Το '79, με τον Παναθηναικό, το γνωστό ματς με τον Λίτσα, ήταν η πρώτη φορά που μπήκα μέσα. Ακόμα θυμάμαι τους αγανακτισμένους ανθρώπους που χτυπούσαν τα διαφημιστικά στο τέρμα πάνω διάζωμα στην 8 μάλλον επειδή δεν είχαν τύμπανο. Ο θόρυβος του γηπέδου και αυτά που γίνανε μετά το ματς στους δρόμους δεν ξεχνιούνται.
Το '90, με τον Ολυμπιακό, είχα μεγαλώσει και είχα συνηθίσει τον θόρυβο, τα επεισόδια και τα δακρυγόνα μετά τα ματς. Δεν ξεχνιέται όμως η απόλυτη σιγή 40.000 ανθρώπων για μερικά δευτερόλεπτα, όταν μπήκαν τα ΜΑΤ στην 4.
Σαν κτίριο έχει αλλάξει μόνο επιφανειακά. Μπήκαν καθίσματα, βάφτηκε, μπήκε σκέπαστρο στα επίσημα, κτίστηκε το κτίριο στην 1, μπήκαν τουρνικέ, άλλαξαν οι διαφημίσεις στις πινακίδες και στα μεγάφωνα.
Έξω από το γήπεδο τα πάντα κτιστήκαν, η χωμάτινη αλάνα όμως έμεινε ίδια, όπως και η λαική κάθε Τετάρτη.
Θυμάμαι πιτσιρίκι, όταν κοιτούσα τους τεράστιους προβολείς έξω από το γήπεδο, στα βραδυνά παιχνίδια, πίστευα πως κάτι πολύ σημαντικό πρέπει να γίνεται εκεί μέσα για να έχουν τέτοια φώτα. Έτσι το συνδύασα: Μεγάλα φώτα - μεγάλη ομάδα. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και έφυγα στο εξωτερικό, το γήπεδο της τούμπας ήταν πλέον φωτεινή ανάμνηση, ο φάρος της ζωής μου...
