Φίλε @club larisa, συντάσσομαι με την άποψη που εκφράζεις, αλλά δυστυχώς δε κάθομαι καν να την αναλύσω γιατί αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία δεν αλλάζει στην Ελλάδα. Περιγράφεις νοοτροπία οπαδού και κερκίδας που συναντάμε στην Αγγλία, αλλά όχι εδώ. Και ας μη μου πει κανείς ότι συγκρίνω ανόμοιες καταστάσεις.
Εδώ χρειάζεται να ξεσπάσουμε αμέσως κάπου, σαν να διαψεύστηκαν οι υψηλές φετινές προσδοκίες. Πάνω στη στεναχώρια όλα ξεχνιούνται: παρελθόν, δυσκολίες, χρέη, αναποδιές, υπόγειοι πόλεμοι. Η ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ είναι άγνωστη λέξη για τον ΠΑΟΚτσή, και το επισημαίνω αυτό σήμερα, τηρουμένων πάντα των αναλογιών και ΥΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙΣΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.
Υ.Γ: Για όσους παραπάνω προωθούν ιδέες του στυλ: "όλοι τούμπα, αλλά τσιμουδιά στα κοπρόσκυλα και γυρισμένες πλάτες, για να μάθουν", ας εξηγήσουν ταυτόχρονα ποιον νομίζουν ότι ωφελεί μια τέτοια στάση. 'Οποιος δεν μπορεί να τους βλέπει, ας μείνει σπίτι, απόλυτα αποδεκτό, προς Θεού. Αν πρέπει να κάνουμε κουμάντο εμείς, τότε ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και ας παραμερίσουμε την όποια διοίκηση δήθεν στηρίζουμε. Και αν το θέαμα είναι αποκαρδιωτικό και οι σφαλιάρες αλλεπάλληλες, δεν είμαι τόσο τρελός και απαιτητικός να περιμένω να ζητωκραυγάζει ο ΠΑΟΚτσής. Απλά στο τέλος, ας χειροκροτήσει. Γιατί το χειροκρότημα δε θα έχει αποδέκτη απαραίτητα μόνο τον ποδοσφαιριστή, μήπως και φιλοτιμηθεί ο τελευταίος και ξεπεράσει τον (περιοσρισμένων δυνατοτήτων) ποδοσφαιρικό εαυτό του. Το χρειάζεται πολύ περισσότερο και ο πρόεδρος στην κερκίδα...