Υπάρχουν δύο επίπεδα φασισμού, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Το ένα είναι το ιδεολογικοπολιτικό, όπου ο φασισμός εκφράζει μια σαφή πολιτική θέση, η οποία ξεκίνησε από την Ιταλία και το Μουσολίνι και η οποία λέει ότι ο αρχηγός του φασιστικού κόμματος, "ο Ντούτσε" έχει πάντοτε δίκαιο. Το άλλο επίπεδο είναι το κοινωνικοηθικό. Εκεί φασίστας χαρακτηρίζεται, ως ύβρις, οποιοσδήποτε διαφωνεί μαζί μας. Εκεί έχει γίνει ο φασισμός το υπέρτατο επιχείρημα όλων όσων δεν έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα. Είναι ρατσιστής ο άλλος, φασίστας, είναι εθνικιστής, φασίστας, είναι ιμπεριαλιστής, φασίστας. Στο κοινωνικό επίπεδο φασίστας είναι αυτός που με τη βία και χρησιμοποιώντας απάνθρωπα μέσα προσπαθεί να επιβληθεί των άλλων. Επειδή όμως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, για το λόγο αυτό βλέπουμε ίδιες "φασιστικές" συμπεριφορές να χαρακτηρίζονται με διαφορετικά λόγια. Ο Κάστρο ήταν επαναστάτης (νικητής), ο Βελουχιώτης αντάρτης (ηττημένος), ο Στάλιν σύμμαχος (νικητής), ο Αϊζενχάουερ πολιτικός (ατομική βόμβα-νικητής), ο Χίτλερ εγκληματίας, ρατσιστής και φασίστας (ηττημένος).
Οσων αφορά τα άτομα που αφορά το τόπικ, κάποτε κι εγώ παρακολουθούσα τις εκπομπές τους (άλλους λίγο, άλλους πολύ). Κάποια στιγμή όμως διαπίστωσα μια κουραστική αυτοεπανάληψη (το ίδιο και στα βιβλία τους), μια ουσιαστική έλλειψη επιχειρηματολογίας και τελικά μια ξεκάθαρη προσπάθεια να πουληθούν τα βιβλία τους. Δεν ισχύουν για όλους αυτά αλλά για άλλους λίγο, για άλλους πολύ, αυτή είναι η τηλεοπτική τους συμπεριφορά.
Σίγουρα πολλοί "φασίστες" είναι σε προσωπικό επίπεδο καλοί οικογενειάρχες, αγαπούν τους άλλους και δουλεύουν πάνω σ'αυτό. Υπάρχουν επίσης πολλοί "μη φασίστες" (δημοκράτες) που σε προσωπικό επίπεδο είναι απλά "φασίστες".