίλης σηκώνει για πρώτη φορά το βλέμμα του (εντός γηπέδου) στο ματς με την Ιταλία. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία...
posted by Αντώνης Ντινιακός
