Ουδέποτε συμπάθησα την σπυριάρα. Ακόμη και τότε που ο τίγρης (που εμένα ΠΑΝΤΑ θα με ανατριχιάζει όταν θα τον θυμάμαι να σκουπίζει τον ιδρώτα του με την τιράντα απο τη φανέλα με το 7, ασχέτως του τι έκανε μετά ως προπονητης ή μανατζερ) έστελνε τον εβραίο κουτσό και κολοβό στο καναβάτσο με το τρίποντο πίσω απο τη γραμμη και με βήματα (ναι ρε παιδιά του σκουλικιού ΜΕ ΒΗΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΟΥ ΠΙΠΕΣ ΣΤΟΝ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΚΑΝΕΤΕ), απο τότε που ο Τίγρης έπαιζε με ενέσεις στην πλάτη και ο ΙΣΚΑΡΙΩΤΗΣ πουλούσε την μπάλα - ξέρετε ποιός -αυτός που πουλησε τον λαό και την ομάδα και τον γαμάει όλη η Ελλάδα, του Φασούλα την μαμά τη γαμάν στον Πειραιά, του Φασούλα τον πατέρα τον γαμάνε νύχτα -μέρα, του Φασούλα την Βιβη ξέρετε ποιοι-, απο τότε που ο Cliff μας ενγαζε πολύ τρέλα στο Αλεξάνδρειο, απο τότε που ο Kenneth έπαιζε μόνος του για πλάκα τους πάντες, απο τότε που, που, που, τι να πρωτοθημυθώ. Πιστεύω χωρίς να μαι και σίγουρος οτι ο ΠΑΟΚΤΣΗΣ είναι κατα βάση ποδοσφαιρικός και η ασπρόμαυρη εκ φυσικού της τον καυλώνει περισσότερο. Επειδή όμως η σπυριάρα μας έχει δώσει παρα πολλές χαρές, τουλάχιστον την δεκαετία του 90 κάτι πρέπει να κάνουμε γιατί το τμήμα με τον παντελονάτο και τους γέλωτες των καναλιών τους ψωμιάδηδες βαράει διάλυση. Πραγματικά με πονάει και με στεναχωρεί.....
ΥΓ Χαιρετίσματα σ όλα τα ΠΑΟΚΤΣΑΚΙΑ Του ΣΑΙΤ που βρίσκονται στην Αθήνα. Εύχομαι στην επόμενη συνάντηση να τους γνωρίσω απο κοντά.
