Θα γράψω μερικά πράγματα αν και δεν είχα σκοπό, γιατί τα τελευταία 5 χρόνια που λείπω απο τη Βέροια και κανα χρόνο πριν δεν είχα κόψει το Καυτατζόγλειο. Και αυτό γιατί δεν γούσταρα να φουσκώνω τις τσέπες του Θεοδωρίδη.
Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στο Καυτατζόγλειο το 89 περίπου, οι γριές ερχόταν στο γήπεδο τους με την συνοδεία των ΜΑΤ (το έχω δει με τα μάτια μου). Τότε όλο το γήπεδο απο την 14 μέχρι την 7-8 ήταν δικό μας.
Στη διάρκεια των χρόνων δεν θυμάμαι να είχαμε προβλήματα με τις γριές, πηγαίναμε άνετα και φεύγαμε άνετα και πολλές φορές με το καθιερωμένο ντου στο στενό του Παπάφη όπου ήταν ταμπουρωμένες οι γριές. Μια χρονιά θυμάμαι 96-97 πρέπει να ήταν είχαμε αφήσει το λεωφορείο του συνδέσμου στην Τούμπα και κόψαμε απο το στενό που έχουν αυτοί τον σύνδεσμο τους, περάσαμε έξω απο την πόρτα τους και κυριολεκτικά ανάμεσα τους. Αυτοί ήταν μαζεμένοι έξω απο τον σύνδεσμο τους δεν έγινε το παραμικρό εκτός απο μια τρικλοποδιά που έβαλε κάποιος σε έναν πιτσιρικά δικό μας, τότε απειλήθηκε σύρραξη αλλά πρόλαβε και βγήκε απο τα γραφεία τους ο Μπάμπης ο Καλτσίδης παλιός τους πρόεδρος ζήτησε συγνώμη απο τον τότε πρόεδρο μας τον Φώτη και λύθηκε εκεί η φάση.
Τα επόμενα χρόνια που έτυχε να πάω μόνος, στο ύψος της Κατσιμίδη απέναντι απο το βενζινάδικο καθόταν εκεί παρέες 10-15 άτομα και ορμούσαν επιλεκτικά πάντα σε μεμονωμένα άτομα που φορούσαν ασπρόμαυρα. Η μαγκιά τους είναι γύρω απο τα στενα του Παπάφη και φυσικά αν βρουν μεγάλη παρέα κανένα ξέμπαρκο δικό μας. Δε θέλει φόβο, προσοχή και σεβασμό σε μερικά πράγματα θέλει για να είσαι πάντα εντάξει.
